Να΄τανε λέει η  ζωή Αστείρευτο τραγούδι Στίχους σταράτους να μετρώ Αμάραντο λουλούδι Να ΄κλεινε πόρτα η χαρά Στης λύπης τα μαντάτα Όσα θα έρθουνε για μας Στης γης τα μονοπάτια Να ΄δινε χώρο η ντροπή Στο θάρρος των ματιών σου Και να γινόμουνα για μας  Η πένα των...

Τον πόνο του χαμού του δικού σου εκεί βρήκα στο τασάκι του μυαλού δικού μου γίνηκε η προίκα. Τη μοναξιά των στιγμών σ’ αυτό εκεί διαβάζω του εγωισμού τα σύνορα ευπρεπώς πώς να διατάζω. Να βρίσκονται ολημερίς κι ολονυχτίς συνάμα να επέρχεται ολοταχώς συνεύρεσης το...

(Εμπνευσμένο από το ποίημα «Αν» του Ρ.Κίπλινγκ) Σημάδεψες την χαραυγή της νιότης απ’ του αιώνα σου το τραγικό παλάτι, με βέλη φτερωτά. Παραδαρμένος στης ζωής τις τρικυμίες κι όμως o νους σοφός, έδειξε φάρους φωτεινούς, της λογικής το στήριγμα, της πίστης την...

Εγώ να σου μιλώ για εκείνα που έρχονται, για εκείνα που έφυγαν, και να αλητεύει η προσμονή σε κάποιου δειλινού την απλότητα. Σε ένα τοπίο βροχής κατακαλόκαιρο με φεγγάρι, να μη σε νοιάζει που βρέχεσαι, ούτε εμένα που το καινούργιο μου φόρεμα γέμισε άμμο. Εγώ να σου...

Ξημέρωμα Σαββάτου, έξι και τριάντα, έξω βλέπω ένα σμήνος νυχτοπούλια να πυρπολούν τη νύχτα με αμείλικτη οργή και μέσα από το ατελείωτο άγνωστο να χάνονται στον κόσμο. Τα ακούω να φτεροκοπούν διαισθάνομαι τις σκιές τους νιώθω τα μάτια τους, λαμπερά σαν γυαλί, την...

Σελίδες άυλες  με καπνισμένες άκριες στέρεες όσο δεν ξέρει η ύλη όπου από εύνοιες θαυμάτων ανασταίνεται και ανασταίνεται η γραφή της με πέννα της αυγής φτερό βαφτισμένο σε κρατήρες επιστήθιους  γεμάτους φως από ριπές των άστρων Ζέει χορούς το αίμα με όρκους να...

Πώς να χωρέσω την ύπαρξή μου σε δυο-τρεις λέξεις; Πώς να ορίσω την απίστευτη δύναμη που ‘χουν οι σκέψεις; Πρώτα γεννιόμαστε, ταμπέλες γινόμαστε, επιρρεπείς στην αδράνεια Ένιωσα κάπου, έξω απ' το τέμπο, να ζω στην παράνοια Όλη η ζωή μου στιγμές διαύγειας, ξανά...

Μη μου λες για καινούργια καυτά γεγονότα για τις νέες τιμές της Φερράρι Πες μου μόνο αν ανθίσαν τ’ ανοιξιάτικα ρόδα κι αν μας δει αγκαλιά το φεγγάρι. Μη μου λες αν θα γίνει στη Βουλή φασαρία και ποιος ψήφο εμπιστοσύνης θα πάρει. Πες μου μόνο δυο λέξεις κι αν μας...

Τι να περιέχει το κουτί, γαμήλιο δώρο των θεών σε μένα τη θνητή; Τι να περιέχει το κουτί; Είναι χρυσάφι, είναι ασήμι, είναι ερίτιμα δώρα, θεϊκά; Λίγο, αχ! μόνο λίγο, θα ’θελα να δω! Σιγά- σιγά θα το ανοίξω για να προλάβω, αν είν’ κακό. Μα, η Πανδώρα η θνητή πώς να...

Δεύτερη ζωή δεν έχει· πλάστη και Δημιουργέ φρόντισε να 'χουν παιδιά, μεγάλοι και πολλοί δύναμη να κατέχουν. Τη ζωή που έστησε θέατρο η σκέψη η γνώση απαράμιλλη στροφή τής έχει πέμψει. Πορείες να χαράξουνε να πάρουνε τις στράτες σεπτοί κι αξιοσέβαστοι του νου τους...

Δίλημμα παμφάγου τα όρια του οισοφάγου μαγειρεμένη η τροφή φωτιά υποχρεωτική Μοναδική πηγή ιδανική ζωή... Εξάρτηση τροφής Πάντα, στρατευμένη Πείνα αδυσώπητη εγείρει επανάσταση δημιουργεί ολότητα τυρωμένη σπανακόπιτα Γεύση της επιλογής ξεχωριστής κατασκευής...

Και πάλι από την αρχή. Στο ίδιο σημείο. Σαν ένα κακό Deja vu που συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Σαν τα χάμστερ που τρέχουν σε μια ρόδα περνώντας αδιάκοπα από το ίδιο σημείο με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσουν στο τέλος. Το τέλος. Ποιο τέλος και ποια αρχή;...

Ένας χτύπος κι είσαι εκεί, κάπου ανάμεσα στο χαλάζι που με μανία χτυπά το τζάμι μου, κάπου ανάμεσα στα πρωτοβρόχια κι εκείνες τις καταιγίδες που ήρθαν αργότερα, όταν η σιωπή αντιλαλούσε στο παλιό μας δάσος. Πολίτης μιας καινούριας γης κι ακόμη ένας τρελός...

Στην έρημό του εαυτού μου σαν άλλος αλχημιστής μιαν όαση αναζητώ στο γάλα μιας θηλής που ήταν πικρό σαν όξινο και λιγοστό σαν χάρη «Θα φύγω», μου λέει η καψερή, κατακερματισμένη μα σου 'χω την όασή σου εδώ, ζωγραφισμένη Τον δείκτη σηκώνει στ' αύριο, σε μέλλον...

Κέλυφος σάρκας που σπάει στο πρώτο φως το χάραμα της άνοιξης. Χωρίς άδεια, κλάμα βρεφών σε ώρα κοινής ησυχίας. Στον Πειραιά. Μια ακόμα απελπισμένη γέννα μέσα στη νύχτα των ανθρώπων. Ήρθαν κάποιοι… νηστικοί από πατρίδα. Γονείς παιδιών που θέρισε ο τρύγος άλλης...

Μα, άγγελος ήσουν σαν πέρασες τα σκαλοπάτια του πόνου. Με κοίταξες, τρυφερή ματιά με χίλιους ήλιους ζωγραφισμένη. Η νιότη άλλαξε -για μια στιγμή- την πορεία του θανάτου. Ένα χάδι στις επερχόμενες ακτινογραφίες σωμάτων και αισθήσεων, όπως μασκαρεύονται για ν’...

Περπάτησα στις κοφτερές τις πλάκες/  Φύλακας, κόρη και γονιός/  Εγώ στις παγωνιές / και στα σκοτάδια/ Ξεχάστηκα βραδιές / κι’ ήλπιζα/ με κορμιά θεών  Θεοί ή δαίμονες;/ άνθρωποι και τέρατα;/  Ποιός ξέρει / Με πήρε ο χρόνος/  Και γελώντας με πέταξε / Να σκάσω μεσ'...