Το νου μου πλημμύρησαν ευχές μα και πόθοικι η πένα μου βάλθηκε τα ξόμπλια* να κλώθει!Να βγάζ’ η ελπίδα φτερά σαν το γλάρο!Να βλέπ’  η αγάπη σαν βάρκα το φάρο!Να γίνει ο στόχος φεγγάρι τ’ Αυγούστου,το κάθε μεράκι βαρέλι του μούστου!Μ’ αυτό να μεθύσει ο...

Για να δείτε ολόκληρο το ημερολόγιο ή να το κατεβάσετε δωρεάν, κλικ...

Κόκκινο κοράλλι Κόκκινο κοράλλι η ελπίδα Φώλιασε στην άμμο Της ατέρμονης αγάπης μας. Κόκκινο κοράλλι η αγάπη Κρύφτηκε στο βυθό Της σύντομης ζωής μας. Κόκκινο κοράλλι η ζωή Καθρεφτίζεται στα μάτια Της άφατης προσμονής μας. Κόκκινο κοράλλι η προσμονή Παίζει παιχνίδια...

Μέρες είχα να πιάσω το κουπί της σκέψης μου να γοργοταξιδέψω στο γαλάζιο της πιο βαθιάς θάλασσας, αυτής που γνωρίζει καθημερινά φουρτούνες και νηνεμία αντάμα κι έχει για φάρο την ψυχή... Δεν φύσηξε ούριος άνεμος ούτε σήμερα, κι ας έχει μποφόρια. Κανένας συνετός...

Της Κρήτης μας τις ομορφιές κόκκους θα τις εκάμω να γίνουν περισσότερες κι απ’ την καυτή την άμμο. Να πιάσουν, να σκορπίζονται στους πέντε τους ανέμους να διαλαλούνε τις χαρές σ’ όλους τους πικραμένους. Για κοπελιές πανέμορφες τσ’ αργαντινές να λένε που...

“Γυναίκα δεν αντέχω μπλιο σαν σκλάβος να δουλεύω, γι’ αυτό θα φύγω απ’ το χωριό, γάιδαρο να γυρεύω. Θα πάω εδώ, θα πάω εκεί, μα κάπου θα παντίξω τετράποδο για βοηθό, στο σπίτι να γυρίσω!” Αυτά είπεν ο Μανωλιός. Πήρε των οματιών του να φέρει το γαϊδούρι του στον...

            Πονάς και αγωνίζεσαι κάτι να γίνεις κάτι και παίρνεις ρίσκα στη ζωή και φόρτωμα στην πλάτη. Ξυπνάς και γίνεσαι με μιας ο Βέγγος της παρέας τρέχεις με χίλια απ’ το πρωί και γίνεσαι αγέρας. Κι εδά λογάσαι τυχερός αν έχεις μια...

'Ζώα'' μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας. Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει... Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του κι άλλος με μιας μας...

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου, ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου. Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει, απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει. Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει, για την αγάπη του αυτή να μην το...

Σε λίγες μέρες στα σχολειά κουδούνι θα χτυπήσει Χιλιάδες Ελληνόπουλα να τα καλωσορίσει Όλα θα τρέξουν με χαρά, τη σάκα τους θα βάλουν Λόγια θ' ακούσουν μαγικά, αλλά δεν αμφιβάλουν Ίσως και ετούτη η χρονιά εκπλήξεις τούς φυλάει Και δυσκολίες, που κανείς εύκολα δεν...

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα 'ν' και τα μαλλιά μας  λόγια που βγαίνουν απ' το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ' τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν "έπαινος" σ' ό,τι 'χουμε...

Σ' ένα συρτάρι μου παλιό έψαχνα τις προάλλες και βρήκα σάκα σχολική από στιγμές μεγάλες. Τότε που σχολιαρόπαιδο διάβαζα τα βιβλία κι ανάμεσά τους έκρυβα μια σου φωτογραφία. Την κοίταξα και βούρκωσα, έχουν περάσει χρόνια και τώρα στα μαλλάκια μου ασπρίζουνε τα...

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι. Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει. Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι και στ’ άλλο τόνους τους...

Όπως κινήσαμε μαζί κοντά μισό αιώνα έτσι και θα τελειώσουμε της ζήσης τη σταγόνα... Θα με κρατάς, θα σε κρατώ κι όπου 'θελε μας βγάλει αυτή η στράτα της ζωής, που 'ναι για μας μεγάλη... Το χέρι μου στο χέρι σου φωλιά και χελιδόνι δε μ' άφησε ούτε στιγμή να απομείνω...

        (Άναρθρες Κραυγές Στο Μετέωρο Βήμα Μιας Ακροστιχίδας) Ηθελα, Θεέ μου, να σου πω το τι με βασανίζει... Ποια σκέψη έρχεται στο νου, η μέρα σαν πορίζει! Ρωτώ τ’ αστέρια που ’φυγαν, τον ήλιο που προβάλλει, Ως πού θα φτάσει τ’ όνειρο προτού...

            Ο κόσμος πάει χάλασε και ήθη δεν υπάρχουν Ισως ελάχιστοι μπορούν σωστή οικογένεια να 'χουν Κρίμα που φύγαν οι καιροί τότε που είχε αξία Οταν στην οικογένεια δίνανε σημασία. Γίνανε όλα ανούσια. Τίποτε δε μετράει. Ενας πηγαίνει από δω κι άλλος γι' αλλού...

Έπιασες και στολίστηκες κι έβαλες τα καλά σου κι επίσκεψη μας έκανες, μοίρα, με τα παιδιά σου. Κράταγες και τα δώρα σου π' άφηκες στο σαλόνι εκεί π' αράχνες 'φαίνανε ιστό μέσα στη σκόνη. Πέντε παιδιά κουβάλησες στο πιο καλό μας δώμα εκεί που γέλιο παιδικό δεν...