Η σκανδάλη

Η σκανδάλη

gun

Ζω σ’ ένα σύμπαν που μου ανήκει
Σε κάθε διάσταση, σε όλα τα μήκη
Παίρνω ένα όπλο και το στρέφω εκεί
Εκεί που να το στρέψει κανείς δε μπορεί
Εκεί που φωλιάζουν κοινά μυστικά
και απαίσια βράδια ενοχικά

Μου λείπεις όσο λείπει ο ήλιος του Κρόνου
Επιτακτική όσο το άλλοθι ενός δολοφόνου
Κι αν έρθεις λίγο θα κάτσεις, θα σβήσεις
την καληνύχτα μ’ ένα φιλί θα σφραγίσεις
Τα χείλη σου όμως ματωμένα σπαθιά
Μου δίνουν ελπίδα, την παίρνουν ξανά
Δώρο άδωρο λοιπόν να σ’ έχω ερωμένη
Μα τρέμω την ώρα που θα σε δω θυμωμένη

Φόρεσα ρούχα επίσημα να μη με γνωρίσεις
Ταξίδεψα στον χάρτη και σε αρχαίες ρήσεις
Γκρέμισα γέφυρες να μη σε φτάνω
μα εσένα έβλεπα ζωγραφισμένη στην άμμο

Η ζωή μου αδιέξοδα κι ένα κρυφτό
Παιχνιδάκι ενηλίκων και το νόημα διττό
Πίσω απ’ τη σκανδάλη μου όμως κρυβόμουν
Αν είχα όντως όπλο θα το σκεφτόμουν…

-

γράφει η Δώρα Μακρή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

1 σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος