environmental_protection_b

Γη... που μας σηκώνεις στις δικές σου πλάτες
πάνω σου αισθανόμαστε σαν τους επιβάτες
Ταξιδεύουμ' όλοι μας όπου μας πηγαίνεις
άλλοτε μας αγαπάς κι άλλοτε σωπαίνεις
Κάνουμε για σένανε έγκλημα μεγάλο
που το λένε ΜΟΛΥΝΣΗ και δεν είναι άλλο
Γίναν τα ποτάμια μας "τάφρος των λυμάτων"
κι οι γαλάζιες θάλασσες χώροι ακαθάρτων
Κάψανε τα δάση σου άχρηστοι... βαρβάροι...
για να χαίρονται καλά οικοπεδοφάγοι
Χίλιους δυο τους παίρνουμε γη μου τους καρπούς σου
πόσο σε εμπαίζουμε δεν το βάνει ο νους σου
Δάνειο σε πήραμε από τα παιδιά μας
δεν τα σεβαστήκαμε ούτε αυτά... αλιά μας...

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!