Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή. Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του. Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της...

Η γενιά μας δε θα λέει «να έχουμε καλό ξημέρωμα». Δεν το κάνει ήδη. Δε θα έχει μάλλον κάτι καλό να πει. Θα πιστεύει πως ότι της δίνεται θα είναι δεδομένο. Και αυτά που θεωρεί δεδομένα, θα τα αμφισβητεί πλέον. Η γενιά των εγωκεντρικών, των ναρκισσιστών και των...

            Πονάς και αγωνίζεσαι κάτι να γίνεις κάτι και παίρνεις ρίσκα στη ζωή και φόρτωμα στην πλάτη. Ξυπνάς και γίνεσαι με μιας ο Βέγγος της παρέας τρέχεις με χίλια απ’ το πρωί και γίνεσαι αγέρας. Κι εδά λογάσαι τυχερός αν έχεις μια...

'Ζώα'' μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας. Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει... Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του κι άλλος με μιας μας...

Είναι κάποια δειλινά που σε ταξιδεύουν. Κυρίως τα Αυγουστιάτικα. Είναι εκείνη η στιγμή που η θάλασσα αγκαλιάζει πλατιά τον ήλιο και ο ουρανός, σαν πίνακας ζωγραφικής κάποιου ταλαντούχου ζωγράφου, γεμίζει με κάθε λογής χρώμα. Πορτοκαλί, κόκκινο, μενεξεδί… Που η ψυχή...

-Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να κινείται με ρυθμούς γρηγορότερους; -Αφού έτσι μας έμαθαν. -Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να θέτει καθημερινά στόχους, να αγχώνεται για αυτούς; -Αφού έτσι μας έμαθαν. -Γιατί έμαθε να ακολουθεί το αέναο, ακίνδυνο, ειδυλλιακό μονοπάτι; -Μα...

Ησυχία δεν έχει. Πάει, έρχεται. Ενώ φαίνεται νηφάλια, μέσα της έχει μια μόνιμη ανησυχία. Τα συναισθήματά της έτοιμα να εκραγούν. Ακατέργαστα τα περισσότερα, νιώθουν την ανάγκη, να εκδηλωθούν. Θυμώνει αθόρυβα, δεν κρατάει μίσος για κανέναν. Πικραίνεται από τους...

Η Παναγία, όπως ξέρουμε όλοι, είναι η μάνα εκείνη που βλέπει τον μονάκριβό της να βασανίζεται, να ατιμώνεται και να οδηγείται στον θάνατο, με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο, στην Σταύρωση. Και όλα αυτά γιατί; Διότι Εκείνος τόλμησε να μιλήσει για την Αγάπη. «Ν’ αγαπάς...

Σε ρώτησαν γιατί είσαι μόνος. Γιατί προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από το πέπλο της μοναξιάς. Τι σε τρόμαξε άραγε και βυθίστηκες στα μύχια της γοητευτικής «κυρίας»; Ήταν οι άνθρωποι μήπως, που στην προσπάθεια τους να σε πλησιάσουν ρίχνουν δίχτυα προστατευτισμού κι όταν...

          Ιούνης στα τελειώματα στο χάραμα ο Ιούλης και εσύ στη Β΄ Παθολογική. Στην κόψη του μεσοκαλόκαιρου βαρύς χειμώνας κόπιασε και γέμισε ο ήλιος μου μ’ αγκάθια. Ορθή μετρούσα τις στάλες του ορού σου, του μόχθου σου το μπράτσο σού...

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα 'ν' και τα μαλλιά μας  λόγια που βγαίνουν απ' το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ' τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν "έπαινος" σ' ό,τι 'χουμε...

Βουτιά στην ψυχή Εκεί στα βαθιά ούτε φωνή ούτε ακρόαση Μάντισσα καρδιά δε λες τι βλέπεις Πες μου έναν χρησμό ή έστω ένα παραμύθι Κι ύστερα, άσε με στις νεράιδες να με νανουρίσουν Άσπιλος, κανένας ύπνος δεν άγγιξε το νου Ο φόβος μου σε κρατάει με ένα λεπτό νήμα και...

Σε είδα εγκλωβισμένη. Στον εαυτό. Σε έναν. Μετά σε πολλούς. Στα προσωπεία τσακισμένη. Προσποίηση πρώτη. Λήψη πρώτη. Σε ξαναείδα. Με άλλη φορεσιά Σε καινούρια δεσμά. Σε σώμα κατακλυσμό. Χαμόγελο ξύλινο. Κράτησε ένα λεπτό. Προσποίηση δεύτερη και τα βλέφαρα κινούνται....

Άνθρωποι: τα πιο περίεργα και παράξενα όντα. Κρίνουμε άλλους ανθρώπους, μη σκεπτόμενοι, τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας από αυτούς μέσα του, και αντίστοιχα το πως αισθάνεται. Όπως στον πόνο για παράδειγμα, δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίδραση, έτσι και σε μια άλλη...

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι. Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει. Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι και στ’ άλλο τόνους τους...

Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Την φιλάω κάθε βράδυ. Την προσέχω να μη μου κοπεί, να μην καεί κατά λάθος, να μη μου μολυνθεί. Για καιρό πίστευα πως ήταν φτιαγμένη σε λάθος χέρι. Πως κάποιος, κάτι, δεν ξέρω κι εγώ, τη ζωγράφισε στη λάθος μεριά....

Ήρθε μια μέρα, τάχα ίδια με όλες τα μάτια άνοιξα πάλι, μύρισα καμένο γύρω μου στάχτη πήρα στη χούφτα μου λίγη και με έκαψε ήταν ακόμη ζεστή σημάδι πως κάτι πολύ πρόσφατα κάηκε κι έγινε στάχτη μαζί με τη μυρωδιά τού καμένου φτάνει στα ρουθούνια μου και η μυρωδιά σου...