στης δύσης τα δεινά στην άγρια θάλασσα πλανιέται ο λογισμός σου μα, το σώμα σου στους βράχους δεμένο στα τσιμέντα θαμμένο στων ανθρώπων τη μικρότητα κι αν σου μιλώ εσύ δε λύνεις τα δεσμά σου παρά μονάχα ψάχνεις στους κόμπους του σχοινιού την τελειότητα   για...

  Ώρες ολόκληρες μετρώ πίσω απ’ τη σκουριασμένη γραφομηχανή οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν μες στης σιωπής το απέθαντο κι ανθρώπινες σκιές στοιχειώνουν αδειανές σελίδες κάτω απ’ το ημίφως θρήνος η αντανάκλαση της σκέψης πάνω στα σκονισμένα ράφια θόλωσε το...

οι φλόγες τυλίγουν το σώμα σου και το ανάστημά μου σαν να μικραίνει εμπρός σου φλεγόμενη γαία   ο καπνός σου πολεμικά βαδίζει γύρω μου και με διατάζει να υποταχτώ στο έλεός του άμαχος τα όπλα μου να παραδώσω   καυτές ελλοχεύουν οι φλόγες και τα μαρμάρινα...

Άραγε που μας πάει τούτο το σαπιοβάγονο κανείς δε ξέρει μας είπαν πως μας παν κάπου καλά μα κάτι μέσα μου σα να μου λέει πως δε θα ξαναδώ τη Σαλονίκη   κοιτώ τον τόπο ξένος μου φαίνεται και άγονος σκλήρυνε το καλό μου μάτι μα αυτές οι ράγες όσο κι αν γυαλίζουν...

Άραγε ονειρεύτηκες ποτέ στις πράσινες γραμμές του κόσμου να αλλάξεις χρώμα; Έστω σε μια Να την κάνεις άσπρη πορτοκαλιά κίτρινη κόκκινη γαλάζια;   Άραγε ονειρεύτηκες ποτέ με μια μεγάλη γομολάστιχα να σβήσεις τις γραμμές ανάμεσα στα κράτη;   Άραγε το...

Νυχτερινός διαβάτης φύλακας της γης και Διγενής Ακρίτας στα σύνορα της θάλασσας με τη σελήνη   ακροβατεί στα σύννεφα κι ανάμεσα στους κάμπους ανοίγει δρόμο στα νυχτερινά πουλιά και τα κυκλάμινα χαϊδεύει με τα ματωμένα χέρια του   νυχτερινός διαβάτης κι αν...

Με δίχασαν χωρίς να με ρωτήσουν και το όνομά μου ως πολίτη τυλίξανε με μαύρα σύννεφα κι ομίχλη   Με πούλησαν χωρίς να με ρωτήσουν μου ορίσανε τιμή και με παζάρεψαν και με ξεγύμνωσαν   Μου κρύψανε τον ήλιο με μελανό πανί και μου είπαν πως οι ραφές του ήταν...

Πόδια γυμνά στις σιδερένιες ράγες μετρούν χιλιόμετρα δεμένα σφιχτά στις πλάτες τους με μάτια κρεμασμένα στους αντάρτες των συνόρων   Πόδια γυμνά κόκκινος ήλιος χαράζει τις σκιές στο χώμα πόδια ανελεύθερα στρώνουν τη σκασμένη γη με μάτια καρφωμένα στων...

γκρίζα η πόλη και η ζωή κρέμεται από τα νήματά της σα θλιμμένη μαριονέτα   τα χρώματά της μετανάστες και τα σχοινιά της δανεικά ορέγονται λαιμούς και χέρια σταυρωμένα   γκρίζα η πόλη προβάρει για φορέματα αβύσσους και την κρυφή της λάμψη κρύβει κάτω από...