Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

21.05.2015

 

 

Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

καθώς θυμάμαι

το χρόνο που προσπέρασε

και τ' όνειρο μου ξέχασε

κρυώνω απόψε

μες την άδεια μου ψυχή

πόσο φοβάμαι.

Ένα άστρο παίρνω

απ' τη δύση που σωπαίνει

στο πλάι σου...

γέρνω και γερνώ

είμαι απ' όλους κι' όλα ξένη.

Αύριο, θα είναι κοντινός ο ουρανός

Αύριο,

δεν θα 'μαι πια αγάπη κανενός.

Στην πόλη αυτή

χτες μόλις έκλεισαν οι τελευταίοι δρόμοι

μες τη βροχή. Πες μου γιατί.

Σιωπή, Αγάπης σύνορο

το σώμα καίει ανήμπορο

φεύγουν φεγγάρια...

Του Έρωτα μου ταχυδρόμοι

γι' άλλη εποχή.

Απ' την αρχή... πες μου γιατί....

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Διαβάστε κι αυτά

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Ρότα τ’ αγνώστου

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πόσο όμορφα ξεδιπλώνονται τόσο έντονα συναισθήματα μέσα από τη γραφή σας!!Να είστε καλά!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τα χρόνια πέρασαν μα δεν ακύρωσαν όσα κράτησα στο μυρογυάλι της καρδιάς μου ακριβό φυλακτό. Συνηθίζω να σκαλίζω με προσήλωση, τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης και με γοητεύει,
      γιατί μου ανοίγει δρόμους μαγικούς πίσω και μπρος απ’ τον καιρό και ευτυχώς ακόμη αισθάνομαι… Ειλικρινά ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Διαβάζοντας και συλλαβίζοντας απ’την αρχή….κάθε αρχή…. κρατώντας όμως τα τετράδια με εκείνα τα γράμματά-ακροβάτες στις γραμμές τους…με τις παυλίτσες να χωρίζουν τις συλλαβές της ευτυχίας της αγάπης της λύπης…Κειμήλια ιερά στο χρόνο που περνά τα φυλάμε στη βιβλιοθήκη της καρδιάς και προχωράμε..

    την καλησπέρα μου Κα Ζωή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ξέρω καλά, πως καμιά φορά η ψυχή βαραίνει και δυσκολεύεται να πετάξει, τότε που ο νους πλημμυρίζει από μνήμες, εικόνες, όνειρα, από στιγμές που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην καρδιά και μας επέτρεψαν να πορευτούμε με ίσια περπατησιά κόντρα στη λήθη και στην ευκολία, κόντρα στον καιρό, εν’ ονόματι πάντα της τιμής και της Αγάπης. Τότε η πέννα πληγώνει την ψυχή και γράφει, τότε που κατάσαρκα πια ντύνεται το αλάτι της γης, Μάχη… Ευχαριστώ μάτια μου.

      Απάντηση
  3. Λιάνα

    Γέρνω και γερνω και το χρόνο ευγνωμονώ….
    Μια αλλη προσέγγιση στο καταπληκτικό σου ποίημα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου