(5 Μαρτίου Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού....)   Ήρθε η εποχή που η "μαγκιά" γίνηκε νταϊλίκι έγινε φόβος - μάστιγα - "άγουρο" αντριλίκι Ήρθε η εποχή που γίνανε τα μάτια τους εστίες για καταστάσεις άσχημες όλωσδιόλου αστείες Βρεθήκαν...

Αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι... Το σημερινό μου ποίημα σε μορφή ακροστοιχίδας έχει για θέμα το ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ της κοινωνίας μας που λέγεται ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ… Aφορμή για αυτό το ποίημα στάθηκε ένα γεγονός που συνέβη -αρκετό καιρό πριν- σε σχολείο των νοτίων προαστίων...

Και περνούν οι ώρες, γίνονται λαγός και με πλησιάζει λησμονιάς αχός. Και περνούν οι μέρες δίχως να γυρίζουν χίλιες τόσες έγνοιες, κάγκελα θυμίζουν. Και περνούν οι νύχτες, σκότος στο μυαλό κάστρα από άμμο πλάι στο γιαλό. Και περνούν βδομάδες, βήματα γοργά για όνειρα...

              Κάθ’ ένας άνθρωπος στη γη πιστεύει δεν πιστεύει έχει στον μπέτη φυλαχτό για να τον προστατεύει. Ίσως να έχει το σταυρό, την Παναγιά, έναν Άγιο για να αντλεί τη δύναμη, να παίρνει το κουράγιο. Σαν πέφτει χάμε και...

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική γλώσσα, με τίτλο ``Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ, ΠΟΥ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΠΕΤΥΧΕΙ``. Η επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείτο από 5 άτομα, τα οποία δεν γνώριζαν ποια άλλα άτομα συμμετέχουν σε 1η...

Με ένα εισιτήριο κι ένα παλτό στην πλάτη μοναχοκόρη κίνησε ταξίδι στην αγάπη Ήταν μικρή μα κάτεχε του ορίζοντα τα πλάτη και δεν γελιότανε -έλεγε- από την αυταπάτη Βρήκε βουνά, βρήκε πλαγιές ποτάμια και ρυάκια πέρασε κάμπους και στενά κι ανήλιαγα σοκάκια Όσες φορές...

Tο τι έχουν δει τα μάτια μου... το τι ακούν... τ’ Aυτιά μου, θα θελα τόμους του Larouche για όλα τα γραφτά μου! Ξέρω ιστορίες να σας πω... που μοιάζουνε γι’ αλήθεια... Ίσως κι αλήθειες τρομερές που μοιάζουν... παραμύθια! Θάνατοι, γέλωττες, χαρές, αγάπες και...

Στο ξύλινο θρανίο μου θα ‘θελα να καθίσω στην πρώτη τάξη μια φορά να πάω να φοιτήσω Να ‘βαζα την ποδίτσα μου την σάκα μου στην πλάτη και να ‘γραφα στον πίνακα με κιμωλία άσπρη Ν' ακούμπαγα την πλάτη μου στο πίσω το θρανίο και ν' άνοιγα με προσοχή το όμορφο βιβλίο...

Ο μήνας λέει έχει εννιά μα  όλοι το κατέμε στον τόπο «π' άνθιζε η ελιά»  ολοχρονής θα κλαίμε Πήραν σκαπάνη κι έθαψαν  όλα τα όνειρά μας Το μέλλον είν’ αβέβαιο  για μας και τα παιδιά μας «Μαστόροι» πάνε κι έρχονται μ' αφήνουνε συντρίμμια σε μια Ελλάδα που θα ζει...

Βάλε τη μάσκα κρύψε τον πόνο Κάνε γκριμάτσες του γέλιου μόνο Τι κι αν το είναι σου όλο πονάει στο παλκοσένικο λάμψη σκορπάει Μυτούλα κόκκινη μάτια βαμμένα χειλάκια όμορφα ρούχα σχισμένα Λόγια ανάκατα βήμα που τρέμει παραμυθάκι για την ανέμη Μάτια ορθάνοιχτα μικρά...

Είναι πρωί ή μήπως βράδυ; Κάπου στις έξι και μισή Ξένοι διαβαίνουν μες στο σκοτάδι για να προλάβουν τη ζωή Ίσως να ήταν κάτι σπουδαίο ίσως να ήταν κάτι απλό Κόκκινα φώτα εδώ μπροστά μου! Κάνω να φύγω μα δεν μπορώ! Ακούω ανάσες που ευθύς βαραίνουν έξω απ’ τη στάση...