Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Πέρσα Μαρμαρινού
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Ταυτότητα συνείδησης, της φανερής, της αόρατης, της υποδόριας, κρυμμένη τάση φυγής μπρος το αρχέτυπο όνειρο, σαν σφοδρό γένος, στην προβολή του χάνεται. Μικρό συννεφάκι ο κοντυλοφόρος γράφει αλήθειες, επάνω στη μνήμη υπάρχει σπόρος ζωντανός. Εκρηκτική ένταση, σαν θεότρελη αποκριά μασκαρεμένη κρύβεται η ψυχή που φοβάται να βγει…
Διαβάστε →Στοιβαγμένοι σωροί της ζωής μας κομπολόι που στα χέρια τους παίζουν οδηγοί ενοχών της ψυχής μας στο πότο, στο τσιγάρο, να αντέξουν. Με ανάπηρα αισθήματα άδεια αρπαχτές οι κουβέντες, στοχεύουν τ’…
Περπατήσαμε σε λάθος διαδρομές, κλέψαμε σαν άρπαγες όνειρα σε ξένο ταξίδι γίναμε εραστές, μέσα από άγρια κύματα. Πολλές φορές τα όνειρα, μοιάζουν με άπιαστα πουλιά στης νιότης πάνω τα φτερά, σαν…
Μέσα στη λάμψη του ουρανού, σκορπίστηκαν αχτίδες
σαν τα κρυστάλλινα νερά,βροχή με πεφταστέρια
που κέντησαν χρυσή κλωστή, επάνω στο φεγγάρι. …
Με παίδεψε η πούλια απ' το πρωί
δε μ' άφησε να ξυπνήσω
ανοίγω μάτια μα δεν μπορώ …
Μια εικόνα... Χίλιες λέξεις!
Συλλογικό
Εκδόσεις: τοβιβλίο …
Δεν είναι ο ήχος της θάλασσας, που αφυπνίζει συνειδήσεις
δεν είναι η λάμψη ενός αστεριού, που σε καθοδηγεί
δεν είναι ο ήλιος που φωτίζει τη μέρα …
Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη
έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος
οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου. …
Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου
προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας
για μια ζεστή αγκαλιά. …
Χάθηκε η νιότη στα βουνά, πάγωσαν τα όνειρά της
τα σύννεφα κρύψανε και την απελπισιά της.
Ομίχλη θόλωσε το όνειρο και το φιλί παγώνει …
Ο Ποσειδώνας έριξε στη θάλασσα, την τρίαινα σημάδι
και οι αναμνήσεις σκόρπισαν, μες τους τρελούς ανέμους
παρέσυραν τα κύματα, θύελλες οργώσανε …
Κεντήθηκε μες το μυαλό, ο πόνος μαραζώνει
περπάτησε ξυπόλυτο, στις λάσπες, στο λιοπύρι
μ' αυτά τα μάτια της ψυχής, η ζωγραφιά γκριζάρει …
Πάνω στις μύτες των ποδιών, χόρεψε το φεγγάρι
αέρινη, βελούδινη, ορθάνοιχτη βεντάλια
μαντήλι ξετυλίχθηκε, σαν πέπλο από μετάξι …
Στη λάγνα ονειροπόληση
με ίχνη φαντασίας
η νοερή μας σκίαση …
Σίγησαν οι φωνές σ’ ένα κόσμο άδικο
σίγησαν οι ψυχές,μέσα στην άβυσσο
γκρέμισαν κάστρα, εισέβαλαν στα κελιά …
Μέσα σ' ένα γκρεμισμένο σπίτι, γεμάτο φθορές
εκεί μεγάλωσα.
Τοίχοι με χώμα και πέτρα, που στο κάθε άγγιγμά τους …
Ραγισμένη καρδιά, σπασμένη σαν βότσαλο
σαν ξερό κομμάτι ξύλου, κούτσουρο που άδειασε
και πλέει στη βαθιά θάλασσα. …
