τοβιβλίο.net

Επιλέξτε Page

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το “σποράκι” να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα στα σωθικά της -εκείνο κάνει γνωστή την παρουσία του με κινήσεις. Η κοιλιά της μεγαλώνει, το σώμα της αλλάζει, κι αυτό, άλλοτε δίνοντας της μια κλωτσιά ή ανεβαίνοντας προς το διάφραγμα που της εμποδίζει την ανάσα, δίνει δυναμικά το παρόν του. Κι εκείνη δεν δυσανασχετεί. Αντίθετα, φωτίζεται το είναι της, γιατί νοιώθει τούτη την υπέροχη ύπαρξη να διεκδικεί την προσοχή και τον χώρο του, με όποιον τρόπο μπορεί, εκεί, κλεισμένο μέσα στον σάκο του… Μέρες και μήνες ανεπανάληπτοι, όσες φορές κι αν βρεθεί σε τούτη την κατάσταση.

Κι έρχεται η μέρα της γέννησης! Η μάνα πονάει, μα αυτός ο πόνος γρήγορα ξεχνιέται… Πόσο περίεργο, μα την αλήθεια.

Το παίρνει στα χέρια της, το κλείνει στην αγκαλιά της, γίνεται η πανοπλία του, να μην επιτρέψει σε κανένα και σε τίποτα να το βλάψει. Κλαίει αυτό, πονάει εκείνη. Πονάει αυτό, κλαίει εκείνη. Το φροντίζει με τις δυνατότητες που έχει και τα προβλήματα, τα όποια μπορεί ν’ αντιμετωπίζει σαν άνθρωπος ή σαν γυναίκα, τα στέλνει στο τέλος της ουράς, γιατί η προτεραιότητά της είναι αυτό το μικρό κι ανυπεράσπιστο ανθρωπάκι. Ένα μικρό πλασματάκι που με χίλιους τρόπους διαλαλεί την παρουσία του δυναμικά.

Και μεγαλώνει. Κι εκείνη από δίπλα. Εκεί στα πρώτα του βήματα, στους πρώτους φθόγγους που τείνουν να γίνουν συλλαβές έως να αρχίσουν οι λέξεις να ξεπροβάλουν με τον δικό τους ρυθμό και την μοναδική τους σημασία. Πάει πάνω από το κρεβατάκι του, όταν αυτό παραδίνεται στην αγκαλιά του Μορφέα. Κάθεται και το χαζεύει και δεν τολμά μήτε να το χαϊδέψει, μήπως και το τρομάξει, μήπως και το βγάλει από το όμορφο όνειρο που βλέπει… Έχει ένα χαμόγελο που ο κόσμος εκείνης ομορφαίνει τόσο…

Μαζί του στο παιχνίδι κι αργότερα, σφίγγοντάς του το χέρι, το “αποχωρίζεται” για να το παραδώσει στα χέρια των δασκάλων. Μαζί στις αγωνίες τις παιδικές και αργότερα στα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα. Εκείνη ακούει τα πάντα, ακόμα κι αυτά που δεν λέγονται με λόγια… Οι κεραίες της τεντωμένες πάντα και προσπαθεί να το προφυλάξει από τις “κακοτοπιές”.

Εκεί και στην εφηβεία που, για πρώτη φορά εκείνο το μικρό μέχρι πριν λίγο ανθρωπάκι,  μεταμορφώνεται σε έναν άνθρωπο και αγωνιά αν μπόρεσε να “δημιουργήσει” μια σωστή οντότητα, μιαν άξια προσωπικότητα. Νοιώθει τις ορμόνες του να στήνουν τρελό χορό και η συμπεριφορά του γίνεται “αλλόκοτη”… Και η μάνα που θυμάται τις δικές της ανησυχίες και επαναστάσεις, του αφήνει τον χώρο και τον χρόνο να το βιώσει όλο αυτό και από μια γωνιά, όσο πιο αθόρυβα μπορεί, συμπάσχει μαζί του και η αγωνία της κορυφώνεται.

Εκεί βρίσκεται και στον σχολικό του αγώνα κι αν αυτό αποφασίσει να σπουδάσει, από κοντά στις αγωνίες, στα ξενύχτια και στα διαβάσματα, όποτε της ζητηθεί η βοήθεια.

Κάπου, σε όλο αυτό το διάστημα, μπορεί να κάνει και λάθη. Κακά τα ψέματα, η μητρότητα και ο γονεϊκός ρόλος δεν σπουδάζονται. Η κάθε γυναίκα-μάνα λειτουργεί με το ένστικτο, το δικό της υπόβαθρο, προσπαθώντας να μην επαναλάβει τα “λάθη” των δικών της γονιών που την είχαν ενοχλήσει και επιδιώκει να ενημερώνεται όσο μπορεί περισσότερο. Προσπαθεί να είναι τέτοια η συμπεριφορά της, ώστε το δικό της παιδί να νοιώθει άνετα μαζί της, να μην την φοβάται, αλλά να την σέβεται, να είναι το σωτήριο λιμάνι του σε όποια φουρτούνα. Κι αυτό να ξέρει πως ό,τι κι αν του συμβεί, εκεί, σε μια γωνιά, υπάρχει η αγκαλιά της. Αυτή η αγκαλιά, που σαν ήταν βρέφος άπλωνε τα λιλιπούτεια χεράκια του γύρω από το λαιμό της, που μεγαλώνοντας κρυβόταν σ’ αυτήν να κλάψει, που τα χειμωνιάτικα βράδια ή όταν κάποιος εφιάλτης τάραζε τα όνειρά του, σ’ αυτήν την αγκαλιά τρύπωνε για να νοιώσει την ασφάλεια και την σιγουριά.

Κι όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει και πάρει την δική του ζωή στα χέρια του, αυτή η αγκαλιά γίνεται “μέγγενη”. Νιώθει το νοιάξιμό της να το πνίγει. Θέλει να της αποδείξει ότι μπορεί και χωρίς εκείνη. Και πολλές φορές, σε συζητήσεις, το ακούει να λέει πως ό,τι κατάφερε ήταν αυστηρά προσωπική του επιτυχία, πως εκείνο έχει μάθει να ζει μόνο του και μπορεί να αντιμετωπίζει τις όποιες αντιξοότητες της ζωής του, πως…, πως…

Κι εκείνη σε μια γωνιά, ειδικά όταν βρίσκεται μονάχη της, αναρωτιέται:

«Και ποιος σου έμαθε, μωρό μου, την έννοια της ανεξαρτησίας και αυτάρκειας; Ποιος σε βοήθησε να μπορείς να βλέπεις πέρα από τη μύτη σου και μέσα από τις λέξεις και τις σιωπές; Ποιος σε κουβέντιαζε με τις ώρες, ποιος άκουγε τις απορίες σου και σου τις έλυνε με αλήθεια, χωρίς να κρύβεται πίσω από λέξεις και έννοιες;…»

Και αυτή η μάνα γερνάει και πια είναι αυτή που έχει ανάγκη εκείνης της αγκαλιάς κι εκείνου του καλού λόγου που προσπαθούσε να περάσει βιωματικά στο σπλάχνο της. Τα “λάθη” της, που τις περισσότερες φορές είναι συμπεριφορές άγνοιας, είχαν πάντοτε κίνητρο την αγάπη. Μια αγάπη που δεν περιμένει ανταπόδοση. Μια αγάπη που ξέρει πως μέχρι την τελευταία της πνοή, θα είναι το νοιάξιμο και η αγωνία για το παιδί της κι ας έχει εκείνο προχωρήσει την ζωή του που την κάνει περήφανη.

«Μια αγκαλιά ζεστή ζητώ

κι εγώ να γύρω

το γερασμένο σώμα μου,

μα πιότερο

ν’ αποθέσω για λίγο

την κουρασμένη μου ψυχή,

να πάρω δύναμη

να συνεχίσω τον χρόνο

που μου αναλογεί,

μέχρι την επόμενη αγκαλιά…»

Και υπάρχουν κι εκείνες οι γυναίκες που δεν βίωσαν την εγκυμοσύνη, την βρεφική ηλικία, αλλά αγκάλιασαν ένα παιδί, το έκαναν σπλάχνο τους και βίωσαν όλα τα υπόλοιπα. Όπως υπάρχουν κι εκείνες που δεν μπόρεσαν μήτε αυτό να αποκτήσουν και να γευτούν, και όλου του κόσμου τα παιδιά τα ένιωσαν και έμπρακτα δικά τους.

Εάν η οποιαδήποτε γυναίκα που γίνεται βιολογικά μητέρα αξίζει την εκτίμηση, τον σεβασμό, την αναγνώριση και την αγάπη, αυτές οι “άλλες” αξίζουν όλα αυτά στην νιοστή…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Εκπαιδευτικά βιβλία

Ημερολόγιο 2020

Οδηγός ιστοσελίδας

Εκπαιδευτικό υλικό

Αρχείο

Υποβολή συμμετοχής!

Είσοδος