Δεν ονειρεύομαι πια… Για σένα και για μένα τουλάχιστον. Από τα σπάργανα σαν πάει να γεννηθεί όνειρο τέτοιο, γίνομαι δολοφόνος του... Δεν ονειρεύομαι πια για εμάς, αφού δεν άφησες κανένα μας όνειρο να αναπνέει. Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξανακάνω όνειρα… Μόλις νιώσω...

-Γιαγιά, κλαις ; -Μπα σε καλό σου, παιδάκι μου! Με βλέπεις να κλαίω; -Μα αφού τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου. -Με καίει η αψάδα των  κρεμμυδιών. -Τότε γιατί τα αγαπάς; Αυτός ο διάλογος επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η γιαγιά καθάριζε κρεμμυδάκια. Η μικρή Λουκία δεν...

  Ο Τζέισον αγαπούσε το διάβασμα. Ήταν γι' αυτόν ο καλύτερος τρόπος να κρατάει το μυαλό του απασχολημένο, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα. Εκεί έβρισκε το καταφύγιό του. Μέσα στα βιβλία. Όμως ο Τζέισον φοβόταν οτιδήποτε δεν μπορούσε να εξηγήσει, οτιδήποτε περιλάμβανε...

Μαύρο το αίμα Στάζει απ’ τα χείλη Πεθαμένο το τριαντάφυλλο Το κρατούσε σφιχτά στο χέρι του Θύμηση από τόπο στερνό Θα ξαναγυρίσει κάποτε, είπε Τα μάτια ορθάνοιχτα Παγωμένα Η άνοιξη διαμελισμένη Τυφλό ήταν το χτύπημα Ο χρόνος συνηθισμένος στη φρίκη Ειδεχθής θεατής Το...

  Στην πρώτη φλέβα έκοψα το νήμα Το μαχαίρι έγλυψε ηδονικά το αίμα μου και μέθυσε Μες στην παραζάλη κάποιος με έσωσε Χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα Μα κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω Στη δεύτερη φλέβα ξυράφι σκουριασμένο σύρθηκαν οι πληγές Χάραξαν πάλι μες το δάκρυ μου...

Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή Χαμένο και σχεδόν ξεχασμένο Σε ένα βιβλίο χωρίς ούτε μια ιστορία γραμμένη μέσα του Ένα ταξίδι, που δεν έγινε Ένα ναυάγιο, που δεν έμεινε   Που...

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί Η ανάσα μου είναι κομμένη Η ζωή μου είναι μια ξένη Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο Αχνό περίγραμμα στο χώρο Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή Η ζωή μου...

The grass was greener The light was brighter The taste was sweeter The nights of wonder With friends surrounded The dawn mist glowing The water flowing The endless river Forever and ever «High hopes», Pink Floyd Μεσημέρι στην πόλη. Τέλος καλοκαιριού. Ένας σταθμός...

Χρόνια έχει ν' ακουστεί μουσική σ' αυτό το σπίτι Τα παράθυρα σφαλισμένα Ο χρόνος ανένδοτος Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως να απαλύνει τη σκιά σου Με ποια δικαιολογία αλήθεια Στέφθηκα νηπενθής Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους Οι...

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να...

Ξέρεις, πολλές φορές στέκομαι σ’ εκείνο το παγκάκι. Δε γνωρίζω γιατί. Παρατηρώ τον γέροντα έξω απ’ το κατώφλι μου, να κοιτάζει τη βροχή, να της μιλά… Ύστερα κάνει τον σταυρό του κι απευθύνεται στον θεό. Απορώ! Τι να του λέει άραγε; Ποιος ξέρει… Ας σταθώ πίσω απ’ το...

Φοβάμαι μια κατάρα…που μάλλον περιπλανιέται... Μην την αφήσεις να μας βρει Εν αρχή ην ο πόνος Θρηνώ στη σιωπή τους σειριακούς φόβους μου Τα δάκρυα έχουν γεύση όμοια με τη δική σου Γέλια στην άμμο κι η ονειρική μορφή σου Έπειτα τέσσερις τροχοί χάραξαν τη διαδρομή...

Άνθρωπος του χωριού εγώ, χωρίς σπουδή και γνώση, στους τοίχους έβλεπα με θαυμαστικό, τη λέξη «λίκε» να δεσπόζει. Φαίνεται το χρησιμοποιούν πολύ συχνά εδώ στην πόλη, μήπως γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί και αιμοβόροι; Μα αν το σκεφτείς πιο σοβαρά και στα παιδιά κάνει...

Μαζεύω τις πέτρες του λιθοβολισμού μου Με ματωμένα δάχτυλα Τρεμάμενα και τσακισμένα Τις βάζω στη σειρά για να τις ζωγραφίσω Κόντρα στο αίμα λίγο χρώμα από το ουράνιο τόξο Σε λίγες σταλαγματιές από δάκρυα. Βλέπετε πως δεν τσιγκουνεύομαι την πολυχρωμία Τιμώ την...

Κι αν τώρα πια δεν έχω πρόσωπο είναι γιατί ήταν όλα δικά σου... Πια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν... Είχα δυο μάτια μόνο για να σε κοιτάζουν και να χάνονται μέσα σου... Να σου δείχνουν τι είσαι... Να κλαίνε για σένα... Να λάμπουν για σένα... Είχα μια μύτη μόνο για να...

Το φιλί σου τρεμάμενο χέρι που μ' αγγίζει σε ό,τι απόκρυφο ζει Η ανάσα σου μοιάζει με αστέρι ομορφαίνει τη θέα απ' τη γη Μες στα μάτια σου αιώνας το σύμπαν με τις κόρες γυμνές στο κρεβάτι τα κομμάτια της ψυχής μου που 'λείπαν μου δωρίσαν ένα άγιο γινάτι Είσαι όσα...

Έλειπα πάντα απ' την κάθε μας στιγμή, παρούσα σ' ένα παρόν που το εξόριζα. Νότα παράταιρη, σ' ένα τραγούδι που άφησες μισοτελειωμένο. Ατίθασα να μπαινοβγαίνω στη σύνθεσή σου και να νιώθω πως καμία αφιέρωση δε μου ταίριαζε κανένας στίχος δε με αποτύπωνε καμία ιδέα...

Κάποιος σε κυνηγάει. Στο βλέμμα σου ο πανικός. Ο φόβος και το τρέμουλο κάνουν το κορμί σου να σμπαραλιάζεται. Σαν γυαλί που σπάει, έχεις σκορπίσει στο πάτωμα. Δίχως αίμα στις πληγές. Με το πρόσωπό σου άδειο, χωρίς κάποιο χαρακτηριστικό. Και γύρω σου να τριγυρίζουν...

Τι με κοιτάζεις φίλε μου με απορία; Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία. Δε με αναγνωρίζεις και δικαιολογημένα μάλλον σε ξεγελάν τα μάτια μου τα πονεμένα. Δε λέω, και στο πρόσωπο έχω αλλάξει είναι θαμπό και κουρασμένο, χάθηκε η νεανική του λάμψη. Κάθε ρυτίδα μου...

Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην ίδια άκρη της βεράντας, μέχρι την ώρα που το φως της μέρας, κάνει...