Ξέφυγα πάλι με τη σκέψη μου απόψε σαν το ξυπόλυτο παιδί τρέχω στην άμμο. -Της μοίρας, μου ’πες, τα χαρτιά πάρε και κόψε. Μα κάστρα χτίζω που χαλάς και ξανακάνω. Μανία που ’χει η ψυχή να σ’ ανταμώσει μετρά αχτίδες και ζητάει να τις δαμάσει. Είχες το φύλλο του Τρελού...

Βήματα γοργά μεσάνυχτα στο δάσος. Το φεγγάρι επιβλητικά φωτίζει δάκρυα που η αύρα του καλοκαιριού μάχεται να μην προδώσει. Τόσες λέξεις σκορπισμένες για ένα αντίο. Τι να πουν τ’ αστέρια για μια θάλασσα σιωπής; Σε κρατώ σφιχτά πριν για πάντα χαθείς στον βυθό της,...

Στάχτες άφησες πίσω σου, απομεινάρια μιας χαμένης αγάπης μες στους καπνούς σε αναζητώ μα εσύ διαλύεσαι, σκορπάς, ήσουν αρρώστια, ήσουν απάτη. Με ρούφηξες, με στράγγιξες, και έμεινα μονάχος να σεργιανίζω στο πουθενά ένα ερείπιο, ένα ράκος. Μαζί σου πήρες όνειρα,...

Δε νοσταλγώ, επιθυμώ Τα πάντα να προσφέρω Είναι οι λέξεις χαρακιές Θυμάμαι και υποφέρω Μη σε τρομάζει τίποτα Εγώ είμαι για σένα Έρχονται στον ύπνο μου Λες κι είναι καδένα Που θέλει να εφαρμοστεί Απόλυτα να ταιριάζει Στο είναι μου εγκλωβίζεται Κι έχει καταριμάξει...

Αστέρια φωτεινά. Αστέρια μικρά. Αστέρια μεγάλα. Καθηλωμένα. Κάποιοι λένε ότι αντικαθιστούν τους ανθρώπους που έφυγαν. Άλλοι λένε ότι είναι αγάπες που έπαψαν να υπάρχουν. Ο καθένας με τη δική του ερμηνεία. Με τη δική του ματιά. Θα μπορούσαν να είναι τόσα πολλά. Για...

Μη μου πεις πως ο πόνος μου σ'αγγίζει κι η παγωνιά που υπάρχει γύρω μου σ’ ανατριχιάζει αίμα στάζει απ’ την ψυχή μου, το δάκρυ μου στερεύει το άγγιγμά σου ψεύτικο, λεπτό σαν γυαλί ο κόσμος μου φυλακή, σκοτεινό κελί και σε φοβίζει Τι κι αν σου πω πως σ’ αγαπώ η φωνή...

Σε ποια κόλαση να είσαι κρυμμένη και τι να μαρτυράς Θα ’μουνα, λέει, στο νου σου να σε παρηγορώ Μην κλαις, δάκρυα δεν έχεις πια, συγνώμες μη ζητάς Όλα σου τα παραστρατήματα εγώ στα συγχωρώ Μα δεν μ’ ακούς… Χάσμα αδιάβατο χωρίζει τις μορφές μας Τα όνειρα όμως, δεν...

Με τον τρόμο παίζει η πένα, σε ευχαρίστηση τον δημιουργεί αυτόν Εάν θέλει, την ευχαρίστησή, σε τρόμο να μετατρέπει Αυτή καταδύεται εκεί, που ο άνθρωπος δεν τολμάει Οφείλει κάθε φορά που βουτιέται, άφθονα να ξαναγεννιέται.   Οφείλει πριν από τον χρόνο, έναν...

Κι ήρθες και με πήρες απ’ το χέρι σ’ εποχές αλλοτινές και μου θύμησες παλιά και γνώριμα συναισθήματα. Κι ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου χαράχτηκε σαν σε διάβαζα, σαν διάβαζα όλα κείνα που με ζέση άπλωνες στο ολόλευκο χαρτί. Σ’ ευχαριστώ για τ’ όμορφο ταξίδι,...

Να ζεις κάτω από ευρεία βροχή, μέσα Στο φως της μέρας που υπερβαίνει τα δέντρα και στοχεύει στον γκριζωπό ορίζοντα Τονίζοντας τα μάρμαρα και τα αγάλματα που απομένουν Ακρωτηριασμένα κάτω από τον αττικό γελάμενο ουρανό. Κι ο χώρος εκεί που ουσιαστικά δεν υπάρχει...

Όταν  κοιμίζεις  το πρόσωπο σου  στην καρδιά μου  - όλος ο κόσμος  αναστέλλεται -  και τα δυο σου χέρια  όπως χορεύουν  με την θλίψη μου  - περισσεύουν  μια ομορφιά  για να χτίζω  την ύπαρξη σου  απ' το ύφασμα του ονείρου.    Πάνω στο δέρμα μου  - οι ουλές...

Στα λευκά σύννεφα στέλνω ένα δάκρυ για την ελευθερία του απέραντου ουρανού, στις αμυγδαλιές του Φλεβάρη στέλνω ένα χαμόγελο για την ομορφιά του ευαγγελισμού του καλοκαιριού, στης καρδιάς μου τους κτύπους δένω μια προσευχή για τη σωτηρία! - γράφει η Μάρθα...

Απόγευμα και ένας ήχος σαν κύμα θα ταιριάζει πάντα σε τούτο το μπλε Λέξεις που δεν υπήρξαν ποτέ ξανά τώρα θάλασσα φτιάχνουν αλμυρή Χτύποι στην καρδιά στέρεα δηλώνουν πως για τίποτε άλλο δεν έχει οδηγηθεί παρά μόνο για τούτο το απόγευμα 5.55 και οι φλέβες μου...

Δόλια μου ψυχή Μην κλαις και μην σπαράζεις Τα άδικα φερσίματα Μην τα αναπαράγεις. Σίμωσε σε εμέ Σου δίνω εγώ το χέρι Να στήσουμε τώρα πια Στα κρατημένα μας καρτέρι Αυτά που δε μιλούν Μονάχα ερωτούνε Σα θα μας βρούνε μόνους μας Κι απόκριση ζητούνε Γιατί μας...

Μια σκέψη παλεύει σε πράξεις εγκωμιαστικές του δρόμου, του σπιτιού των αίθριων ουτοπιών. Γιατί άραγε οι καλοκαιρινές νύχτες ποτισμένες είναι από παραισθήσεις μεθυσιών που δεν έγιναν από κορμιά που βυθίζονται στη λίμνη του ιδρώτα; Κάπου στο βάθος της εικόνας κοιτάζω...

Θέλω να σε δω κατάματα χρόνε να σου πω, πως είσαι πρόβλημα και ειδικά όταν δεν σε απολαμβάνω. Θέλω να σε δω κατάματα χρόνε να σου πω, πως δεν μου ανήκεις μα φοβάμαι μη σε χάσω, λες και είσαι ολόδικός μου. Πώς να σε γυρίσω πίσω να μη με πονάς να μη σε φοβάμαι να μη...

Ζωγράφισα μια λέξη Σ' ένα λευκό φύλο χαρτί. Μια λέξη ανείπωτη Να μην την ξέρει κανείς. Έφτιαξα ένα ποίημα Γεμάτο μυρωδιές του ονείρου Το έβαλα πλάι της Να συντροφεύει την μοναξιά της. Άπλωσα την καρδιά μου Βορά στη θέα όλων των ματιών. Δεν την πλήγωσαν οι ξένοι...

Σαν τον μικρό χαρταετό πετώ στον ουρανό σου κι ανεμοστροβιλίζομαι και χάνομ' από μπρός σου Πετώ ψηλά και χάνομαι γίνομαι μια κουκκίδα στον ουρανό της σκέψης σου μια τόση δα αχτίδα Ζυγιάζομαι στο πάθος σου μπερδεύετ' η ουρά μου και φαίνεται αβέβαιο τ' ονειροπέταγμά...

Και μες στα σύννεφα του άγριου βοριά, κοιμόσουνα και εγώ σε ξύπνησα. Σε ρώτησα πού πας, στα μάτια σου κοίταξα, και την αύρα σου αντίκρισα. Μου έριξες ένα βλέμμα γεμάτο απορία και ζεστασιά ταυτόχρονα, Μου είπες το όνομά σου και από την χαρά στα χείλια σου, εγώ...

Μαύρο της λάβας στις κόγχες των ματιών οξειδωμένα νέφη της πορφύρας περνούν μακριά γκρι της τέφρας ανεμίζει στα μαλλιά χαμογελάς σαν θεός, ξενυχτάς σαν άγγελος φύλακας και η καρδιά σου, μια παράξενη στεριά αυτή που αναδύεται από το λουλακί της θάλασσας και υψώνεται...