- «Σακατεμένη ώρα, από παντού μπάζεις» φώναξε ο δύστροπος γέρος γυρνώντας από το καπηλειό. - «Και να 'χα και κανένα κέρμα στην τσέπη, μού τα 'φαγε όλα η ακρίβεια. Δέκα ποτήρια όλα κι όλα κατάφερα να βάλω στο στόμα μου... σε τίποτα δε φτουρίσανε τα ρημάδια τα...

  Μονάδα βραχείας νοσηλείας ….. θάλαμοι ασθενών….μελαγχολικοί και άχρωμοι φωνές, βουητά, συνομιλίες συνοδών, που επιβραδύνουν τη γιατρειά συζητήσεις επί παντός επιστητού και αδιάκοπη φλυαρία που τυλίγει βασανιστικά και σφίγγει σαν θηλιά το μυαλό των αρρώστων....

Δεν είμαι πρωταγωνιστής το ξέρω… Ένας κομπάρσος είμαι ―ούτε καν για πέμπτους ρόλους― μέσα στον όχλο, να μη φαίνεται άδειο το πλάνο.   Μα η ταινία, έχει για τίτλο το όνομα μου… Όλα στηθήκανε λένε για μένα, όλα υπάρχουν γύρω μου, για να υπάρχω, να μη σβηστώ...

Με τον Ρίτσο, «συναντηθήκαμε» πρώτη φορά πριν έξι χρόνια, όντας ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο όσον αφορά την ενασχόληση μου με το χώρο της λογοτεχνίας. Η πρώτη μας «επαφή» έγινε, ακριβώς, με το έργο αυτό του Γιάννη Ρίτσου, το όποιο έκτοτε με συνοδεύει ως πηγή...

Ο Ποσειδώνας έριξε στη θάλασσα, την τρίαινα σημάδι και οι αναμνήσεις σκόρπισαν, μες τους τρελούς ανέμους παρέσυραν τα κύματα, θύελλες οργώσανε καράβια μεσοπέλαγα, τσάκισαν τα σκαριά τους. Άφωνα λόγια κούτσουρα, σαν κράτησε στο στήθος βαριά μεγάλα μυστικά, μες σε...

Τι να το κάμεις το ψωμί σαν λάβεις το μαχαίρι το 'να τρατάρει τη ζωή το άλλο χαρακώνει χίλια μαχαίρια μια ακονιά λαξεύουν το πεζούλι αργά βαθιά χτισμένο μάρμαρο ολόλευκο που απόθαγες τ΄ απόσταγμα των χρόνων: ονείρατα πετάγματα φεγγάρια Κλείσε το παράθυρο τα πλήκτρα...

Κεντήθηκε μες το μυαλό, ο πόνος μαραζώνει περπάτησε ξυπόλυτο, στις λάσπες, στο λιοπύρι μ' αυτά τα μάτια της ψυχής, η ζωγραφιά γκριζάρει μέσα στις λύπες, οι φωνές και οι καημοί πληγιάζουν. Έχει ξεχάσει να αγαπά, φοβάται τα θηρία σαν άγριο τριαντάφυλλο, τ' αγκάθια το...

Ήταν καθισμένος στην παλιά ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο. Έξω είχε ήδη νυχτώσει, κι αυτός στο μισοσκότεινο δωμάτιο, άκουγε αφηρημένος τους κτύπους των δευτερολέπτων απ’ το ρολόι που ήταν κρεμασμένο στον απέναντι τοίχο, που μαζί με το ξερό τρίξιμο της...

Είναι αργά μου τελειώσαν ο καφές και τα τσιγάρα. Μην μαζέψεις τις στάχτες ούτε τα κατακάθια άστα να βρουν χώρο να ξαποστάσουν στην ψυχή μου. Καιρό τώρα μου το ζητούν κι εγώ αρνιέμαι. Μα ήρθε η ώρα άστα να φωλιάσουν σε εκείνη την άκρη, που με τόση φροντίδα τους έχω...

Τα κατάφερα!. 3 χρόνια & δεν έχω πει ψέμα.. 3 χρόνια, δεν μου είπες 1 καλημέρα Χρόνος απουσίας για’ σένα, δημιουργίας για ’μένα!.. Είσαι η πιο πιστή μου αναγνώστρια αλλά ούτε την άποψη σου δεν μου λες.. Τα λάθη μας τα διαβάζουν άγνωστοι & δακρύζουν! &...

  Κ’ η απόγνωση στέκεται σα γερμένο κάδρο στον τοίχο… Μι’ αποφράδα νύχτα· θ’ αποκοιμηθείς ―γυμνός― στην αμμουδιά ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων μέχρι να ’ρθει ξανά το καλοκαίρι.   Φωνάζει η σιωπή - κ’ εγώ χαράματα γυρνώ στο σπίτι… Κ’ η απόγνωση εκεί,...