Το σήμερα του χθες

16.09.2016

depressed_girl

Καθημερινές ψευδαισθήσεις του εαυτού και του εγώ μου
Μάλλον νόμιζα πως ήμουνα μια άλλη
Ήθελα το αυτονόητο και το ιδανικό μου
Με κούρασε του σήμερα η χθεσινή του πάλη.

Άλλαξα τα χρώματα μα η απόχρωση ίδια
και το μυαλό ευνούχισα να μην παραδωθεί
Γέμισα τα γύρω μου περίτεχνα στολίδια
Ονόμασα ανάμνηση ό,τι είχα ονειρευτεί

Μα μια φλόγα ενοχών και εμφανής δειλίας
σαν πυροσβέστης πολεμώ να μην ξαναφουντώσει
Εκεί που λέω έσβησε, τα δάκρυα πικρίας
γίνονται το οινόπνευμα να αναζωπυρώσει

Εγώ ο εμπρηστής, εγώ ο διασώστης
η αδυναμία της ψυχής είναι η σπίθα
Εγώ η μητέρα της οργής, εγώ ο γιος της
ψέμα που κείτεται νεκρό, μισή αλήθεια.

-Δεν πα’ να μεταμφιέζεσαι! Εγώ ξέρω ποια είσαι
Μια κενή συνείδηση που ξεχειλίζει λέξεις
Σε μαύρη τρύπα χάνεσαι μα όρθιος κινείσαι
Πες την πραγματικότητα, δεν θέλεις να διαλέξεις

Γιατί τη λάσπη που έβοσκες, την ήθελες δική σου
και τώρα στο σανίδι σου του ατέλειωτου θεάτρου
πίστεψες το σενάριο πως είναι η ζωή σου
Δεν είσαι καν υπόδημα ασήμαντου κομπάρσου.

Τι κάνεις εσύ με όλους αυτούς, πού βρήκες το κουράγιο
Πώς γίνεται να ανθίσει έν’ άγριο αγκάθι;
Η καραβάνα η παλιά θ’ αράξει στο καρνάγιο
Έτσι κι εσύ θα μείνεις του κόσμου κατακάθι.

Σκέφτεσαι τη χαρά που έπαιρνες από τα σφάλματά σου
Έρχεται κόντρα η λογική κι ανάθεμα αν έχεις
Νεύματα και δάκρυα στα καθρεφτίσματά σου
Ήθελες να μου έμοιαζες, αλλά δεν το αντέχεις.

-Δεν σε αντέχω εαυτέ
κι ας είσαι ό,τι είμαι
Μα όταν σε σκέφτομαι νεκρό
στο πλάι σου εγώ κείμαι
Δεν σε αντέχω εαυτέ
κι ας θέλω να σου μοιάσω
Εγώ είμαι το αφεντικό
Δεν θα το κουβεντιάσω.

 

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    Όμορφος σαν ”ποίημα” δυνατός σαν μονόλογος υπέροχο (ς) μπράβο σας!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου