Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

21.05.2015

 

 

Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

καθώς θυμάμαι

το χρόνο που προσπέρασε

και τ' όνειρο μου ξέχασε

κρυώνω απόψε

μες την άδεια μου ψυχή

πόσο φοβάμαι.

Ένα άστρο παίρνω

απ' τη δύση που σωπαίνει

στο πλάι σου...

γέρνω και γερνώ

είμαι απ' όλους κι' όλα ξένη.

Αύριο, θα είναι κοντινός ο ουρανός

Αύριο,

δεν θα 'μαι πια αγάπη κανενός.

Στην πόλη αυτή

χτες μόλις έκλεισαν οι τελευταίοι δρόμοι

μες τη βροχή. Πες μου γιατί.

Σιωπή, Αγάπης σύνορο

το σώμα καίει ανήμπορο

φεύγουν φεγγάρια...

Του Έρωτα μου ταχυδρόμοι

γι' άλλη εποχή.

Απ' την αρχή... πες μου γιατί....

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πόσο όμορφα ξεδιπλώνονται τόσο έντονα συναισθήματα μέσα από τη γραφή σας!!Να είστε καλά!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τα χρόνια πέρασαν μα δεν ακύρωσαν όσα κράτησα στο μυρογυάλι της καρδιάς μου ακριβό φυλακτό. Συνηθίζω να σκαλίζω με προσήλωση, τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης και με γοητεύει,
      γιατί μου ανοίγει δρόμους μαγικούς πίσω και μπρος απ’ τον καιρό και ευτυχώς ακόμη αισθάνομαι… Ειλικρινά ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Διαβάζοντας και συλλαβίζοντας απ’την αρχή….κάθε αρχή…. κρατώντας όμως τα τετράδια με εκείνα τα γράμματά-ακροβάτες στις γραμμές τους…με τις παυλίτσες να χωρίζουν τις συλλαβές της ευτυχίας της αγάπης της λύπης…Κειμήλια ιερά στο χρόνο που περνά τα φυλάμε στη βιβλιοθήκη της καρδιάς και προχωράμε..

    την καλησπέρα μου Κα Ζωή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ξέρω καλά, πως καμιά φορά η ψυχή βαραίνει και δυσκολεύεται να πετάξει, τότε που ο νους πλημμυρίζει από μνήμες, εικόνες, όνειρα, από στιγμές που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην καρδιά και μας επέτρεψαν να πορευτούμε με ίσια περπατησιά κόντρα στη λήθη και στην ευκολία, κόντρα στον καιρό, εν’ ονόματι πάντα της τιμής και της Αγάπης. Τότε η πέννα πληγώνει την ψυχή και γράφει, τότε που κατάσαρκα πια ντύνεται το αλάτι της γης, Μάχη… Ευχαριστώ μάτια μου.

      Απάντηση
  3. Λιάνα

    Γέρνω και γερνω και το χρόνο ευγνωμονώ….
    Μια αλλη προσέγγιση στο καταπληκτικό σου ποίημα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου