Στη δύση του νου ταξίδια στο μέλλον του κόσμου

29.01.2016

 

 

Παρηγορημένη από την απόφαση
σκόρπισε το σύννεφο των ματιών της στον άνεμο
καστανά μάτια γεμάτα κανέλα και μέλι
ξανθές φυλλωσιές, σπασμένες σκέψεις,
το φως στο μακρινό ορίζοντα χρυσό της αθωότητας
παιχνίδια της μοναξιάς και της απόστασης
στη δύση του νου ταξίδια στο μέλλον του κόσμου.
Έκλεισε μέσα στο σεντούκι τις λιγοστές πολύτιμες στιγμές
και το πέταξε με θυμό απ' τ' ανοικτό παράθυρο στα βράχια.
Γονατιστή στο υγρό χώμα με ευλάβεια
γυρεύοντας όπως πάντα τη μυρωδιά της προδομένης ζωής
μια υποψία αφής ξεγλιστρά και ξεφεύγει
μα πώς μπορεί να ξεχνά τόσα άστρα... συλλογίστηκε
τα λουλούδια στο βάζο
και τα σημάδια που δεν κατάλαβε
μα πώς, τόσο λίγη, τόσο άπιαστη η αγάπη...
πώς το πέτρινο βλέμμα να το εξηγήσει η ψυχή
ανελέητη μοίρα, απαρηγόρητη μνήμη
δεν έχει άλλη σαΐτα ο πόνος.
Αύριο, η δίψα του έκπτωτου Έρωτα να καίει στα χείλη
εκεί στα αρμυρίκια της ώχρας με τα χρώματα της συγχώρεσης
θα μεταλάβεις μέσα από τη συντριβή σου το φως
για να σωθείς από τις πληρεξούσιες αναμνήσεις... Αύριο.
Γέφυρα το φεγγάρι στα βαθιά νερά του Λιβυκού
ακόμη πιο ψηλά από την ενωμένη σιωπή του πόθου
εκεί που προπορεύονται του ονείρου, οι ψυχές
με τη στάχτη ακόμη στα χέρια εκπαιδευμένοι στην πλάνη
είδαμε τη θέα από την κόψη του γκρεμού
εξαντλήσαμε και εξαντληθήκαμε από την ελπίδα
ψηλαφώντας επίγειους θορύβους και σκιές φαντάσματα
αιχμάλωτοι στην απουσία του σύμπαντος.
Καταδικασμένες δοκιμασίες χωρίς καμιά βεβαιότητα ανάστασης
όλες οι λέξεις που είπαμε ήταν λάθος
όλοι οι δρόμοι που περπατήσαμε οδηγούσαν στο πρέπει
κι όμως, οι άνθρωποι όταν απογοητεύονται
...πρέπει να μιλούν περισσότερο
...πρέπει, να προχωρούν με το θάρρος του απαγορευμένου
...πρέπει... κι όχι επειδή πετύχαμε στο ταξίδι
αλλά επειδή πληρώσαμε ακριβά τα ναύλα για το ταξίδι... Ζωή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατές λέξεις, υψηλό και το νόημα που συνθέτουν! Συνταρακτικό το ποίημα σου Ζωή, μπράβο σου!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ. Δυνατά να χτυπά η καρδιά και να πορεύεται με γνώμονα την αγάπη στο φως.

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Υπέροχο!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Γέφυρα το φεγγάρι στα βαθιά νερά του Λιβυκού
    ακόμη πιο ψηλά από την ενωμένη σιωπή του πόθου
    εκεί που προπορεύονται του ονείρου, οι ψυχές
    με τη στάχτη ακόμη στα χέρια εκπαιδευμένοι στην πλάνη
    είδαμε τη θέα από την κόψη του γκρεμού
    εξαντλήσαμε και εξαντληθήκαμε από την ελπίδα …

    τι λόγια τι ομορφιά! Και μόνο το φεγγάρι που φωτίζει στο Λιβυκό αρκεί για να συναντήσει η ψυχή μου τα γραφόμενά σας…
    Καλό Σαββατοκύριακο…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Το Λιβυκό, χρώμα και πέλαγος της άσκησης και της μύησης. Σ’ ευχαριστώ, άλλη μια φορά. Καλό Σαββατοκύριακο Μάχη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου