Απ’ τ’ άσπρο το παράθυρο κρύβεται μια γυναίκα

με αγαλμάτινη μορφή, πίσω απ’ την κουρτίνα

Δειλά απλώνει τη ματιά στο φόρεμα της μέρας

αφήνοντας το χνώτο της στο τζάμι, σα ζωγράφος

Τα όμορφα της δάχτυλα, γράμματα σχηματίζουν

γεμίζει η ανάσα της, γεμίζουν και οι λέξεις

Το παραθύρι γίνεται, τετράδιο ανοιγμένο

ο αέρας το ξεφύλλισε σαν άνοιξε λιγάκι

Λόγια από άσπρα δάχτυλα το τζάμι ξεδιπλώνει

μελωδικά απλώνονται σαν χάδεμα μιας άρπας

λόγια που φτιάξαν έρωτα και πόνο και αγάπη

φεύγουν απ’ το παράθυρο στο κάλεσμα του ήλιου

Τα φώτισε τα ζέστανε, στα σύννεφα τα φτάνει

στο πάπλωμά τους ξάπλωσαν και γλυκαναστενάζουν

μωράκια νεογέννητα, νταχτάρισμα ζητάνε

τα χέρια τους απλώνουνε και αγκαλιά προσμένουν

Τα σύννεφα μαλώνουνε ποιο θα τα πρωτοπαίξει

καβγάς αρχίζει στα ψηλά κι ο ουρανός χλομιάζει

αρχίζει τότε μια βροχή, παιχνίδι τους χαρίζει

τσουλήθρες κάνουν όλα τους, στον ουρανό γλιστράνε.

Παντρεύονται οι σταγόνες της, με γράμματα, με λέξεις

ήχοι σε φα, ήχοι σε ντο, σε σολ, σε λα μινόρε

οι παφλασμοί που κάνουνε στα σπίτια των ανθρώπων

στους κήπους και στη θάλασσα, στα μοναχά τα δέντρα

Χαζεύουνε οι άνθρωποι το θαύμα της ημέρας

άλλοι χορεύουν στη βροχή, βαθιά ερωτευμένοι

άλλοι το ζωγραφίζουνε το όμορφο τοπίο

κι άλλοι απλώνουνε χαρτιά τις λέξεις να φυλάξουν

Απ’ το παράθυρο ψηλά, η έξυπνη μαέστρος

τα όμορφά της δάχτυλα λικνίζει στον αέρα

οι λέξεις μπαίνουν σε σειρά και το τοπίο λάμπει

ο ήλιος ερωτεύεται, οι άνθρωποι σωπαίνουν…

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη