Πόσο ακόμη; Με περιβάλλει μια θάλασσα που ξεκίνησε στο στομάχι μου, είμαι δεκαοκτώ σήμερα και η τρικυμία συνεχίζει. Έχω όμως πάντα το κεφάλι στον ουρανό και αν βουτήξω, με ζεσταίνουν τα χέρια του ήλιου, είμαι δεκαοκτώ χρονών αλλά με κρατάνε ακόμη σαν παιδί. Λέω θα...

Α. Επέμενε η μάνα πως την περίμεναν Δεν έλεγε ποιοι Δε θα είχε σημασία Οι φρουροί την κοιτούσαν -ήξεραν πως δεν τους φοβόταν Έτσι, σαν πέρασε μέσα τους εκείνοι κοιτούσαν εκείνον τον άγγελο που ζωγράφιζε στον δεξί κίονα έναν Ερμή που αναρωτιόταν   Β. Οι εικόνες...

Κυριακή των Βαΐων: Οι κλητοί – υποκριτικά -, στρώνουν χάμω, τις δάφνες του μετέπειτα θρήνου.   Μεγάλη Δευτέρα: οι θύρες κλείνουν αμετάκλητα για τις μωρές παρθένους.  Άραγε πόσα αμετάκλητα δεν συνειδητοποίησαμε ακόμη;  Και πόσα ακόμη μας περιμένουν;  ...

Ένα παιδί φαντάζεται με τρόπο ίσως τρελό και μακρινό, μα πάντα γι’ αυτό αληθινό, και πάντα ενθουσιάζεται. Μην τυχόν κανείς του πει πως αυτό δεν είν’ σωστό και συγχρόνως είν’ κουτό, γιατί πολύ θα πληγωθεί. Και αν κανείς ποτέ αναρωτηθεί γιατί το κάνει αυτό, τον μικρό...

Κάποιες στιγμές οι λέξεις μου δεν έχουν ποίηση. Κάποιες φορές  είναι σπαράγματα, κομματιασμένη ύλη που θέλει να ακουστεί στο σύμπαν. Θέλει να σκίσει το σκοτάδι  και να αποκτήσει υπόσταση.    Είναι κάποιες λέξεις που όταν τις κρύβεις καιρό  γίνονται μια...

Όλα για όλα εδώ που φτάσαμε. Στη ρουλέτα, τελευταίος, πετάει τον κρυμμένο άσσο.   Στα μάτια του θα γυρίσει το χαρτί · το βλέπει   Το τελευταίο χαρτί είναι το μαύρο κουτί του ποιητή, όταν ο ποιητής αναμετράται με αντιπάλους:  αγγέλους και δαίμονες.  ...

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη...

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

Μέσα σε ένα σκοτεινό ξύλινο κουτί Μια γυάλινη κανάτα με κρασί Αδειάζει σε μια τρύπια κούπα Που δεν θα γεμίσει ποτέ Χύνεται το κρασί πάνω στα θραύσματα Ποτίζει το ξύλο Σαπίζει και φυτρώνει βλαστός αναρριχητικός Λέγεται μίσος Τα φύλλα του ο θυμός Αν δεν ανοίξεις το...

Τρένα περνούν και χάνονται  Άνθρωποι πολλοί που ψάχνονται  Μα σαν τον συρμό ξαναγυρνούν  Συνήθως όταν απογοητευτούν  Ανθραπάμαξες νέες και παλιές  Σε παράλληλες τροχιές  Με στάσεις πολλές, όχι πάντα φωτεινές  Άλλοτε βρώμικες κι άλλοτε καθαρές …  Δρομολόγιο συνήθως...

Φταις που πονώ Που τα βράδια ξαγρυπνώ. Φταις που πια δεν σου μιλώ, Που πια δεν σε αγαπώ.   Κι αν ολίγο σε ποθώ, Άλλο πια δεν σου μιλώ. Γιατί φταις! Με ακούς; Φταις!   Το λοιπόν, πλέον δεν σε αγαπώ Μα σ΄ αντιπαθώ. Γιατί με πόνεσες θαρρώ και… Αχ πώς το λέτε...

Έριξα ένα αντίο φεύγοντας Φοβήθηκα μη ξυπνήσεις και αντικρίσεις το πόνο Όμως δεν σκέφτηκα ότι ο πόνος λυτρώνει τον Έρωτα  Και εγώ έπρεπε να πονέσω για τον νιώσω  Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι  Δεν ξέρω τι νιώθεις  Αν νιώθεις  Αλλά η ελευθερία σου είναι μαγικά παγωμένη ...

Σύντροφος πιστός σε κρύο και χαλάζι  Να περιμένει να γυρίσω  Το χώμα τούτο να ξαναπατήσω  Στέκει ακίνητος εκεί    Ώρες, μέρες, χρόνια περνάνε απανωτά  Μα δε κουνάει ρούπι Ακίνητο κουλούκι  Να γυρίσω απ΄ την ξενιτιά    Κι όμως μια μέρα απλή Που φάνηκε εν...

Χαμόγελα αποχαιρετισμού στην αποβάθρα του σταθμού. Φορτωμένες οι αποσκευές τους με τα όνειρα της γνώσης, ταξιδεύουν ανυποψίαστοι στις ράγες της ανευθυνότητας. Νύχτα χωρίς ανατολή χάρισαν στο ταξίδι της νιότης. Η μετωπική σύγκρουση συνοδεύτηκε από τον κρότο της...

Βάφεις τα χείλη κόκκινα το πανωφόρι βάζεις στην πόρτα μ’ αποχαιρετάς Πάρε με όταν φτάσεις   Βγαίνω για να σε ξαναδώ γυρίζεις με κοιτάζεις στέλνω φιλιά στον άνεμο Στο μάγουλο τα βάζεις   Μαζεύω από το πάτωμα τα ρούχα σου να πλύνω αλλάζω τα σεντόνια σου Την...

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...