H ν ύ χ τ α μας περιγελά Βάζει τα καλά της Στολίζεται Ανοίγει τα φτερά της Μας δείχνει με το δάχτυλο Στη μέρα που αδημονεί Και οι δυο μαζί συνωμοτούν Μια άλλη αυγή για να΄ρθει...   _ γράφει η Σοφία Σκλείδα   Από την ποιητική συλλογή ΟΝΕΙΡΩΝ ΟΑΣΗ,...

Στης πολιτείας τους έρημους δρόμους σε ψάχνω φωνάζω γυρίζω ολούθε και ομως εσυ, ακριβέ μου, είσαι ήδη απο τον ουρανό απαχθείς, απών.   Στους στύλους καρφωμένα τα αγγελικά κορμιά των αμαρτωλών που πολύ αγάπησα και ο πόνος πέτρα στα στήθια τους ανάσα και πόνος....

Η γυναίκα κούρευε τον άντρα πάνω στα τακούνια της. Ο άντρας κοιτούσε τον εαυτό του στον καθρέπτη που τον κούρευε η γυναίκα. Στο βάθος του κομμωτηρίου ένα κορίτσι έκανε πεντικιούρ σε ένα άλλο κορίτσι που κοιτούσε χωρίς να βλέπει τη γυναίκα που κούρευε τον άντρα που...

Δεν σε ενδιαφέρει λες δεν σε ενδιαφέρει. Η μελαγχολία κραυγάζει τα μάτια δεν μπορούν να βρουν τα δάκρυα κάποιος τα έκλεψε κι αυτά. Πως το άφησες να γίνει; Ακόμα και τη θλίψη σου άλλος να την παζαρεύει; Μα καλά… λες... μετριούνται αυτά τα πράγματα; Κι αφού δεν σε...

Ωραία η νύχτα, καθόλου άνεμος να φυσά άστρα πλέουνε και μια θάλασσα αρχαία τεκμηριώνει το αιώνιο. Στις παρυφές του βουνού ανάβουν φώτα του άνω χωριού. Οι νυχτερίδες που και πάλι συσκέπτονται. Και μία ησυχία άνευ προηγουμένου. Εκεί μέσα στην ήρεμη νύχτα γνώρισα πιο...

Του Ρίτσου Βάζουμε τις λέξεις στη σειρά Σαν το τρενάκι, με βαγόνια Γεμάτα εξόριστη ματαιότητα Και μαύρο κάρβουνο Για τις μηχανές του μύθου   Σαν τα παλικάρια Τραβώντας για την Τροία Με την ψιλή άμμο στις ακτές. Ελαφρύ το χώμα τους σκέπασε Ελαφρύς ο χρόνος....

      Κοιτάζει  από ψηλά  μια ομάδα ανθρώπων. Καμμιά  τριανταριά. Στα βράχια κάτω κάθονται  και  ξαποσταίνουν. Και κει που το μάτι συνηθίζει, και απόφαση παίρνει  να στραφεί καινούργια εικόνα να ζητήσει κάτι παράξενο συμβαίνει. Ένας απ΄ όλους σαν...

Βουβά βαγόνια, σάπια κουφάρια κολλημένα σε έρημες ράγες όνειρα σκουριασμένα που ποτέ δε ταξίδεψαν. Γκρίζα σιωπή συνθλίβει τη νεκρή αποβάθρα δακρύζουν τα σπασμένα τζάμια, χορταριασμένες αναμνήσεις χύνονται σε ερειπωμένους σιδηρόδρομους. Σε αφύλακτη διάβαση, φιλιά...

Νύχτα απαστράπτουσα που μου γυρεύεις εκδίκηση το φεγγάρι σου πως γέρνει στο κρεβάτι μου. Το φως του με καίει και γδέρνει το σκοτάδι μου. Νύχτα θανατηφόρα πως λερώνεις τα τελευταία μου λεπτά με δάκρυα πικρά. Όχι δεν τα θέλω τώρα. Είναι αργά τώρα πια η συγχώρεση...

Θα αλλάξω κάποτε κι εγώ σαν του ουρανού το χρώμα     ή όπως της γης το χώμα που βρέχει η βροχή. Κι έτσι θα μείνω θα με δω, στο διάβα του αιώνα… να σου θυμίζω πως μπορώ να γίνω όπως εσύ!!!   Τη μια θα ντύνομαι με μπλε την άλλη με σταγόνες και θα περνούν οι αιώνες...

Θυμάμαι πάντα από παιδί εσένα ν’ αγαπάω στα χέρια μου το κάθε τι γινόσουνα εσύ πάνω στην γέφυρα πεζών μανούβρες να κοιτάω ξεχνιόμουν καθημερινά ώρες πολλές εκεί… Με μάγευαν τα σύννεφα καπνού που με τυλίγαν κι εκείνο το μοναδικό το άρωμα σταθμού μετρούσα τρένα που...

  Κωφεύεις… Δεν ακούς που σου μιλούν! Κι όλο προς τ’ αστέρια γνέφεις αν έχουν κάτι να σου πουν.   Τι κακιά συνήθεια αλήθεια όλα να τα  περιφρονείς· στην αγέλη, στο κοπάδι να μην θες ποτέ να μπεις!   Πάντα λίγο παραπέρα, πίσω αυτοί, μπροστά εσύ και...