Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή

καθώς θυμάμαι

το χρόνο που προσπέρασε

και τ' όνειρο μου ξέχασε

κρυώνω απόψε

μες την άδεια μου ψυχή

πόσο φοβάμαι.

Ένα άστρο παίρνω

απ' τη δύση που σωπαίνει

στο πλάι σου...

γέρνω και γερνώ

είμαι απ' όλους κι' όλα ξένη.

Αύριο, θα είναι κοντινός ο ουρανός

Αύριο,

δεν θα 'μαι πια αγάπη κανενός.

Στην πόλη αυτή

χτες μόλις έκλεισαν οι τελευταίοι δρόμοι

μες τη βροχή. Πες μου γιατί.

Σιωπή, Αγάπης σύνορο

το σώμα καίει ανήμπορο

φεύγουν φεγγάρια...

Του Έρωτα μου ταχυδρόμοι

γι' άλλη εποχή.

Απ' την αρχή... πες μου γιατί....

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!