Ήσουν νερό και κυλούσες ανάμεσα
στα δάχτυλά μου.
Οι παλάμες μου αδυνατούσαν
να σε συγκρατήσουν.
Ο ουρανοπλάνος ήλιος έκαιγε την πέτρα
κι έλιωνε την ύπαρξή μου.

Διψούσα...

Όμως το ηχομιγές σύμπαν με αγνοούσε...
Κι εσύ έπεφτες στο χώμα...
Αλήθεια!!! Θα γίνω χώμα...

Χοῦς εἶ...


Τότε και μόνο τότε θα έχω την ελπίδα
να γευτώ τη θεοτική δροσιά σου...
Ή μήπως ο ζηλωτής αγέρας  συνωμοτήσει
με τον ζωοδότη ήλιο
και σε στείλει στα νέφη
πριν καν αγγίξεις
την μικρότητά μου...;

καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει...


Κι όμως...

Ακόμα και τότε θα 'χω
τις νοητές παλάμες μου ανοικτές...

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!