Δηλώνω ευτυχισμένη που το έζησα, ευτυχισμένη που το λάτρεψα, ευτυχισμένη που ακόμη τα βράδια το ονειρεύομαι, κι ας μη μπορώ να κοιμηθώ… Και όταν λέω ευτυχισμένη, εννοώ πραγματικά ευτυχισμένη, ουσιαστικά ευτυχισμένη. Κι όταν χρησιμοποιώ αυτή τη δύσκολη λέξη, ξέρω...

Δεν ξανάδαν φως αυτά τα μάτια. Μόνο το απέραντο κενό και ένα γιασεμί γερτό στο παραθύρι, με θέα την ερημιά. Και η νύχτα έμεινε παντοτινή στο περβάζι του παραθύρου μου. Δίχως άστρο, δίχως αγέρα, δίχως ουρανό. Και το φεγγάρι που ελπίζεις, δε θα ’ρθει, χάθηκε πια....

Αν κάτι με σκοτώνει, Είναι που τα λόγια μου κρύφτηκαν πίσω από ένα ευχάριστο «Εντάξει».   Το λάθος μου ήταν που σώπασα αντί να μιλήσω. Μετάνιωσα, Αλλά προχώρησα έχοντας παρηγοριά και εχθρό μου, την δική μου σιωπή.   Και αν κάτι μου θυμίζει εσένα, Είναι...

Τα γενέθλια φεύγουν με την ίδια ταχύτητα που φεύγει η αναπνοή απ’ τα πνευμόνια σου… τόσο βίαια, τόσο αποφασιστικά, τόσο αμετάκλητα. Και τα γενέθλια περνούν, όπως περνούν τα χρόνια, οι μήνες, οι εβδομάδες, οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Και...

Κάθε φορά που παρατά κανείς ένα όνειρο Πέφτει ένα αστέρι. Και πέφτουνε βροχή τ’ αστέρια. Βροχή τα όνειρα. Και εξαφανίζονται Και χάνονται σε ξένους ουρανούς.   Και κάθε φορά που αφήνεις κι εσύ ένα όνειρο Τ’ αστέρι σου φεύγει και δεν θα ξαναφέξει ποτέ πια στον...

Γκασέλα του απελπισμένου έρωτα (Gacela del amor desperado) Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα Η νύχτα αρνιέται να’ ρθει Για να μην έρθεις εσύ Και μήτε εγώ να μπορέσω να πάω. Όμως εγώ θα πάω. Κι ας τρώει το μηνύγγι μου ένας ήλιος από σκορπιούς. Όμως κι εσύ θα’ ρθεις Με τη...

Πολλοί το διάβασαν, περισσότεροι το σχολίασαν και ακόμη πιο πολλοί το λάτρεψαν ή το μίσησαν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν πέρασε απαρατήρητο από το αναγνωστικό κοινό, το οποίο εν τέλει, όπως φάνηκε και εκ του αποτελέσματος (-το έργο έχει...

Εδώ σ’ αυτή την κλίνη Τη σκαμμένη απ’ την αγάπη, Για να χωράει το σώμα του έρωτα, Να’ ναι σαν κλίνη και σαν τάφος.   Εδώ να σε πεθάνω, να με πεθάνεις Μέσα σ’ ένα θανάσιμο βαθύ φιλί.   Νάρθουν να σπάσουνε την πόρτα να μας βρουν.   Να μην μπορούν να σηκώσουν τα...

Είναι και αυτό που μου λείπεις. Που το κρεβάτι μας είναι απλό, άψυχο διακοσμητικό. Που έχει ποτίσει η κολόνια σου τα σωθικά του.   Είμαι καλά. Απλά κοιμάμαι στο πάτωμα.   _ γράφει η Άντια...

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους, δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε σαν δυό ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι βγάλανε μια κραυγή σαν ναυαγοί, που λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως...

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς, η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει. Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται, στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει. Κι όπως τα...

Μοναξιά   Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου το γέλιο σου με τον ήλιο το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.   Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά...