Στη μακρινή Ιαπωνία, η πολιτική και κοινωνική κατάσταση που ζούσαν οι πολίτες, είχε έρθει τα πάνω κάτω, με μόνη διέξοδο για όλους, να καταφύγουν σε μια επαναστατική μεν, αλλά όχι και τόσο πρωτοποριακή κίνηση· την απεργία. Κόντρα στη σκέψη της απεργίας τα μέσα...

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σε άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα της ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε Αντέχουμε λέμε λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να...

Σε πέταξα σε ένα σωρό από τσαλακωμένα χαρτιά μια ιστορία δίχως τέλος, μουτζουρώθηκες και πάλι μία αρχή χωρίς σκοπό, που ανακυκλώνεται σε όνειρο ασθενικό κι εμείς δυο θλιβεροί πρωταγωνιστές δύο άβουλα πιόνια πάνω σε μια αιματηρή σκακιέρα. Εγώ κι εσύ, δυο λέξεις...

Δεύτερη ζωή δεν έχει· πλάστη και Δημιουργέ φρόντισε να 'χουν παιδιά, μεγάλοι και πολλοί δύναμη να κατέχουν. Τη ζωή που έστησε θέατρο η σκέψη η γνώση απαράμιλλη στροφή τής έχει πέμψει. Πορείες να χαράξουνε να πάρουνε τις στράτες σεπτοί κι αξιοσέβαστοι του νου τους...

Η πόρτα δεξιά· τι στέκεις και τη θωρείς; τη θύρα δε γνωρίζεις μηδέ τα γράμματα, ευθύς και το κεφάλι στρίβεις; Τι νόμιζες, θ' άφηνα τα χρόνια τα δικά μου να γίνουν παραλήρημα μέχρι τα στερνά μου; Βήματα που θέλησα με σε ν’ ευλογήσουν στιγμές παντοτινές χαράς μήπως...

Στο παραθύρι σου και απόψε ήρθα δειλά-δειλά σου χτύπησα απαλά το τζάμι, μα εσύ δεν έβγαλες μιλιά. Τα δάκρυα στο πρόσωπό σου κύλησαν καυτά, ήρθα για να γίνουμε ένα και να θυμηθούμε τα παλιά. Τότε που ήσουν μικρό παιδί και τρελαινόσουν μαζί μου στις χούφτες σου με...

Περνούσα σχεδόν καθημερινά από τον ίδιο δρόμο. Ήξερα τους πάντες και τα πάντα. Εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα, παραμονή του Αγίου Δημητρίου, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Πώς να ξεχάσεις άλλωστε τον πόνο που σου προκαλεί το άγγιγμα του γήρατος, η δηλητηριώδης αιχμή του!...

Φύγε δε θέλω να σε δω, δε σε έχω ανάγκη. Τα όνειρά μου ταίριασα κι όχι δικό σου πλοκάμι, που θέτεις ασφυκτικά κλοιό και τον σφίγγεις. Στα όνειρά μου διαταγές κι ερμηνείες ξετυλίγεις. Σύνελθε κι αποφάσισε δρόμο άλλον να πάρεις. Φαρμάκι, δηλητήριο άλλους πια να...

Έχασα το δρόμο μου μια νύχτα δίχως άστρα κοιτώντας το πληγωμένο φεγγάρι στον ουρανό ανήμπορο να μου δώσει το φως του. Μέσα στα αβέβαια βήματά μου να έρθω σε ρήξη με το χρόνο ξέπεσα σε έναν φαύλο κύκλο να προσπαθώ να μετρήσω τις στιγμές, που δεν έγδαρε ο πόνος....

Ψηλαφώ ίχνη ζωής με τις άκρες των δακτύλων τίποτα δεν μου ανήκει… πιάνομαι σε ιστό αράχνης περιμένοντας το θάνατο υπομονετικά. Είναι ένας τρόπος κι αυτός να αντιμετωπίζω το σκοτάδι: να γίνομαι φόβος και χάδι όταν βαθαίνει… θα με αφήσει μόνη τότε ο πόνος που δεν...

Οι στρατιές είχαν μόλις ξεκινήσει το καταστροφικό τους έργο. Οι αεροπορικές επιδρομές εξαπέλυαν μύδρους από τον ουρανό οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει. Τα καταφύγια κατέρρευσαν από τη μοναξιά της αναμονής τα ράφια των απελπισμένων αναγκών μας άδειασαν από τις...

 Με λένε Βροχή∙ Κόρη της Γης και τ’ Ουρανού. Γεννήθηκα με την ανατολή μιας φθινοπωρινής μέρας. Η μάνα Γη με αναζητούσε κι εγώ κύλησα σα δάκρυα γοργά για να την αγκαλιάσω. Τ’ αστέρια καθρέφτισαν τα ευσυγκίνητα μάτια της κι εγώ πότισα γλυκόπικρα την πλάση. Καθώς...

Στο πέρασμα του χρόνου, ανάμνηση και μοναδική μου παρηγοριά ήταν η ιστορία που είχα σκαρφιστεί για να γυρίσω πίσω τον μονάκριβό μου και ακριβοσήμαντό μου θησαυρό. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι, λέω απαιτούσε μαγκιά και τόλμη να προβώ σε εκείνο το δήθεν διάβημα...

Καθισμένη στην αγαπημένη της πολυθρόνα στο στενό της μπαλκονάκι, απολάμβανε το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου της. Η ησυχία ήταν απλωμένη παντού. Τέλη Αυγούστου βλέπεις και οι τελευταίοι είχαν εγκαταλείψει και εκείνοι το κλεινόν άστυ, αναζητώντας ανάσες δροσιάς στις...

Πρωτομηνιά σήμερα. Κοντεύει να του φύγει το κεφάλι. Αντί να καλωσορίσει το μήνα με χαμόγελο και αισιοδοξία, κάθε τέτοια μέρα πνίγεται. Με βαριά καρδιά σηκώνεται πρωί-πρωί και πάει. Πού πάει; Όπου παν τα πόδια του, γιατί η διαδρομή, του είναι γνωστή. Οι περισσότεροι...

Αγαπημένη μου,   Η ανάμνησή σου, γλυκιά και πικρή συνάμα, με κράτησε άυπνο τούτο το βράδυ. Το σκοτάδι της ψυχής μου είναι ίδιο με το σκοτάδι ολόγυρα που σκεπάζει την κρύα πόλη. Νύχτα παντού! Απέραντη νιώθω την απόσταση που μας χωρίζει, ένα σύμπαν ολόκληρο έχει...

Όταν θα υποχωρήσουμε από τον καταιγισμό του πυρός θα κοιταζόμαστε στον αμοιβαίο καθρέφτη της δυσπιστίας και θα επικρίνουμε σκληρά τη μνήμη. Ότι θα έχει περάσει ανάμεσά μας, ένας ποταμός διαπερατός και διάφανος βαθύς από τις αλλαγές. Τι παράξενη αλληγορία... Πάντα...

Θα ανταλλάξουμε τα δώρα μας ως είθισται Κι όπως ορίζουν οι συμβατικές μας υποχρεώσεις Πάνω σε συμβάσεις κτίστηκε η ζωή μας Μας χειρίστηκαν τόσο έντεχνα «Δούναι και λαβείν» Όρος απαρέγκλιτος Η ένδειξη ευγνωμοσύνης Φορέσαμε τότε τα υποκριτικά χαμόγελα Κατάπιαμε τα...

Με πνίγει απόψε το παράπονο τα δάκρυα δυνατή βροχή στο πρόσωπό μου καυτός ο αέρας, ο κόσμος αδιάφορος κι εσύ να φεύγεις μακριά απ’ τ’ όνειρό μου Οι σκέψεις σέρνονται στου φεγγαριού τη σιωπή τρομαγμένη η καρδιά, ερημιά στο μυαλό και την ψυχή το τίποτα φοβάμαι, τις...

Τα πάντα πρέπει να περνάνε από το μυαλό μας. Τίποτα δεν πρέπει να υστερεί σε σκέψη και σε λογική. Όλα γυρίζουν και μας περιτριγυρίζουν. Το μόνο που δε θα δεχόταν η Ελπίδα, ήταν ένα και μοναδικό. Το φώναζε κάθε φορά που απελπιζόταν και την κυρίευε φόβος και...