Όταν φυσάει η απόγνωση το κρύο είναι τσουχτερό. Να μην ξεχάσω να κάνω τις τιμωρίες ορατές. Να μην ξεχάσω να εξοστρακίσω. Ας χαθούν αυτοί που με κάνουν να χάνομαι. Ο άνθρωπος είναι ο τρόπος Ο τρόπος πρέπει να βρίσκει ιδίω τρόπω ανταπόδοση…   _ γράφει ο Στρατής...

          Μητέρα των παιδικών μου χρόνων, γλυκιά θύμηση της γης, καρδιά πλημμυρισμένη απ’ τα δάκρυα, τώρα που στέρεψε ο άνεμος των άσπρων ταξιδιών, σε ποιο χώμα θ’ ακουμπήσει το χέρι της στοργής σου, τα εμβατήρια και τις σπονδές, τα χρόνια...

Θα ’θελα απόψε να ανοίξω το μεγάλο πιάνο στο σαλόνι. Και να χαθούν τα δάχτυλα σε μια σονάτα ξεχασμένη. Κάποιοι θα πουν πως ενοχλώ τις μούσες χωρίς λόγο. Ο αποσπερίτης πέθανε στο κατώφλι του παραμυθιού. Στην παραλία της Καλαμαριάς μόνο οι γλάροι ερωτοτροπούνε....

Οι στίχοι που σμίλεψες ποιητή μου, με την πένα σου τόσα βράδια, τόσα απομεσήμερα του Αυγούστου, αντηχούν με τη σιωπή τους, τα βροντόφωνα μηνύματά τους, εκεί στην άκρη του απείρου, στις γειτονιές κάθε ονείρου. Οι στίχοι που σμίλεψες ποιητή μου,  μες στο μυαλό μου,...

Ένα γδάρσιμο σε πληγή ασημένια Ένα φως να πληγώνει την αιωνιότητα Αυτό να θυμάσαι Ένα αστέρι σε ρηχό ουρανό Βήματα να τρεκλίζουν στα αγκάθια Να ποθούν τα μάτια ένα ξέφωτο Κι η καρδιά να γρατσουνίζει, αδιέξοδα Η πλάνη φωτοστέφανο, φορεμένη στα μαλλιά Κάλπικη μαγεία...

Ποίηση και λατρεία είναι άμεσα συνδεδεμένες. Στο διάβα των αιώνων από τις πρώτες ανιμιστικές ζωγραφιές και τα έπη, το θρησκευτικό στοιχείο ενσωματώθηκε στον γλωσσικό κώδικα προσφέροντας έναν ανεξάντλητο λεκτικό θησαυρό. Οι θρησκευτικοί όροι μέσα στο ξεχωριστό τους...

Θρέμμα των ματιών σου χωρίς τοκετό γεννιέμαι. Χωρίς προσευχές στον Θεό σου παραδίνομαι. Με την πνοή σου ταξιδεύω στο πέλαγος της τέρψης μας. Τον Έρωτα γεύτηκα, συνεργός στην ενοχή σου. Άοπλος, τον Θάνατο νικώ με ένα άγγιγμά σου. Υπάρχω όσο τις αισθήσεις μου...

Όλα έχουν μια κατεύθυνση. Φοβάμαι μη με απορροφήσουν στη δίνη τους. Κόβω μικρά κομματάκια τα σύμφωνα και όταν μου α-συμφωνούνε ντρέπομαι τη μοναξιά, αλλά σε αυτήν μέσα ευδοκιμώ όπως το σαλιγκάρι στο κέλυφος. Στην ουσία περιπλανιέμαι από εγώ σε εγώ μην έχοντας να...

Αρχέγονη του κόσμου ύλη, σ' αναζητώ την ύστατη αυτή ώρα Βωμό ν' ανάψω εξιλασμού για την ψυχή μου. Γεννήθηκα θνητός, το ξέρω, μα κάθε μου ταφή μια χαρμολύπη, 'δω, στων Δελφών το ιερό, ευλογείται η αθάνατη μου φύση. Ειρηνικά τα έργα της ζωής μου, όπλο μου μοναχό η...

Απ’ τους κήπους της Αθήνας ως τα κάστρα της Βεργίνας με θηκάρι και σταυρό μια ζωή ψάχνω να βρω. Στου Φιλίππου την αυλή, με προσέγγισαν πολλοί, πονηροί συνδαιτυμόνες Σλάβοι, Φράγκοι, Μακεδόνες. Κι άπλωσα δειλά το χέρι, ορφανό μου περιστέρι, μα στην έκσταση απάνω σ’...

Ημέρα 1η Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Όσοι δεν ήταν στα κρεβάτια τους μείναν να συζητούν γύρω από τυφλωμένες λέξεις. Τα φώτα του δρόμου ακολουθούσαν την κιθάρα του Bob Dylan. Αλλάζαν συνεχώς τα σχέδια της νύχτας. Κι αυτή δυσκολευόταν να γράφει μηνύματα στους τοίχους με...

Θρηνώ τα μάτια που δε θα ξαναδώ Τα χέρια που δε θα ξανακρατήσω Κάνω να πιάσω εκείνο το ύφασμα μπας και σ’ αναγνωρίσω Κάποιος μου σφύριξε πως σε είδε Να τριγυρνάς μέσα στα αίματα Μα πώς να τον πιστέψω; Θα είναι φάντασμα θαρρώ... Τα απαλά σου τα δάκτυλα Δεν πρόλαβα...

Καρμική επαφή. Ανατρεπτική χημεία. Μαζί του κάθε ευθεία μετατρέπεται σε τεθλασμένη. Κάθε γωνία της ζωής αποκτά καμπύλες. Γιατί αν δεν έχει θηλυκότητα η ζωή τι νόημα έχει; Ένας ερωτικός κύκλος με έναν ασίγαστο πόθο να φτάσουν στο επίκεντρο της ηδονής του. Και μέσω...

Από τις βελανιδιές βγαίνουν οι δολοφονημένοι με τα ματιά κλειστά στον πόνο ανεβαίνουν στα δειλινά να χαιρετίσουν το καλοκαίρι, ανταμοιβή στην αδικία των θεών. Κάτι τέτοιες ώρες αγαλλιάζουν οι κύκλωπες και οι στοχασμοί ζεσταίνουν τον χαλασμό. Σαν σπασμένα δόρατα...

Τον μεθάω τον χειμώνα Με κρασί ροζέ τον τραγουδάω Οι στίχοι κρυφοί Η μελωδία από εσένα Μεθάω και πετάω Ανοίγω τα φτερά στον γαλανό ουρανό Δεν πονάω Το δάκρυ κρασί Ροζέ για αρχή Κόκκινο στο φτερό και μεθάω Εσένα σε μεθάω με λευκό Λυτρώνομαι...τραγουδάω Οι στίχοι...

Ονόματα πεφταστεριών, κεριά σβηστά αφέγγαρα φύσημα ανεμοδούρας… Ονόματα ταξιδευτών, ευχές σκουριάς μάγοι ψευτιάς σε αστραπές αλήθειας… Ονόματα με πρόσημο, προσθαφαιρείς κι αδιαφορείς και πολλαπλασιάζεις… Ονόματα αγέρωχα, με αποσκευές μοναχικές σε ανάξια παραμύθια....

Το στοίχημα για έναν πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή είναι αν στο νέο εγχείρημα ξεπεράσει το προηγούμενο και αποκαλύψει μία εξέλιξη στην ποιητική του αναζήτηση κι έκφραση. Δεν είναι λίγες οι φορές βέβαια που μία δεύτερη ποιητική συλλογή δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες...

Πόσο θα 'θελα να 'χα γνωρίσει ψυχές ποτισμένες με μπόλικους τόνους ψυχές ανήσυχες ψυχές χωρίς δεύτερη σκέψη καμιά άλλη σκέψη μόνο αυτή... τη ζωντανή που σου δίνει πνοή σε ταξιδεύει σε όνειρα τρελά τις δίνεις… σου δίνει... απλά απλά… απλά... _ γράφει η Λήδα Χρόνη...

Ψάλλει το νυν φορώντας άμφια  αεί Προσέρχονται  οι αισθήσεις με προσφορές  αστείρευτες χαρών και ηδονών και πόνων και δακρύων  Προσέρχονται οι εικόνες στην ανοιχτή  σου αγκαλιά και συνευρίσκονται να γεννούν  σαγήνες λόγου ως κι από τ’ άψυχα  αισθητές μα πρώτα απ’...

Είναι νωρίς ακόμη. Γύρω μας πλήθος οι δειλοί και οι υποταγμένοι. Κι οι βάρβαροι στα κάστρα τους πιο καλά από ποτέ είναι φυλαγμένοι. «Με ξύλινο σπαθί πού πας; Αν δε χυθεί αίμα, πώς θα κερδίσεις όσα αγαπάς;» «Εύκολο είναι» μου απαντάς. «Είναι η αλήθεια μου, απέναντι...