Στη δύση του νου ταξίδια στο μέλλον του κόσμου

29.01.2016

 

 

Παρηγορημένη από την απόφαση
σκόρπισε το σύννεφο των ματιών της στον άνεμο
καστανά μάτια γεμάτα κανέλα και μέλι
ξανθές φυλλωσιές, σπασμένες σκέψεις,
το φως στο μακρινό ορίζοντα χρυσό της αθωότητας
παιχνίδια της μοναξιάς και της απόστασης
στη δύση του νου ταξίδια στο μέλλον του κόσμου.
Έκλεισε μέσα στο σεντούκι τις λιγοστές πολύτιμες στιγμές
και το πέταξε με θυμό απ' τ' ανοικτό παράθυρο στα βράχια.
Γονατιστή στο υγρό χώμα με ευλάβεια
γυρεύοντας όπως πάντα τη μυρωδιά της προδομένης ζωής
μια υποψία αφής ξεγλιστρά και ξεφεύγει
μα πώς μπορεί να ξεχνά τόσα άστρα... συλλογίστηκε
τα λουλούδια στο βάζο
και τα σημάδια που δεν κατάλαβε
μα πώς, τόσο λίγη, τόσο άπιαστη η αγάπη...
πώς το πέτρινο βλέμμα να το εξηγήσει η ψυχή
ανελέητη μοίρα, απαρηγόρητη μνήμη
δεν έχει άλλη σαΐτα ο πόνος.
Αύριο, η δίψα του έκπτωτου Έρωτα να καίει στα χείλη
εκεί στα αρμυρίκια της ώχρας με τα χρώματα της συγχώρεσης
θα μεταλάβεις μέσα από τη συντριβή σου το φως
για να σωθείς από τις πληρεξούσιες αναμνήσεις... Αύριο.
Γέφυρα το φεγγάρι στα βαθιά νερά του Λιβυκού
ακόμη πιο ψηλά από την ενωμένη σιωπή του πόθου
εκεί που προπορεύονται του ονείρου, οι ψυχές
με τη στάχτη ακόμη στα χέρια εκπαιδευμένοι στην πλάνη
είδαμε τη θέα από την κόψη του γκρεμού
εξαντλήσαμε και εξαντληθήκαμε από την ελπίδα
ψηλαφώντας επίγειους θορύβους και σκιές φαντάσματα
αιχμάλωτοι στην απουσία του σύμπαντος.
Καταδικασμένες δοκιμασίες χωρίς καμιά βεβαιότητα ανάστασης
όλες οι λέξεις που είπαμε ήταν λάθος
όλοι οι δρόμοι που περπατήσαμε οδηγούσαν στο πρέπει
κι όμως, οι άνθρωποι όταν απογοητεύονται
...πρέπει να μιλούν περισσότερο
...πρέπει, να προχωρούν με το θάρρος του απαγορευμένου
...πρέπει... κι όχι επειδή πετύχαμε στο ταξίδι
αλλά επειδή πληρώσαμε ακριβά τα ναύλα για το ταξίδι... Ζωή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατές λέξεις, υψηλό και το νόημα που συνθέτουν! Συνταρακτικό το ποίημα σου Ζωή, μπράβο σου!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ. Δυνατά να χτυπά η καρδιά και να πορεύεται με γνώμονα την αγάπη στο φως.

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Υπέροχο!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Γέφυρα το φεγγάρι στα βαθιά νερά του Λιβυκού
    ακόμη πιο ψηλά από την ενωμένη σιωπή του πόθου
    εκεί που προπορεύονται του ονείρου, οι ψυχές
    με τη στάχτη ακόμη στα χέρια εκπαιδευμένοι στην πλάνη
    είδαμε τη θέα από την κόψη του γκρεμού
    εξαντλήσαμε και εξαντληθήκαμε από την ελπίδα …

    τι λόγια τι ομορφιά! Και μόνο το φεγγάρι που φωτίζει στο Λιβυκό αρκεί για να συναντήσει η ψυχή μου τα γραφόμενά σας…
    Καλό Σαββατοκύριακο…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Το Λιβυκό, χρώμα και πέλαγος της άσκησης και της μύησης. Σ’ ευχαριστώ, άλλη μια φορά. Καλό Σαββατοκύριακο Μάχη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου