Εγώ ποτέ δεν σου ‘ταξα αστέρια ή πεταλούδες ή άσπρα περιστέρια, μονόκερους κι αισθήματα αιθέρια Ούτε καν ρομαντικά καλοκαίρια Μίλησα μόνο για έρημη κι άνυδρη γη Για θρύψαλα, για δίψα και πόνο πολύ Για αίσθημα απώλειας, για κρύο χειμώνα Για σύνδρομο στέρησης, γι’...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Σόφιας Τσιαλίκη, «trilby» (Γαβριηλίδης, 2017), διακρίνεται από μία ποιητική ωριμότητα, όπως τούτη αποτυπώνεται στην έκφρασή της. Ξεχωρίζει το αφηγηματικό ύφος (ντιρεκτίβα λύτρωσης) ή με την πλούσια εικονοπλασία που φύεται με τη...

Φιλούσε και κάπνιζε. Εναλλάξ. Τα πόδια της, ακουμπισμένα το ένα πάνω στο άλλο, σχημάτιζαν δυο τρία γράμματα του λατινικού αλφάβητου. Στα δεξιά της, ένα μεταλλικό τραπεζάκι. Στρωμένο λιτά. Μια καράφα τσίπουρο, ένα παράγωνο κομμάτι τυρί συνοδεία αρρωστιάρικης...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Ιωάννας Βαλσαμάρα «του χρόνου οι αιχμές» (Πνοές λόγου & τέχνης, 2017) αφήνει πολύ θετικές εντυπώσεις, ιδίως με την πειραματική διάθεση και την ποιητική ωριμότητα της εκφραστική της. Μέσα στο έντονα πεζολογικό ύφος η δημιουργός...

Εσύ φταις αλήτισσα καρδιά, που αρπάχτηκα μαζί σου γιατί τα φτερά μου ήθελες, στη γη να τα κρατήσεις... Θέλω να σκιτσάρω καραβιές, πάνω τους να ταξιδέψω τον πόνο τον αρχοντικό, που έχω βαθιά στο βλέμμα! Κράταγες όλες μου τις σιωπές, πίσω απ’ τα βλέφαρά μου ερημιά με...

Πότε πότε εκεί που ημερεύω έρχεται και με βρίσκει το μαχαίρι -στραμμένο στο ποτάμι- με κίνδυνο τη ροή μου να διακόψει. Ίσως βέβαια και να μην έχει σημασία εάν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα ή το ποτάμι αφού εγώ όλα αντεστραμμένα τα ακούω και τα μαθαίνω κι είναι ευτύχημα...

Σας βαρέθηκα, ηγέτες πολιτικοί, ανάξιοι, σχιζοφρενείς, εγωπαθείς, προδότες… Σας βαρέθηκα, ηγέτες εκκλησιαστικοί, όλων των θρησκειών, ά-πονοι, α-πάνθρωποι… Σας βαρέθηκα όλους εσάς τους φίλους που θέλετε να με ξεζουμίζετε που απαιτείτε μονάχα από μένα, χωρίς να...

[Πανσέληνος στο Σμόλικα] Στριφογυρίζω με δυσκολία αναζητώντας μια θέση βολική. Ρίζες και πέτρες τρυπούν την πλάτη και τα πλευρά. Μια ανόσια έλξη ταλαιπωρεί το νου, θέτοντας ανούσια διλήμματα. Παρουσίες και απουσίες σε μια στιγμή γίνονται ένα. Νομίζω ότι ξημέρωσε...

Τώρα μπορώ να ξεχάσω τις σημειώσεις που δεν μπορούν να διαβαστούν και σαν αμίλητοι σκλάβοι δουλεύουν στα τυφλά. Τόσα και τόσα πράγματα ενθύμια μιας νύχτας ξεκλειδώνουν εκείνο το τέλμα της ψυχής. Λίγες μέρες απομένουν ακόμη και η μορφή σου όπως ήταν αφήνει μια γεύση...

Σκοτάδι Αναπνέω αργά Μία, δύο , τρεις Μετράω τις ανάσες μου Δαίμονες στιγμές Λόγια πνιγμένα Κατρακυλούν απ΄τα μάτια Σκέψεις καρφιά Τρυπούν το κρανίο μου Κι ούτε μία στάλα αίμα Αυτή η βοή μέσα στο κεφάλι μου Ακλόνητη εκεί Απ΄την πρώτη στιγμή της ύπαρξης Αδιατάρακτη,...

Αμαζόνα της ζωής Νεανικό κορμί αγέρωχο, σαν ήλιος φωτεινό σαν θάλασσα αδάμαστο, σαν φάρος σταθερό το άτι της καλπάζει και νικά σε κάθε μάχη της ζωής εμπόδια ξεπερνά Σύμβολο λάγνου έρωτα του στήθους της η θέλξη αναμοχλεύει στην καρδιά αισθήματα και έλξη το σήμαντρο...

Σώπασε και τα χαλάσματα σωπαίνουν, τα σκέπασε η βαρυχειμωνιά. Και η σιωπή σωπαίνει, βυθίστηκε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, σκορπίστηκε στου ορίζοντα τα σημεία. Φλέγονται τ'άστρα, τα φαντάσματα της λήθης ταμπουρώθηκαν πίσω απ' τα σύννεφα. Ο δρόμος μυρίζει μπαρούτι,...

Η Άννα Σωτρίνη είναι ένας μάχιμος άνθρωπος των γραμμάτων με βιβλία παιδικά και πεζά και ποιητικές δημοσιεύσεις. Έτσι η πρώτη της προσωπική ποιητική συλλογή, «ταξιδευτές σε δύο ευθείες» (κέδρος, 2016) δεν ξαφνιάζει ούτε με το αποκρυσταλλωμένη ύφος ούτε με το...

Η ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου με τίτλο 'Σε βρίσκει η ποίηση' (2012), αναφέρεται από τις ίδιες τις εκφάνσεις της ποίησης, μίας ποίησης η οποία προσλαμβάνει πολύ-κεντρη δυναμική, εκβάλλει στο πεδίο της υπαινικτικής οικειότητας & της φανερής...

Καημένο ξυπνητήρι πολύτιμε υποτακτικέ μου της συνέπειάς μου είσαι το δεξί το χέρι όταν κάθε πρωινό την ίδια πάντα ώρα βιαίως σπεύδεις να μ’ αρπάξεις απ’ του Μορφέα την απύθμενη αγκαλιά. Όμως, αυτό το «βιαίως» όπως ξέρεις γέννησε ανθρώπινη έχθρα – πόσα από τ’...

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Σύρρου, «διασχίζοντας το μεταίχμιο» (στίξις, 2017) διακρίνεται από μία πειραματική διάθεση του δημιουργού να ανακαλύψει το δικό του τρόπο έκφρασης. Μέσα στο υπό εξέλιξη ύφος –που συχνότατα οδηγεί σε μία αχρείαστη πεζολογική...

Έφυγαν οι μέρες του χρέους αθόρυβα όπως ήρθαν από το μέτωπο του μεσημεριού. Ένας απόηχος ξεχασμένος σε μια κόγχη του νου φόρεσε τα καλά του ρούχα κι απόθεσε παρακαταθήκη σιωπής στους πρόκριτους της αιώρας των ευπειθών. Η αμφισβήτηση του χθες δε βρίσκει φως στα...

Νόμιζα πολυσέλιδο πως είμαι μυθιστόρημα Με εξαίσιους έρωτες, ηρωισμό και δράση, Αλλ’ είμαι ολιγοσέλιδη και μέτρια νουβέλα Που εύκολα διαβάζεται, με βιάση, Καθώς ο αναγνώστης μ’ ανυπομονησία, Αφήνει αδιάβαστα τ’ ανούσια και βαρετά σημεία. Γερνάω καθώς γυρίζουν τις...

τα πυροτεχνήματα που διασπούν τη νυχτερινή πύκνωση και φωτίζουνε την καθαρότητα του δρόμου με λευκές γραμμές στην πιο ευγενική πορεία  του χρόνου στο δρόμο για την Ανατολή που υπήρξε μέσα τους στο δρόμο για την κατάκτηση της Δύσης στο δρόμο απ’ την «μελαγχολία» στο...

Σ’ αγαπώ. Για χάρη σου μπορώ, να στέκομαι αιώνες πάνω απ’ το καλλίγραμμο Ωμέγα σου. Να σε προστατεύω ακούραστα, σαν γνήσιος τόνος από ανορθόγραφες απόπειρες. Μονάχα υποσχέσου μου, πως δε θα γίνεις υπερσυντέλικος ποτέ. Φοβάμαι, αγάπη μου, το ήτ(τ)α. _ γράφει ο...