Πέτρινα πρόσωπα παντού. Στρατός οι δίχως μύθο γίγαντες λικνίζονται σε πόδια πλαστικά. Στον ίσκιο τους τα απρόσωπά τους πρόσωπα σπίθες ολόγυρα πετούν. Στρατιά αμαρτωλών εκδικητών γύρω παντού. Πέτρα Μολύβι Μουτζούρες Χαρτί Ύπνος πορφυρός για δώρο σάβανα φέρνει να...

Κόμβος η μήτρα σου στα σωθικά σου ταξιδευτής πνοή πρώτη μου πρόσμενες ολόκληρη του στερνού σου πόνου. Σημάδι στο κορμί ο μίτος σου κουβάλημα λάφυρο φόβητρο της αθανασίας χρονοδιαβάτης το κουσούρι σιωπηλό. Μαζωγμένη αγάπη στα δάκτυλά σου μοιρασμένη τη στόχασή μου να...

Απόψε το φεγγάρι δεν άπλωνε το ολόγιομο πέπλο του στο νυχτερινό ουρανό... Ούτε όμως η ασθενική λάμψη των αστεριών ήταν ικανή να δώσει λίγο φως στον ερεβώδη ορίζοντα. Τα πάντα έμοιαζαν να είναι τυλιγμένα μέσα σε ένα απόλυτο μαύρο... Μαύρο όπως ακριβώς η ψυχή του που...

Στον όρμο των Φρικών κολύμπησα στα δροσερά σου νερά· στην Ανωγή βρέθηκα να κοιτώ πάνω από τα σύννεφα και στο Κιόνι μυρίζοντας τη θαλασσινή αύρα στάθηκα να ξαποστάσω στη σκιά των λιόδεντρων, για να ανέβω στον Σταυρό και να γλεντήσω στο Αυγουστιάτικο πανηγύρι ― το...

Πριν ακόμα νιώσεις ότι έχεις ξυπνήσει, όταν τα μάτια σου παραμένουν σφαλιστά, ανήμπορα να αντικρίσουν τις πρώτες αχτίδες φωτός της νέας μέρας, που τρυπώνουν αυθάδικα μέσα από τις γρίλιες του ξύλινου παντζουριού σου, εικόνες ανακατεμένες περνούν μπροστά από τα μάτια...

Εδώ θα κάτσω. Στην κουπαστή. Θα περιμένω τον άνεμο. Να του μιλήσω για τη σιωπή. Είναι την ώρα που πεφταστερίζουν οι λέξεις. Τις κουβαλάει στην πλάτη. Ως τον γέροντα που σκύβει το κεφάλι. Μετρώντας τα σύννεφα στο κομπολόι του. Ξεφυλλίζοντας το παλιό ημερολόγιο του....

Δώσε μου την αλήθεια σου δώσε μου μια στάλα από το φως του φεγγαριού στα παγωμένα χέρια μου τη ζεστασιά να στάξει. Σε μια γωνιά σου απάνεμη να τρέξω και να σταθώ και να ξεχάσω για λίγο έστω πως σκίστηκε η ψυχή μου σε κομμάτια χίλια δυο. Να γείρω δίπλα σου νύχτα...

Πώς είναι να νιώθεις πάνω στο δέρμα τις στάλες της βροχής; Αναρωτιέμαι διότι είδα κάτι σχετικό στην τηλεόραση. Ένας νεαρός φιλούσε μια κοπέλα, ενώ γύρω τους έβρεχε πολύ. Πρέπει να ήταν πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Κι έπειτα αναρωτήθηκα πώς είναι αυτός ο έρωτας που όλοι...

Αν δεν ήσουν στον κόσμο μου δεν θα υπήρχε και το χρώμα δεν θα υπήρχαν αποχρώσεις, τίποτα αν δεν ήσουν στον κόσμο μου δεν θα υπήρχε δρόμος να τον βαδίζω αδιέξοδος. Δεν θα υπήρχε καμία ιστορία να πω καμία πιθανότητα να αναδυθώ καμία πιθανότητα. Δεν θα υπήρχε...

...Μια ξάστερη νύχτα, όχι μακριά από το σήμερα. Σε μια γειτονιά όχι διαφορετική από αυτήν που ζει ο καθένας. Ένας άνθρωπος ίδιος με όλους τους άλλους, είχε βγει σε ένα συνηθισμένο μπαλκόνι, μιας κοινότυπης πολυκατοικίας. Χωρίς τσιγάρο. Χωρίς ποτό. Χωρίς ζωή......

Νύχτες μικρές. Νύχτες μεγάλες. Περαστικές. Μέσα σε τετράδια μικρά, χρωματιστά. Κομματάκια χαρτί χαραγμένα με λέξεις φευγαλέες λίγο πριν σωθούν οι αλήθειες λίγο πριν χαθούν οι μνήμες λίγο πριν ξημερώσει. Ανοίγουν. Χαράσσονται με λόγχες γραφίτη. Στιγματίζονται με...

Ω! Λησμονιά γρήγορα τρύπωσες Στις σκιές των ματιών μου Και τα δάκρυα της αγάπης Τα 'κλεψες τη νύχτα Σαν τυφλός τιτάνας στάθηκα στη γέφυρα της σιωπής Περιμένοντας το φως Αλλά να έσβησαν και τα ψήγματα του φεγγαριού Ξεχάστηκαν τα καλοκαίρια Σκεπάστηκαν από τις πέτρες...

Με μια αστραπή ξέσπασαν το θυμό τους τα σύννεφα πάνω απ' την πόλη κυλάει ήρεμα τώρα η βροχή στο πλακόστρωτο, η βροχή είναι μνήμη. Αύριο με μια άλλη βροχή... Βραδιάζει, τελευταία όταν βραδιάζει φοβάμαι, όπως τότε που ήμουν παιδί μόνο που δε φοβάμαι πια τα φαντάσματα...

Όλα θα αλλάξουν είχες πει κάποτε όλα θα γίνουν καλύτερα. Εσύ κι εγώ και άλλοι πολλοί ένα βήμα εμπρός κάθε φορά τον κόσμο πιο ωραίο να κάνουμε ναι είχαμε όνειρα. Μπορούσαμε έλεγες μέσα από συντρίμμια να βγάλουμε τη χαρά απλόχερα να την σκορπάγαμε σαν πέταλα ανεμώνης...