Αιώνας παρά κάτι

Δημοσίευση: 14.04.2019

Ετικέτες

Κατηγορία

Έξω ένας υπέρλαμπρος ήλιος. Τα τιτιβίσματα από το σχολείο καλά κρατούν. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Νέοι και νέες, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες.

Παρέες-παρέες κατευθύνονται προς το πανεπιστήμιο. Άλλοι κρατούν καφέ, κάποιοι και μια τυρόπιτα και κουβεντιάζουν. Μοιράζονται γνώμες, γνώσεις, προβληματισμούς και νοιάξιμο.

Υπάρχουν κι εκείνα τα μοναχικά άτομα, κορίτσια και αγόρια, δεν έχει σημασία, που περπατάνε με την προέκταση του χεριού τους, του ψυχισμού και του μυαλού τους, το κινητό τηλέφωνο…

Πότε-πότε περνούν και οι κάποιας ηλικίας έως τους μεγαλύτερους. Ναι, αυτούς που μαζεύουν το σχοινί, σε αντίθεση με τους νεολαίους που το απλώνουν. Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τον μισό αιώνα και πάνε να χτυπήσουν, όπως λένε οι νεολαίοι μας που διαθέτουν και χιούμορ, το κατοστάρι, αυτόν τον ίδιο τον αιώνα.

Δύο τέτοια άτομα κάθε πρωί, όσο ο καιρός καλά κρατεί, πάνε πάνω-κάτω την λεωφόρο, γιατί τους είπαν πως πρέπει να περπατάνε, για να μην παρασκουριάσουν οι αρμοί τους. Μόνο που αυτοί της παλιάς κοπής και με το κουτσομπολιό – ουπς, συγγνώμη, με τον κοινωνικό σχολιασμό ήθελα να πω – σαν την προέκταση των μοναχικών νεολαίων, προσπαθούν να γυμνάσουν, πέρα από το κορμί και την γλώττα… Δεν ζουν χωρίς να κρίνουν, να κατακρίνουν, να κατηγορούν και να ρίχνουν την λάσπη τους όπου βρουν, χωρίς να υπολογίσουν ότι πληγώνουν κάποιους ανθρώπους. Ο ένας μάλιστα, κρατάει και μια μακρά βέργα. Δεν αφήνει γατί για γατί και περιστέρι για περιστέρι. Μέχρι και αυτά του φταίνε. Το οξύμωρο είναι πως για χρόνια φρόντιζε αδέσποτο γατάκι και τώρα πηγαίνει και τους αδειάζει το φαγητό και το νερό που κάποιοι άλλοι τους παρέχουν.

Πώς να καταλάβει κανείς πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος ενός τέτοιου ανθρώπου… Πρέπει να ψάξεις τα μονοπάτια της ζωής του, να προσπαθήσεις να φορέσεις να φθαρμένα του παπούτσια, να βρεις τις καταβολές τους, να…, να… Πολλά “να” και πού καιρός για τέτοιες μελέτες και πολυτέλειες, όταν κι αυτός που παρακολουθεί όλα τούτα, οδεύει προς το τέλος του αιώνα κι ας μη θέλει να το παραδεχτεί… Μόνο που αυτός αρνείται να σπαταλήσει τον χρόνο του άσκοπα. Του αρέσει να συνυπάρχει με τους νεολαίους, του αρέσει να συναναστρέφεται με παιδιά, από τα οποία, ακόμα και τώρα, παίρνει πολλά μαθήματα. Του αρέσει να συγχνωτίζεται με άδολα μυαλά, όπως είναι αυτά των μικρών παιδιών, που δεν έχουν ακόμη “ξυπνήσει” και πονηρέψει. Θέλει να βρίσκει παντού ομορφιά, γιατί αλλιώς, όπως λέει συχνά-πυκνά, η ζωή δεν παλεύεται…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Είχε περάσει κάμποσος καιρός από την τελευταία φορά που η Νίνα επισκέφθηκε το χωριό της. Είναι τώρα 15 χρόνια που έφυγε από το πατρικό σπιτάκι της για σπουδές, κι από τότε επιστρέφει μόνο σαν επισκέπτρια. Μία τα Χριστούγεννα, μία το Πάσχα και οπωσδήποτε το καλοκαίρι....

Λίστα αναμονής

Λίστα αναμονής

Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Λίστα αναμονής

Λίστα αναμονής

Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το...

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου