Εάν το θες εσύ

Είσαι ο προορισμός ενός μακρινού ταξιδιού

Η τελειότητα των καλύτερων τρόπων

Στις ήσυχες στιγμές η σιωπή

Ο αφρός στο κύμα του ενθουσιασμού

Προς τα πάνω, η κίνηση και η φορά μου.

Ήθελα μόνο μια στιγμή να σου πω

Ότι είσαι το ύψιστο για μένα

Και θέλω να σιγουρευτώ, εάν νιώθεις το ίδιο για μένα

Εάν νιώθεις για μένα…

Εάν το θες εσύ

Είσαι ο τόπος χαλάρωσης μου,

Οι μέρες εορτών μου κάθε χρόνο,

Ο δικός μου διάδρομος με γλυκά στο σούπερ μάρκετ,

Η λύση όταν κάτι πάει στραβά.

Τόσο πολύτιμη, ώστε ο καθένας ευχαρίστως θα σε φύλαγε

Και τόσο όμορφη, ώστε ποτέ κανείς δεν θα μπορούσε να σε αρνηθεί.

Sportfreunde Stiller, Ein Kompliment

μετάφραση: Άντια Αδαμίδου, επιμέλεια μετάφρασης: Μαριέλλα Κροκίδου

Όταν φτάνουν στα χέρια μας τέτοιοι στίχοι σκεφτόμαστε αμέσως ποιος σπουδαίος γνωστός ποιητής τους έχει γράψει και ποιος διάσημος ηθοποιός κατάφερε να τους απαγγείλει και να τους κάνει γνωστούς μέσα από την φωνή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, όσο περίεργο και αν ακούγεται δεν έχουμε ένα ποίημα αλλά ένα τραγούδι και μάλιστα του γερμανικού ροκ συγκροτήματος Sportfreunde Stiller που εδώ και 20 περίπου χρόνια μετράει πολλές επιτυχίες τόσο στην Γερμανία όσο στην Ελβετία και στην Αυστρία.

Μέσα από αυτό το τραγούδι γίνεται αντιληπτή η τόσο λεπτή-σχεδόν αόρατη-γραμμή που διαχωρίζει ένα τραγούδι από ένα ποίημα. Πρόκειται, λοιπόν, για το καλύτερο απτό παράδειγμα του ότι ένα ποίημα μπορεί να είναι τραγούδι και αντίστοιχα ένα τραγούδι μπορεί να χαρακτηριστεί ως ποίημα. Πραγματικά δύσκολος ο ορισμός και ο διαχωρισμός των δύο αυτών εννοιών. Ποιος άλλωστε μπορεί να ορίσει κάτι τόσο ιδιαίτερο όσο το τόσο βαθύ συναίσθημα;

Το ποίημα (ας μου επιτραπεί αυτός ο όρος, καθώς από αυτή τη σκοπιά θεωρώ πως πρέπει να αξιολογηθεί) έχει τίτλο «Ένα Κομπλιμέντο», κάτι απλό δηλαδή, μια λέξη, μια φιλοφρόνηση, ένας απλά καλός λόγος. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για κάτι πολύ παραπάνω από μερικές αράδες λέξεων αποτυπωμένες σε ένα χαρτί…

Το «Ένα Κομπλιμέντο» είναι μια ξεκάθαρη ερωτική εξομολόγηση. Μια εξομολόγηση που θα μπορούσε να γίνει και από τα δύο φύλα (με την μόνη αλλαγή των δύο τελευταίων στίχων π.χ. Τόσο πολύτιμος, ώστε οποιαδήποτε ευχαρίστως θα σε φύλαγε και τόσο όμορφος, ώστε ποτέ καμιά δεν θα μπορούσε να σε αρνηθεί).

Τα λόγια είναι ακριβώς αυτά που θα ήθελε να εκφράσει ένας ερωτευμένος και αυτά που θα ήθελε να ακούσει ο αποδέκτης αυτού του έρωτα. Κάθε λέξη είναι φορτισμένη συναισθηματικά τόσο ώστε να μην επιβαρύνει ψυχολογικά τον αποδέκτη. Το ύφος είναι τέτοιο που καταφέρνει εύκολα να συγκινήσει αλλά όχι να στεναχωρήσει. Οι στίχοι δεν αποτελούνται από δυσνόητες ή εξεζητημένες λέξεις τόσο στην γερμανική όσο σαφώς και στην ελληνική γλώσσα. Εξ’ άλλου ο στόχος μιας ερωτικής εξομολόγησης δεν είναι οι λέξεις αλλά η ουσία που κρύβεται πίσω από αυτές.

Ένας αυθόρμητος και νεανικός λόγος, ένα μικρό ερωτικό παραλήρημα έτσι όπως πρέπει και οφείλει να είναι. Εάν το θέλει, λοιπόν, είναι ο προορισμός ενός μακρινού ταξιδιού, η τελειότητα, η σιωπή στις ήσυχές μας στιγμές. Τίποτα το σύνθετο, τίποτα το δύσκολο να επιτευχθεί. Η σημασία που έχει ένας άνθρωπος στην ζωή μας φαίνεται αποκλειστικά και μόνο από το που τον τοποθετούμε σε αυτή. Εάν είναι η φορά μας, η κίνησή μας προς τα πάνω τότε μάλλον κάτι γίνεται σωστά.

Εάν το θες είσαι το μέρος όπου ξεκουράζομαι, είσαι οι μέρες αργίας του κάθε έτους, είσαι ακόμη και ο διάδρομος με τα γλυκά στο σούπερ μάρκετ. Είσαι όλα αυτά που μου χαρίζουν λίγες στιγμές ευτυχίας στην αδιάφορη ή κουραστική ζωή μου. Είσαι η λύση όταν κάτι πάει στραβά, όταν κάτι δεν «κολλάει», όταν βλέπω ότι με παρέα την μοναξιά δεν μπορώ να τα καταφέρω.

Η διαπίστωση σε όλη αυτή την έκφραση συναισθημάτων είναι ότι αυτός ο άνθρωπος είναι για τον ομιλητή τόσο πολύτιμος ώστε όποιος και να τον είχε θα τον φύλαγε σαν θησαυρό και ταυτόχρονα τόσο όμορφος ώστε κανείς δεν θα μπορούσε να τον αρνηθεί.

Πρόκειται ακριβώς για τον τρόπο που φαίνεται στα μάτια ενός ερωτευμένου το άλλο του μισό. Λόγια που είναι τόσο απλά κι όμως πολλές φορές μοιάζουν σχεδόν ακατόρθωτο να εκφραστούν από φόβο ή δισταγμό. Αυτά τα λόγια που πολλοί σκεφτόμαστε τα βράδια πριν κοιμηθούμε αλλά πάντα είναι τόσο δύσκολο να τα διατυπώσουμε όταν έρθει η ώρα. Πολλές φορές, λοιπόν, μένουν μόνο στη σκέψη μας και δεν τολμάμε να τα ξεστομίσουμε ποτέ.

Απόφαση του καθενός φυσικά αλλά εάν τα αισθήματα είναι τόσο δυνατά που συμφωνούν με κάθε φράση του ποιήματος, τότε ποιος ο λόγος να μην ειπωθούν; Τι το δύσκολο ή τι το κακό παρουσιάζουν; Άλλωστε δεν θα έπρεπε να θυμόμαστε ότι η γλώσσα του ανθρώπου που μπορεί να προκαλέσει τόσο μεγάλο κακό, είναι ικανή και για τόσο σπουδαία πράγματα όπως είναι ο έρωτας;

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου