Η σκανδάλη

Η σκανδάλη

gun

Ζω σ’ ένα σύμπαν που μου ανήκει
Σε κάθε διάσταση, σε όλα τα μήκη
Παίρνω ένα όπλο και το στρέφω εκεί
Εκεί που να το στρέψει κανείς δε μπορεί
Εκεί που φωλιάζουν κοινά μυστικά
και απαίσια βράδια ενοχικά

Μου λείπεις όσο λείπει ο ήλιος του Κρόνου
Επιτακτική όσο το άλλοθι ενός δολοφόνου
Κι αν έρθεις λίγο θα κάτσεις, θα σβήσεις
την καληνύχτα μ’ ένα φιλί θα σφραγίσεις
Τα χείλη σου όμως ματωμένα σπαθιά
Μου δίνουν ελπίδα, την παίρνουν ξανά
Δώρο άδωρο λοιπόν να σ’ έχω ερωμένη
Μα τρέμω την ώρα που θα σε δω θυμωμένη

Φόρεσα ρούχα επίσημα να μη με γνωρίσεις
Ταξίδεψα στον χάρτη και σε αρχαίες ρήσεις
Γκρέμισα γέφυρες να μη σε φτάνω
μα εσένα έβλεπα ζωγραφισμένη στην άμμο

Η ζωή μου αδιέξοδα κι ένα κρυφτό
Παιχνιδάκι ενηλίκων και το νόημα διττό
Πίσω απ’ τη σκανδάλη μου όμως κρυβόμουν
Αν είχα όντως όπλο θα το σκεφτόμουν…

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια με αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Συνήθως είναι με ένα βιβλίο στο χέρι. Πού και πού γράφει. Έργα της υπάρχουν στον δικτυακό τόπο tovivlio.net, στα συλλογικά "ιστορίες μπονσάι" και "καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017" (εκδόσεις τοβιβλίο), αλλά και στη νουάρ ανθολογία "Τα μπλουζ της πόλης" (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές).

1 σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος