Αιώνας παρά κάτι

14.04.2019

Έξω ένας υπέρλαμπρος ήλιος. Τα τιτιβίσματα από το σχολείο καλά κρατούν. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Νέοι και νέες, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες.

Παρέες-παρέες κατευθύνονται προς το πανεπιστήμιο. Άλλοι κρατούν καφέ, κάποιοι και μια τυρόπιτα και κουβεντιάζουν. Μοιράζονται γνώμες, γνώσεις, προβληματισμούς και νοιάξιμο.

Υπάρχουν κι εκείνα τα μοναχικά άτομα, κορίτσια και αγόρια, δεν έχει σημασία, που περπατάνε με την προέκταση του χεριού τους, του ψυχισμού και του μυαλού τους, το κινητό τηλέφωνο…

Πότε-πότε περνούν και οι κάποιας ηλικίας έως τους μεγαλύτερους. Ναι, αυτούς που μαζεύουν το σχοινί, σε αντίθεση με τους νεολαίους που το απλώνουν. Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τον μισό αιώνα και πάνε να χτυπήσουν, όπως λένε οι νεολαίοι μας που διαθέτουν και χιούμορ, το κατοστάρι, αυτόν τον ίδιο τον αιώνα.

Δύο τέτοια άτομα κάθε πρωί, όσο ο καιρός καλά κρατεί, πάνε πάνω-κάτω την λεωφόρο, γιατί τους είπαν πως πρέπει να περπατάνε, για να μην παρασκουριάσουν οι αρμοί τους. Μόνο που αυτοί της παλιάς κοπής και με το κουτσομπολιό – ουπς, συγγνώμη, με τον κοινωνικό σχολιασμό ήθελα να πω – σαν την προέκταση των μοναχικών νεολαίων, προσπαθούν να γυμνάσουν, πέρα από το κορμί και την γλώττα… Δεν ζουν χωρίς να κρίνουν, να κατακρίνουν, να κατηγορούν και να ρίχνουν την λάσπη τους όπου βρουν, χωρίς να υπολογίσουν ότι πληγώνουν κάποιους ανθρώπους. Ο ένας μάλιστα, κρατάει και μια μακρά βέργα. Δεν αφήνει γατί για γατί και περιστέρι για περιστέρι. Μέχρι και αυτά του φταίνε. Το οξύμωρο είναι πως για χρόνια φρόντιζε αδέσποτο γατάκι και τώρα πηγαίνει και τους αδειάζει το φαγητό και το νερό που κάποιοι άλλοι τους παρέχουν.

Πώς να καταλάβει κανείς πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος ενός τέτοιου ανθρώπου… Πρέπει να ψάξεις τα μονοπάτια της ζωής του, να προσπαθήσεις να φορέσεις να φθαρμένα του παπούτσια, να βρεις τις καταβολές τους, να…, να… Πολλά “να” και πού καιρός για τέτοιες μελέτες και πολυτέλειες, όταν κι αυτός που παρακολουθεί όλα τούτα, οδεύει προς το τέλος του αιώνα κι ας μη θέλει να το παραδεχτεί… Μόνο που αυτός αρνείται να σπαταλήσει τον χρόνο του άσκοπα. Του αρέσει να συνυπάρχει με τους νεολαίους, του αρέσει να συναναστρέφεται με παιδιά, από τα οποία, ακόμα και τώρα, παίρνει πολλά μαθήματα. Του αρέσει να συγχνωτίζεται με άδολα μυαλά, όπως είναι αυτά των μικρών παιδιών, που δεν έχουν ακόμη “ξυπνήσει” και πονηρέψει. Θέλει να βρίσκει παντού ομορφιά, γιατί αλλιώς, όπως λέει συχνά-πυκνά, η ζωή δεν παλεύεται…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου