Η σκανδάλη

20.08.2016

gun

Ζω σ’ ένα σύμπαν που μου ανήκει
Σε κάθε διάσταση, σε όλα τα μήκη
Παίρνω ένα όπλο και το στρέφω εκεί
Εκεί που να το στρέψει κανείς δε μπορεί
Εκεί που φωλιάζουν κοινά μυστικά
και απαίσια βράδια ενοχικά

Μου λείπεις όσο λείπει ο ήλιος του Κρόνου
Επιτακτική όσο το άλλοθι ενός δολοφόνου
Κι αν έρθεις λίγο θα κάτσεις, θα σβήσεις
την καληνύχτα μ’ ένα φιλί θα σφραγίσεις
Τα χείλη σου όμως ματωμένα σπαθιά
Μου δίνουν ελπίδα, την παίρνουν ξανά
Δώρο άδωρο λοιπόν να σ’ έχω ερωμένη
Μα τρέμω την ώρα που θα σε δω θυμωμένη

Φόρεσα ρούχα επίσημα να μη με γνωρίσεις
Ταξίδεψα στον χάρτη και σε αρχαίες ρήσεις
Γκρέμισα γέφυρες να μη σε φτάνω
μα εσένα έβλεπα ζωγραφισμένη στην άμμο

Η ζωή μου αδιέξοδα κι ένα κρυφτό
Παιχνιδάκι ενηλίκων και το νόημα διττό
Πίσω απ’ τη σκανδάλη μου όμως κρυβόμουν
Αν είχα όντως όπλο θα το σκεφτόμουν…

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου