Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

21.05.2015

 

 

Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

καθώς θυμάμαι

το χρόνο που προσπέρασε

και τ' όνειρο μου ξέχασε

κρυώνω απόψε

μες την άδεια μου ψυχή

πόσο φοβάμαι.

Ένα άστρο παίρνω

απ' τη δύση που σωπαίνει

στο πλάι σου...

γέρνω και γερνώ

είμαι απ' όλους κι' όλα ξένη.

Αύριο, θα είναι κοντινός ο ουρανός

Αύριο,

δεν θα 'μαι πια αγάπη κανενός.

Στην πόλη αυτή

χτες μόλις έκλεισαν οι τελευταίοι δρόμοι

μες τη βροχή. Πες μου γιατί.

Σιωπή, Αγάπης σύνορο

το σώμα καίει ανήμπορο

φεύγουν φεγγάρια...

Του Έρωτα μου ταχυδρόμοι

γι' άλλη εποχή.

Απ' την αρχή... πες μου γιατί....

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πόσο όμορφα ξεδιπλώνονται τόσο έντονα συναισθήματα μέσα από τη γραφή σας!!Να είστε καλά!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Τα χρόνια πέρασαν μα δεν ακύρωσαν όσα κράτησα στο μυρογυάλι της καρδιάς μου ακριβό φυλακτό. Συνηθίζω να σκαλίζω με προσήλωση, τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης και με γοητεύει,
      γιατί μου ανοίγει δρόμους μαγικούς πίσω και μπρος απ’ τον καιρό και ευτυχώς ακόμη αισθάνομαι… Ειλικρινά ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Διαβάζοντας και συλλαβίζοντας απ’την αρχή….κάθε αρχή…. κρατώντας όμως τα τετράδια με εκείνα τα γράμματά-ακροβάτες στις γραμμές τους…με τις παυλίτσες να χωρίζουν τις συλλαβές της ευτυχίας της αγάπης της λύπης…Κειμήλια ιερά στο χρόνο που περνά τα φυλάμε στη βιβλιοθήκη της καρδιάς και προχωράμε..

    την καλησπέρα μου Κα Ζωή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ξέρω καλά, πως καμιά φορά η ψυχή βαραίνει και δυσκολεύεται να πετάξει, τότε που ο νους πλημμυρίζει από μνήμες, εικόνες, όνειρα, από στιγμές που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην καρδιά και μας επέτρεψαν να πορευτούμε με ίσια περπατησιά κόντρα στη λήθη και στην ευκολία, κόντρα στον καιρό, εν’ ονόματι πάντα της τιμής και της Αγάπης. Τότε η πέννα πληγώνει την ψυχή και γράφει, τότε που κατάσαρκα πια ντύνεται το αλάτι της γης, Μάχη… Ευχαριστώ μάτια μου.

      Απάντηση
  3. Λιάνα

    Γέρνω και γερνω και το χρόνο ευγνωμονώ….
    Μια αλλη προσέγγιση στο καταπληκτικό σου ποίημα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου