Της ατυχίας η πεμπτουσία

15.10.2016

stars_night

Πάλι δε μπορώ να κοιμηθώ,
όσο και να θέλω να το αποφύγω.
Τη σιωπή της νύχτας δε θα φοβηθώ,
και διάλογο με το τίποτα ανοίγω.
Μοιάζει σαν το σύμπαν να κοιμάται
κι έχει βάλει εμένα να φυλάω,
έμψυχα κι άψυχα που συναντάτε,
όλα όσα μισώ και όσα αγαπάω.
Στο δωμάτιο φαντάσματα χορεύουν
και το ένα μου λέει έλα κοντά,
να δεις πώς οι άνθρωποι γιατρεύουν
τα αβάσταχτα πάθη τους τα δυνατά.
Το άλλο μου λέει μην τολμήσεις,
ψέμα σου λέει και σε πλανά,
μην γυρνάς καν να του απαντήσεις,
μίλα στη νύχτα που κι αυτή αγρυπνά.
Μα σημασία εγώ καμία δε δίνω,
ξέρω πόσο άρρωστη έχω φαντασία,
κλείνω τα μάτια μου κι αμέσως σβήνω
της ατυχίας μου την πεμπτουσία.
Κι όταν βρεθώ στα μέρη των ονείρων,
είμαι μια άλλη, μα είμαι εγώ.
Θάλασσες βλέπω πλήρεις βοτρύων,
και απ’ του φόβου ξεφεύγω προσωρινά τον ζυγό.

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Κι όταν βρεθώ στα μέρη των ονείρων,
    είμαι μια άλλη, μα είμαι εγώ.
    Θάλασσες βλέπω πλήρεις βοτρύων,
    και απ’ του φόβου ξεφεύγω προσωρινά τον ζυγό.

    ..κάπως έτσι έχουμε ανάγκη να ξεφεύγουμε όλοι. Μα αν το έχουμε πολλοί από εμάς..γιατί τελικά δε συναντιόμαστε εκτός ονείρων ή μάλλον σε ένα κοινό όνειρο; Καλή σου μέρα Δώρα

    Απάντηση
  2. sofia25164

    Έστω κι εκεί έστω και μέσα στα όνειρα… ας ξεφεύγουμε από τους φόβους μας!!! Καλημέρα!!!

    Απάντηση
    • ΔΩΡΑ ΜΑΚΡΗ

      Καλημέρα σε όλους

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου