Select Page

Ας επιστρέψουμε στο παιχνίδι

Ας επιστρέψουμε στο παιχνίδι

playing_chess_b

Ας επιστρέψουμε στο παιχνίδι, όμως μόνο για σήμερα
αυτό που λες παιχνίδι στρατηγικής και λογικής,
θα σου κάνω το χατίρι, είναι γιατί με έχεις πείσει
πως κάποιες φορές, για να ερωτευτείς παράφορα
έχεις ανάγκη από πρωτογενή συναισθήματα
να εξοργιστείς, να τρομάξεις, να θυμώσεις,
η φύση του αρσενικού βλέπεις,
«ο Έρωτας, είναι τοπίο της ζωής», σου δηλώνω
«παιχνίδι ναι, μα δεν χρειάζεται σκακιέρα».
Θα μου χαλάσεις άλλη μια φορά τη διάθεση
την ώρα που το μόνο που θέλω
είναι να ζήσω τη μέρα μου
χωρίς πρόθεση να λύσω κανένα πρόβλημα,
βλέπεις, έχω δικά μου
αγνοώ τα επιχειρήματα σου, δεν θέλω να ξέρω
απλά σου κάνω το χατίρι και παρέα,
κρασί σε κρυστάλλινο ποτήρι, πρόκληση και πρόσκληση
δεν είσαι έτοιμος να ανακαλύψεις τον κόσμο μου
παρ’ όλο, που με διεκδικείς στο δικό σου, μάταια,
αθόρυβα θα φύγω, θα χαθώ σε μια νύχτα γεμάτη ατέλειες,
την ώρα που θα έχει το ίδιο χρώμα με την ψυχή μου
αφήνοντάς σου, ένα φιλί στον καθρέφτη.
Είπες πως έχεις γνώση του αντιπάλου, δεξιότητες,
έχω διαίσθηση ξέρεις, ταμπεραμέντο,
μην περιμένεις μια λυσσαλέα αναμέτρηση
εξήντα τέσσερα τετράγωνα δε φτάνουν,
τί θα 'λεγες όμως,
αν εξαντλούσαμε την τέχνη στο πάτωμα
ερμηνεύοντας ρόλους πρωταγωνιστών
με το φεγγάρι στο παράθυρο.
Μου λες, μπορείς να ελέγξεις τις σκέψεις μου
χωρίς να με κοιτάζεις στα μάτια,
χωρίς να με αγγίζεις,
με το βλέμμα καρφωμένο στα πιόνια,
ανοησίες, ακόμη κι ο έλεγχος είναι μια χίμαιρα
εμπρός λοιπόν, κάνε κάτι, έχεις στυλ,
έχω θέληση, το παιχνίδι σου στην καρδιά μου,
γράφει μια ακόμη ασυγχώρητη αδικία.
Περιμένεις να σε επαινέσω,
να παραδεχτώ πως είσαι μεγαλοφυής,
περιμένω, να φορέσεις το φως για πουκάμισο
να μου ζητήσεις να σωθώ από τη νοσταλγία
να με αφήσεις να απελπίζομαι, με δάκρυα, στα χέρια σου
να κατέβεις στα χείλη μου, θάνατος κι έρωτας
να τραγουδήσεις για ένα παράπονο,
να ρεμβάσεις το μύθο σου, να καίγεται στις φλόγες.
Δεν κατάφερα να αγαπήσω κανένα βασιλιά,
ποτέ, ούτε αυτούς, τους καλούς των παραμυθιών
έβρισκα πάντα έναν ιεροφάντη
σε μια άλλη πνευματική δοκιμασία και πραγματικότητα
και ναι, δε ντρέπομαι που δε σεβάστηκα καμιά βασίλισσα,
καμιάν άλλη, εκτός από τη μέλισσα.
Μέλι, μια σταγόνα,
ας δώσουμε αναστολή στην ήττα
ας αφήσουμε στην ψύχραιμη ευφορία του, τον παίχτη,
βιάζεσαι να χάσω, ανυπομονησία ανεξήγητη,
έχω κόκκινες γόβες και μαύρο ζιβάγκο
αποκτάς μια καλοσυνάτη υπεροχή, αλλά,
ξεχνάς πως έχω ταλέντο στη μεγάλη απάτη
το φίδι στο δαχτυλίδι μου, σε αφήνει προσωρινά αδιάφορο
αισθάνεσαι ένα ρίγος, ομολόγησέ το
απόλαυση, χωρίς υποχρέωση, το μήλο αντίκρυ.
Δεν αντέχω να ακούω για πιόνια
και μόνο η λέξη με δυσκολεύει, με βαραίνει
αν είχαν τουλάχιστον άλλο όνομα
αν πολεμούσαν το σκοτάδι ας πούμε,
ή έστω, για ό,τι μπορεί να μας σώσει από το σκοτάδι
αν ήταν, οι λέξεις σου ανεξάρτητες απ’ το παιχνίδι
αν δεν είχαν, το νόημα που τους έχεις δώσει,
πιόνια, όχι δεν το αντέχω,
ευτυχώς άναψαν τα φώτα στους φανοστάτες
βρέχει, άντε, να ανασυντάξεις τη διαλυμένη στρατιά.
Φοβάμαι τις στολές, ας είναι καλογυαλισμένες
ας έχουν χρυσά κουμπιά
μέσα τους η ανθρώπινη φύση μικραίνει,
το πρόσωπο θαρρείς αποκτά υποκοριστικό
φοβάμαι και τα υποκοριστικά τελικά
μα πώς γίνεται, γιατί δεν θέλεις ν’ ακούσεις
πως μικραίνει, έτσι μέσα μου, η καρδιά μου
κι ας με άγγιξες χωρίς προθέσεις τραυματισμού
όχι, αυτή δεν είναι μια αναίμακτη συνάντηση
δεν χωρά η οικειότητα η νίκη.
Φοβάμαι, τους αξιωματικούς περισσότερο
το πλησίασμα τους έχει κάτι ύπουλο.
Άκου, εσύ θα παίζεις κι εγώ θα παραμιλώ
σου έχω επιτρέψει τα πάντα, τα πάντα
σκέψου, με προσήλωση, με λογική
μαύρα και άσπρα, εσύ παίζεις και για τους δυο
αλλά άκου, δεν σου ανήκω,
δεν θα με δεις να τσαλακώνομαι στη σκακιέρα σου
ξέρεις, Αύριο... θα σου πω μόνο μια λέξη
κι εσύ πρέπει να κάνεις μόνο μια κίνηση
με τρελαίνει αυτή, η ουδέτερη άνεση,
θα σου περάσει, κάτι σαν αδιαθεσία μού κάνει,
η φήμη σου ευπρόσδεκτη
σκοντάφτει πάνω στη μαρμαρωμένη τρυφερότητα μου
μα μόνο αν είναι για τον έρωτα.
Δεν μου αρέσει να σκοτώνονται τα άλογα
οι διαταγές σου σκορπίζονται, τόσο απλά σε πανικό
δοκιμάζεις τις δυνάμεις σου, σκέψεις δοξαστικές,
έχω φαντασία, αυτοσχεδιάζω με πάθος,
και με λέξεις επικίνδυνες, όπως… «σ’ αγαπώ…»,
δεν με ακούς, θα σου αφιερώσω λίγο χρόνο
θα μείνω σιωπηλή κι εσύ θα με νομίζεις ηττημένη
μα δεν θα κάνω καμιά κίνηση, σκέψου ό,τι θες
δεν έχω πρόγραμμα, ούτε τακτική
θα σε αφήσω να πιστέψεις πως με αιφνιδίασες
κι όμως, ούτε και αυτό θα είναι αλήθεια,
παρά τη φαινομενική όψη των πραγμάτων
ένας άλλος δαίμονας με θέλει εκεί, αλλού
έξω από τη σκακιέρα σου, έξω από κάθε σκακιέρα
υποφέρω, από τη σύγχρονη συνείδηση
μου αφήνει ένα τεράστιο κενό
όσες φορές κι αν αναμετρηθείς μαζί μου θα χάσεις,
οι πύργοι σου καταρρέουν με θόρυβο, στην καρδιά μου.
Σκέψεις σαφέστερες, ώρες που μεγεθύνονται οι αισθήσεις
στην απομόνωση μου δεν υπάρχει κίνδυνος
όλες οι παρτίδες χωρίς να το θες, σε χωρίζουν στα δύο
δύο κομμάτια, μια προσωπικότητα, άσπρο και μαύρο
είμαι τρελή που κάθομαι μαζί σου,
αλήθεια, τρελή από έρωτα,
μια τεντωμένη χορδή σε αρχαία λύρα
ψυχή παλιομοδίτισσα, απρόσιτη βελούδινη στόφα,
με την ηλικία των αιώνων σε τέλεια αρμονία με το όνειρο
Ας επιστρέψουμε στο παιχνίδι… δυναμώνει η βροχή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

4 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ΛΊγοι πολλοί λίγοι άνθρωποι μπορούν να γράφουν σαν εσένα Ζωή. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το σήμερινό σου κείμενο και την κάθε φορά ανακαλύπτω συναισθήματα καινούργια και αυτή η ακροτελεύτια μικρή σου φρασουλα με τη ”βροχή που όσο πάει δυναμώνει” μου θυμίζεις το ”τραγούδι της αγάπης ”ΜΟΥ.

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είμαι τόσο καλά όταν βρέχει, η βροχή, η βροχή είναι που κυλάει μέσα μου, κυλάει με λέξεις, πέφτουν οι στάλες της πάνω στ’ αλάτι της ψυχής και γίνεται θάλασσα στα μάτια μου, η μαγεία της όταν με κυκλώνει από παντού, μια άλλη ευλογία ή κατάρα, δε με νοιάζει πια είμαι αρκετά μεγάλη, φτάνει ένα πιάνο να παίζει ακόμη κι αν είναι στη φαντασία μου, φτάνει τα χρώματα από την παλέτα της Αγάπης να ζωγραφίζουν τη Ζωή…

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανακη

    ψυχή παλιομοδίτισσα, απρόσιτη βελούδινη στόφα, με την ηλικία των αιώνων σε τέλεια αρμονία με το όνειρο…

    Πόσο ερωτικά χορεύεις Ζωή σε τούτη τη σκακιέρα. ..!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Έπεσα πολλές φορές, μάτωσαν τα χέρια μου στην προσπάθεια μου να κρατηθώ από κάπου, ένα χέρι γύρευα να με κρατήσει, μάταια, τα πόδια μου αδύναμα, μα κρατήθηκαν καλά και με αξιοπρέπεια, με περηφάνια, για την τιμή στην παράσταση της… Ζωής και τη Χαρά των παιδιών, καλή μου Μάχη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!