Ο συγγραφέας Σρέντιγκερ

Μια επιστημονική προσέγγιση στην άγνωστη κατάσταση του νεοέλληνα λογοτέχνη

Η διεθνής επιστημονική κοινότητα έχει καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει το ανθρώπινο γονιδίωμα, να φωτογραφίσει μαύρες τρύπες και να στείλει διαστημόπλοια σε πλανήτες που ούτε οι ίδιοι οι πλανήτες δεν ήξεραν ότι υπάρχουν.

Ωστόσο, παραμένει αδύνατη η εξήγηση ενός από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύγχρονου κόσμου:

Τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο μυαλό ενός συγγραφέα που μόλις έστειλε το χειρόγραφό του σε εκδοτικό οίκο;

Σύμφωνα με πρόσφατη ανεπίσημη έρευνα του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένης Λογοτεχνικής Απόγνωσης, ο συγγραφέας εισέρχεται αμέσως σε μια ιδιαίτερη κβαντική κατάσταση, γνωστή ως «Σύνδρομο Σρέντιγκερ του Χειρογράφου».

Μέχρι να ανοίξει το ηλεκτρονικό μήνυμα του εκδότη, το βιβλίο του είναι ταυτόχρονα:

• αριστούργημα και αποτυχία,
• πολυαναμενόμενο και παντελώς αδιάφορο,
• εμπορικό και αντιεμπορικό,
• πρωτοποριακό και ξεπερασμένο.

Όλες αυτές οι καταστάσεις συνυπάρχουν αρμονικά μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο e-mail.

Εκεί αρχίζει το δράμα.

Η μεγάλη αναμονή

Την πρώτη ημέρα ο συγγραφέας είναι ψύχραιμος.

«Άλλωστε», λέει στους φίλους του, «οι σοβαροί εκδοτικοί χρειάζονται χρόνο.»

Τη δεύτερη ημέρα παραμένει ήρεμος.

Την τρίτη ελέγχει το e-mail του επτά φορές.

Την τέταρτη πιστεύει ότι το Outlook καθυστερεί.

Την πέμπτη θεωρεί πιθανό η απάντηση να έχει παγιδευτεί στον φάκελο ανεπιθύμητης αλληλογραφίας.

Την έκτη αρχίζει να δυσπιστεί απέναντι στο ίδιο το διαδίκτυο.

Την έβδομη εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να κατέβηκε ένας κοσμικός μαγνητικός παλμός και να εξαφάνισε αποκλειστικά το δικό του μήνυμα.

Τη δεύτερη εβδομάδα αγοράζει έναν καφέ και κάθεται απέναντι από τα γραφεία του εκδοτικού, μόνο και μόνο για να βεβαιωθεί ότι υπάρχουν.

«Αναπνέουν», σημειώνει στο μπλοκάκι του.

«Άρα κάποια στιγμή θα απαντήσουν».

Η ερμηνεία των σημάτων

Εν τω μεταξύ, κάθε γεγονός αποκτά συμβολικό χαρακτήρα.

Αν ένας φίλος τού πει «καλημέρα», αυτό θεωρείται σημάδι επιτυχίας.

Αν δει περιστέρι στο πεζοδρόμιο, το εκλαμβάνει ως θετικό οιωνό.

Αν το περιστέρι πετάξει προς τα αριστερά, σημαίνει πως μάλλον θα υπάρξουν διορθώσεις.

Αν πετάξει δεξιά, πρόκειται σαφώς για μελλοντικό βραβείο.

Η λογική εγκαταλείπει σταδιακά τον άνθρωπο.

Η μεταφυσική αναλαμβάνει καθήκοντα.

Η στιγμή της αλήθειας

Κάποια μέρα εμφανίζεται ειδοποίηση στο κινητό.

Η καρδιά χτυπά σαν νταούλι σε πανηγύρι.

Το βλέμμα παγώνει.

Το μήνυμα γράφει:

«Αγαπητέ κύριε…»

Κάπου εδώ ο συγγραφέας διαβάζει ήδη την απονομή του Νόμπελ.

Οραματίζεται μεταφράσεις σε σαράντα γλώσσες.

Σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει τους δημοσιογράφους.

Αναρωτιέται αν θα πρέπει να φορά ζιβάγκο στις συνεντεύξεις.

Οι μεγάλοι συγγραφείς φορούν συχνά ζιβάγκο.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ολοκληρώνει την ανάγνωση της πρότασης:

«Αγαπητέ κύριε, σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία. Η απάντησή μας ενδέχεται να καθυστερήσει λόγω αυξημένου φόρτου εργασίας».

Και κάπως έτσι, η ψυχή εγκαταλείπει προσωρινά το σώμα.

Οι ειδικοί του περιβάλλοντος

Καμία τραγωδία δεν είναι πλήρης χωρίς συμβουλές από τρίτους.

Ο συγγραφέας περιβάλλεται γρήγορα από ειδικούς.

Ο θείος που δεν έχει ανοίξει βιβλίο από το 1987 τον ενημερώνει ότι πρέπει να γράψει κάτι «σαν τον Χάρι Πότερ».

Η γειτόνισσα επιμένει πως λείπει ένας φόνος.

Ο κουμπάρος θεωρεί ότι όλα τα μυθιστορήματα γίνονται καλύτερα αν προστεθεί ένας πράκτορας της CIA.

Κάποιος άλλος προτείνει δράκους.

Κάποιος άλλος ζόμπι.

Ένας πιο προχωρημένος συνδυάζει και τα δύο.

Δράκοι ζόμπι.

Σε αυτή τη φάση ο συγγραφέας αρχίζει να δικαιολογεί γιατί αρκετοί δημιουργοί προτιμούν να ζουν σε απομονωμένες καλύβες.

Το σύνδρομο της αναθεώρησης

Μέχρι να έρθει η απάντηση, το χειρόγραφο παύει να είναι σταθερό αντικείμενο.

Μετατρέπεται σε εχθρό.

Ο συγγραφέας το ξαναδιαβάζει.

Αλλάζει μία λέξη.

Ύστερα άλλη μία.

Μετά μία παράγραφο.

Κατόπιν ένα κεφάλαιο.

Έπειτα ολόκληρη τη δομή.

Σε κάποια στιγμή συνειδητοποιεί ότι ο πρωταγωνιστής έχει αλλάξει επάγγελμα τρεις φορές και φύλο δύο.

Όλα αυτά μέσα σε διάστημα πέντε ημερών.

Η τελική αποκάλυψη

Ύστερα από μήνες αναμονής έρχεται τελικά η απάντηση.

Μπορεί να είναι θετική.

Μπορεί να είναι αρνητική.

Μπορεί να είναι κάτι ενδιάμεσο, τόσο ασαφές ώστε να απαιτεί τη βοήθεια φιλολόγου, δικηγόρου και ψυχαναλυτή για την ερμηνεία της.

Όμως εκεί βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο.

Ο συγγραφέας πιστεύει ότι αναζητά την αποδοχή.

Στην πραγματικότητα αναζητά κάτι διαφορετικό.

Την επόμενη αφορμή για να γράψει.

Γιατί ακόμη κι αν απορριφθεί, θα ξεκινήσει δεύτερο βιβλίο.

Ακόμη κι αν εκδοθεί, θα ξεκινήσει δεύτερο βιβλίο.

Ακόμη κι αν γίνει μπεστ σέλερ, θα ξεκινήσει δεύτερο βιβλίο.

Η λογοτεχνία μοιάζει με εκείνα τα παλιά οικογενειακά τραπέζια.

Παραπονιέσαι συνέχεια γι’ αυτά.

Ορκίζεσαι ότι δεν θα ξαναπατήσεις.

Και την επόμενη Κυριακή βρίσκεσαι πάλι εκεί.

Έτσι λειτουργεί και ο συγγραφέας.

Είναι ταυτόχρονα ευτυχισμένος και δυστυχισμένος.

Αισιόδοξος και απελπισμένος.

Θριαμβευτής και ηττημένος.

Με λίγα λόγια, παραμένει μονίμως στην κατάσταση του Σρέντιγκερ.

Μέχρι να αρχίσει το επόμενο χειρόγραφο.

Και τότε όλα ξεκινούν από την αρχή.