Επτά παρά πέντε σχεδόν το πρωί και η σκέψη ταξιδεύει στο γνώριμο μέρος της καρδιάς σου. Σε παροτρύνει να συνεχίσουμε σε απάτητα και αλαργινά μονοπάτια της αγάπης. Εκεί που οι εκλεκτοί ποιητές και εραστές της ζωής συναθροίζονται και συνεγείρονται! Εκεί που οι...

Τα καλοκαίρια της χαράς της ξεγνοιασιάς γίναν εφιάλτες της φωτιάς, της συμφοράς ανθρώπων χέρια με μυαλά αρρωστημένα σπέρνουν το θάνατο, θεριά πυρακτωμένα . Δέντρα αιώνων που αντέξανε στο χρόνο με προσφορά μύριους καρπούς και οξυγόνο γίνονται στάχτη αφανίζονται,...

Η μέρα θολώνει η καρδιά σταματά  ο χρόνος παγώνει  τα μάτια υγρά.  Βαριανασαίνω!   Τα χείλη μου σφίγγουν η ανάσα ανάβει το στόμα μου καίει τις λέξεις ζαλίζω. Κόμπος στο στέρνο!   Ήρθες σα λάμψη  να με δροσίσεις  αστράφτουν τα μάτια το σώμα μου τρέμει το...

Σύννεφα, οιωνούς εγείρουν, όταν ο ήλιος αποκαρώνει και η ευδία ιδιάζοντας, μιάν άλλη αισθητκή προβάλλει. Μαντήλι στο κενό φουσκώνει λιγερά το βλέμμα, που, απλανώς, κοιτούσες.   _ γράφει ο Λεωνίδας...

Στην Αυγή του Κόσμου. Σε τόπο αλλότριο και αλλαγμένο. Στην Δύση διδύμων φεγγαριών. Πριν να γεννηθεί η Ζωή. Μέσα από κάποια έμπνευση του Σκηνοθέτη αυτού του κύκλου, σαν κάποια κωμωδία προς τέρψη αθέατων Θεατών. Με τέχνη, απαράμιλλη, που όμοια με εκείνη, μόνο ένας...

Η οργή μας είναι πάντα γόνιμη   Δείκτης κοινωνικής φλεγμονής.   Συλλογικός πυρετός   -Απαιτητικό το Σώμα-   Η ίασή μας είναι πάντα φύση   φωτιά και χώμα   κι έπειτα ανάσταση.   Στη Βίβλο της επιβίωσης υπογράμμισα:   «Πρώτα...

Σαν να ‘ναι πιό θολό σήμερα το φεγγάρι  και σαν να ‘ναι πιο μακριά το επόμενο πρωινό. Ίσως να φταίει η παχιά χειμωνιάτικη κουρτίνα, που ο κόσμος είναι λίγο πιο θολός απο χθες, Ίσως να ‘ναι και η ομίχλη που πιάνει τα πεδινά της καρδιάς, ίσως να ‘ναι η λάσπη από τον...

Σε παρακαλώ κρύψε με μέσα σου.  Για το καλό μου. Εξαφάνισέ με με μιας. Σε προκαλώ να με φυσήξεις δυνατά και να με παρασύρεις. Σε προκαλώ να με ρίξεις στα βαθιά και ας μην ξέρω καλά να κολυμπώ. Μην κοιτάξεις ποτέ πίσω. γιατί πίσω είμαι εγώ και εγώ προχωρώ με μάτια...

Ανάμεσα σε χαώδη τοπία κι εφηβικά στριμώγματα,  σε βρήκα να στέκεις δίπλα στον κυματοθραύστη Χειμώνας ο καιρός, βάφτιζε τα χνώτα μας ενθουσιασμό Τίποτα δεν καταλάβαμε τότε  ούτε μετά,  παιδαρέλια, άγουρα κορμιά, με μάτια αδηφάγες ύαινες Τα λόγια μας μπέρδευαν  πώς...

Σιωπή κρότου, αλλόκοτη ηρεμία Κρύες, ακούνητες επιφάνειες Περνάω το καγκελωτό κατώφλι ξυπόλυτη Μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του θανάτου των άλλων Δίπλα ο Αργύρης, ασπρόμαυρος Πιο δίπλα, νεκρός αδερφός Ρούχα μονότονα, δυο κουβέντες χαμηλωμένες Απορία γιατί...

Μακάρι το παρελθόν να ήταν ρούχο. Να το άφηνα το καλοκαίρι στο εξοχικό. Να το δάνειζα κάπου άλλου και να μην παραπονιόμουν που δεν το πήρα πίσω. Να το έσκιζα στα δύο με μιας. Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα.  Αλλά δεν είναι. Δεν είναι γιατί το φοράω ακόμη. Το φοράω...

Καράβι η ελπίδα μας, στο μάτι του κυκλώνα! Σπασμένα τα κατάρτια του, σκισμένα τα πανιά του. Κι ολόγυρα λυσσομανούν και τα στοιχειά της φύσης! Όμως εμείς, τη θύρα της ψυχής μας, δε σφαλίσαμε. Τι απερισκεψία! Ζώντας σε μια ψευδαίσθηση, τον πύργο της Βαβέλ...

Ψάξε με κάτω από το κόκκινο φεγγάρι, κάτω από το χλωμό του φως.   Εκεί που η γη αγγίζει τον ουρανό, και σαν δάκρυ, αναβλύζει γαλήνια η ζωή.   Εκεί που φωνή ανθρώπου δεν έχει ακουστεί, και η φύση, τραγουδά στον αιώνιο ρυθμό της.   Εκεί που το σκοτάδι...

Τι είναι ο άνθρωπος,  ποιος τον ορίζει  Ποιος τον γνωρίζει έτσι που χορεύει πίσω απ’ τις σκιές  Έτσι που στριφογυρίζει τα δεσμά γύρω απ’ το λαιμό του γελαστός Έτσι που σέρνεται ελεύθερα δοσμένος στης φλόγας το πέρασμα  Έτσι που ατένιζε απόψε τα άλικα φεγγάρια, τον...

Στων ονείρων σου τα χρώματα της νιότης. Εκεί θα σε νοσταλγώ...   Σε λιμάνια απάνεμα. Σ’ όρμους ερμητικά κλειστούς που δε τους άγγιξε το κύμα της θάλασσας. Σε μονοπάτια αγκαθωτά που θα μένουν απροσπέλαστα, ως ότου τα περπατήσουμε μαζί!   Εμείς… δυο ξερά...

Τα φώτα άναψαν την συνηθισμένη ώρα, αναστήθηκαν οι ελπίδες μας γιατί είχε έρθει το βράδυ  οι σκέψεις θα έπαιρναν το εισιτήριο για την ησυχία τους και οι φωνές των ανθρώπων θα γλυκαίνανε καθώς θα έσβηνε η βουή του δρόμου, Κάποιοι από εμάς θα ρίχνανε πάνω τους κάτι...

Πάνω σε πέτρα λεύκη  Θα γράφει το όνομά μου  Και το δικό σου  Και άλλα πολλά Μην δυστυχείς που δεν ήρθε το τέλος της μέρας ακόμη Μη κλαις για σπασμένα κομμάτια ονείρων  Καμία Δόξα δεν είναι σαν αυτή  Που έρχεται στο τέλος   _ γράφει η Ελένη Σταματίνα...

Μια κάποια μέρα θερινή ο ήλιος μες την Τροία, μονάχος του μονολογεί και λέγει προς τον Δία: «Πατέρα όλων των Θεών και Δίκαιε Μονάρχη, να ‘ξερε τάχα ο Έκτορας για τι έπεσε στην μάχη;» Και Εκείνος του αποκρίνεται: «Αγάπη ήταν η αιτία.  Μήτε η Ελένη η ξακουστή κι η...

Και αν από το πέλαγος τρομάζεις, Και από την αλμύρα ψήνεσαι, Αφήσου στον αέρα, να σε πάει στα νησιά. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες Κάνε τους συντρόφους και οδηγούς. Τους φόβους σου βάλε στο αμπάρι. Και άσε την ελπίδα πλώρη, να σε πάει στα νησιά. Νησιά γεμάτα...