Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου. Ο αέρας σου κόβει την πνοή σου στερεί τη μυρωδιά, η σιγή νεκρώνει τα πάντα. Μιλάς με τον εαυτό σου σκέψεις άσχημες πνίγουν την ύπαρξή σου η ανάσα σου...

Ξέρεις…, προσπαθώ να καταλάβω.   Μελετάω προσεκτικά τη μορφή σου αλλά δε διακρίνω καθαρά το τί μπορεί να είσαι. Μοιάζεις με χελιδόνι, ίσως και με σπουργίτι δε το αρνούμαι αλλά η στάση σου μου μαρτυρά άνθρωπο σε άμυνα.   Μμμ… Μπορεί να είσαι και άνθρωπος...

Κάθιδρος και αφαλατωμένος, ο Θεόδωρος Υφ. άνοιξε, νωρίς το μεσημέρι της επομένης που συμπλήρωσε τα 74 του χρόνια, την πόρτα του τριανταπεντάχρονου παλιού ψυγείου του. Έβγαλε τη μια από τις δυο γυάλινες μπουκάλες με νερό που κρατούσε μόνιμα μέσα, και ήπιε με λαχτάρα...

Κάνει λίγη ψύχρα απόψε. Η θάλασσα γλείφει τα γυμνά δάχτυλα των ποδιών μου. Είναι σκοτεινή και με τρομάζει. Είναι μυστήρια και με γοητεύει. Κλείνω τα μάτια και τη νιώθω που με χαϊδεύει. Με καλεί να την εξερευνήσω, να μπω βαθιά μέσα της. Νιώθω πως θέλει να με...

Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας για μια ζεστή αγκαλιά. Κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας μόνη, με γυμνές πατούσες, με κλειστές γροθιές, με τρύπιες τσέπες. Περπατώντας σε χωμάτινους δρόμους πίσω από μισογκρεμισμένες μάντρες, αράδες...

Ένα ακόμα βράδυ. Σκέψεις και σκέψεις και σκέψεις... Ο καπνός του τσιγάρου του φεύγει ψηλά, διαλύεται. Σαν την ψυχή του. Τον κοιτάζει, ο χώρος έρημος, πού είναι το γέλιο της; Χάθηκε κι αυτό, σαν τα γαλαζωπά συννεφάκια. Γιατί να νιώθει τόσο μόνος; Χάθηκε το κουράγιο...

_ Αγένεια Όταν σε βλέπω πάντοτε γυρίζω απ’ την άλλη Κάνω πως δεν σε πρόσεξα εκείνη τη στιγμή Κοιτάω πάντοτε αλλού ή σκύβω το κεφάλι Κι αλλάζω πεζοδρόμιο, οδό και διαδρομή Αυτό που θέλω να σου πω, ποτέ μου δεν το λέω Μα γίνομαι ανάρμοστος, είρων και αναιδής Κι αν...

  Αγέλαστος στα χείλη σου και μες το βλέμμα σκότος δεν έχεις τίποτα να πεις μόνο σιωπή μοιράζεις κινήσεις άδειες και ψυχρές να κάνεις δεν διστάζεις και κάθε χτύπος της καρδιάς είναι για σένα κρότος.   Ανέκφραστος στο βλέμμα σου απέναντι μου στέκεις και...

Εσύ πέθανες νωρίς. Κατρακύλησες μέσα στη ρουφήχτρα της αβύσσου κι έμεινες στο σκοτάδι. Συνέχισες βέβαια να υπάρχεις μα η ύπαρξή σου … σου έγινε αβάσταχτο φορτίο έτσι κι εσύ της φόρεσες της απόγνωσης το προσωπείο κι αρνήθηκες το γέλιο να γνωρίσεις. Ναι εσύ πέθανες...

Τον γνώρισα μια δεκεμβριάτικη μέρα, που έριχνε καρεκλοπόδαρα. Κοσμοχαλασμός! Ένα χειμωνιάτικο πρωί που είχα φύγει από το σπίτι σαν τρελή… Σκεφτόμουν με απόγνωση πως η ζωή κυλούσε σαν το νερό, ενώ εγώ, η άλλη Ζωή, σπαταλούσα τις μέρες και τις νύχτες της ζωής μου...

Μυρωδιά ψημένου ψωμιού στο στενό δρομάκι του νησιού, με την βουκαμβίλια τη διπλή να στέκει παρακεί στην πλατεία τη μικρή.   Φοίνικες χρόνων με το κορμί ψηλά, με τα φύλλα τα πλατιά, αγέρωχοι αναζητούν το λόγο μου να επιβεβαιωθούν.   Στη θέα τους κομπιάζω...