Σώσε με Φρέσκο το αίμα Στον τοίχο κυλάει ο πόνος Χρώμα κόκκινο Στο σώμα Το σύνθημα φωνάζει Σώσε με Νεκρές οι λέξεις Στα μάτια ανταμώνουν τις σιωπές Κοίτα με Ξεριζώνω την ψυχή Αλλότρια τα κομμάτια Η καρδιά στεγνή, ζητάει αίμα Να βγει η ανάσα Πού να κοιτάξω; Με βλέπω...

Η Ιφιγένεια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ζούσε μες στη χλιδή. Με το ιδιωτικό της σχολείο, τα πανάκριβα ρούχα, τα ταξίδια της. Ότι επιθυμούσε το είχε.  Ποτέ δε θα ξεχάσει, εκείνο το πρωινό, που περπατώντας αμέριμνη στο πεζοδρόμιο, χαζεύοντας τις βιτρίνες, έπεσε θύμα...

Μικρά πλασματάκια που ήταν καταδικασμένα όμως να ζήσουν στο σκοτάδι. Εδώ και κάμποσο καιρό ήταν τιμωρημένα και δεν είχαν ούτε ένα ελαφρυντικό. Αν και τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τον ήλιο, τα συγκεκριμένα τον αντιπαθούσαν φοβερά. Δεν ήθελαν τη ζεστασιά του,...

  Όνειρο! Μια λέξη που σε πολλούς προκαλεί ωραία συναισθήματα. Πολλές είναι οι φορές που ακούς από κάποιον να σου λέει «να κυνηγάς τα όνειρα σου». Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο γίνεται ελπίδα και η ελπίδα καημός; Η κυρά Θεοδώρα από μικρή ονειρευόταν να κάνει...

Τι να θρηνήσω πια τις νύχτες τις κομματιασμένες στου φεγγαριού τις ατέλειωτες τις σιωπές μαράθηκαν τα γιασεμιά μου απάντηση καμιά δεν πήρε η καρδιά μου ένα φόβο μου προσέφερε η νύχτα τα βλέφαρά μου ασάλευτα τον αγκαλιάζουν μα κάπου στης νύχτας την άκρη ένας δρόμος...

Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό...

Μικρές στιγμές ειρήνης Στον βοριά του φθινοπώρου, στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται, ο αποχαιρετισμός στα κίτρινα φύλλα. Τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα, ο άνεμος θα σαρώσει τα ίχνη. Η εποχή θα φύγει αφήνοντάς σου έναν κόμπο στο στήθος, αβέβαιος θα σταθείς κάτω...

Ήθελα να σου γράψω. Αντί να σου πω. Μη φανταστείς τίποτα συνταρακτικό. Μα δεν σου έγραψα. Ούτε σου είπα. Πάντα δίσταζα με τα λόγια. Έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις, μα δεν τις έβρισκα. Μπλέκονταν και θρυμματίζονταν τελικά μέσα στο νου μου. Και τ’ ανείπωτα έμεναν...

Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά με το βαρύ αμπέχονό μου πήγα στον κόσμο των νεκρών κι ας έχει τόση παγωνιά εδώ δεν με πειράζει. Στέκομαι τώρα τόσο κοντά στη λήθη με μαργαρίτες πληγωμένες, που τις φυλάω...

Οι αχτίδες του ήλιου βαμμένες κίτρινες, τα βουνά καταπράσινα, ο ουρανός γαλάζιος, η θάλασσα μπλε βαθύ, το χιόνι λευκό, οι παπαρούνες κόκκινες... Όλα αυτά τα χρώματα μαζί, λες και είχαν μετακομίσει στο σπίτι μας και εγκατασταθεί για τα καλά, χρόνια τώρα. Βλέπετε,...

Αν θες να ζήσεις, ξεκίνα τώρα. Μην περιμένεις το αύριο... Αν θες να πεις “σ’ αγαπώ”, κάν’ το γρήγορα. Μην περιμένεις να ξεθυμάνει... Αν θες να αγκαλιάσεις, αγκάλιασε αιφνιδιαστικά. Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή... Αν θες να χαρείς, άρχισε από σήμερα. Μην...

Σαν πολύτιμο θησαυρό έκρυβε τα συναισθήματά της, ποτέ δεν τα εξωτερίκευσε, ήταν αποκλειστικά δικά της. Τα χείλη της μπροστά στους άλλους πάντα χαμογελαστά μα όταν έμενε μονάχη, αιμορραγούσαν σιωπηλά. Ό,τι σκεφτόταν και ένιωθε μέσα της το κρατούσε, γινόταν ένα μαζί...

Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους με τα κομματιασμένα κορμιά, που οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. Πάνω απ' τα σκόρπια σώματα αναζητούσαν τα χέρια πάνω απ' τις σκόρπιες ανάσες αναζητούσαν τα λόγια μέσα απ' τις ανταριασμένες σιωπές ας έτρεχε...

 Ένας φόβος κι ένα χάδι πάντα δίπλα στη ζωή Μακριά απ’ το σκοτάδι, μοναχά μ’ ένα φιλί. Τι τα θέλεις αδερφούλη τα τιμόνια τα βαριά; Αφού ξέρεις τον χειμώνα δεν ανοίγουνε πανιά. Καθώς θα ’ρθεί η φουρτούνα κι ως στεριά να μυριστείς Θα ‘χουν μοιάσει με λουλούδια τα...

Σκέψη πάλι σου πέρασε, τώρα από το μυαλό σου. Μη τύχει και θανατικό δεις εσύ εμπρός σου. Τον άτυχο πατέρα σου, διόλου δε λογαριάζεις, παραδόπιστη έγινες, το άδικο εκθειάζεις φέρσιμο που του κάνατε, εσύ με τον αδερφός σου. Μα μάθε πως στη ζωή πληρώνεις το μερτικό...

Του εγώ μου απεσταλμένοι φόβοι κόκκινοι βαμμένοι ανασφάλειες θαμμένες στο συμβιβασμό κρυμμένες. “Ήντα θέτε;” λέω μόνη και η δύναμη τελειώνει Με νικούν στην άγνοιά μου είναι όλα η σκιά μου Μια σκιά που ανασκευάζω το εγώ μου όταν τρομάζω Μάθημα η προδοσία και η...

Κλεισμένος στο ησυχαστήριό μου περιβάλλομαι από όλα εκείνα τα παιχνίδια που έχω συλλέξει με τα χρόνια με την ελπίδα ότι θα πέθαινα μαζί τους... Τους μπιχλιμπιδωτούς αντιπερισπασμούς μου τα μολυβένια στρατιωτάκια μου τα λούτρινα ζωάκια που, σαν αναμνήσεις, γέμιζαν...

Ακροβατεί ο ορίζοντας στο κύμα άνεμος θαλασσινός σε νοητή γραμμή. Ισορροπεί η θάλασσα στα χέρια μου βότσαλα πλέουν στην αγκαλιά μου τούτο το καλοκαίρι με σκορπάει μακριά σε βυθούς ανεξερεύνητους με μια αναπνοή αφήνεται το κορμί και καταδύεται ο νους σε βάθη...

Το τίποτα φοβάμαι. Τις εβδομάδες που θα ’ρθουν ξαφνικά κι απρόσμενα. Τη Δευτέρα που θα ξημερώσει δίχως φως, χωρίς ήλιο. Την Τρίτη με τα μελαγχολικά μεσημέρια και την Τετάρτη με τα μονότονα απογεύματα. Της Πέμπτης το σούρουπο, που θα φυσάει εκείνο τ’ απόκοσμο αεράκι...

Ο παππούς μας ήταν ο καλύτερος του κόσμου. Όλα κι όλα είχε δύο εγγόνια, εμένα και τον ξάδερφό μου, το Νικολάκη. Στρατιωτικός στο επάγγελμα, ήταν αυστηρός και σοβαρός με τους υπόλοιπους. Όταν έβλεπε εμάς τους δύο, άνοιγε η καρδιά του. Το αγριεμένο πρόσωπό του...