Την πρώτη της ζωής μου συλλαβή καθώς θυμάμαι το χρόνο που προσπέρασε και τ' όνειρο μου ξέχασε κρυώνω απόψε μες την άδεια μου ψυχή πόσο φοβάμαι. Ένα άστρο παίρνω απ' τη δύση που σωπαίνει στο πλάι σου... γέρνω και γερνώ είμαι απ' όλους κι' όλα ξένη. Αύριο, θα είναι...

Έλα να ταξιδέψουμε σε υπόγειες και ουράνιες στοές με το άρωμα ενός ρόδου στα χείλη για φιλί όταν η πλάση ντύνεται μενεξέδες μενεξέδες και χρυσό του δειλινού χρώματα του νόστου αγαπημένα, από τότε η πόρτα κλειστή, μην κοιμηθείς ένα φεγγάρι η αλήθεια μας απόψε οι...

Για τις αλήθειες που μένουν κρυμμένες στης ψυχής το γαλάζιο βυθό της ζωής μου στιγμές, δυο ζωές, δυο φορές προδομένες οι αλήθειες εκείνες πόσες νύχτες με καίνε οι αλήθειες σημάδια φεγγάρια που κι αν θέλω δε μπορώ, δε μπορώ ν' αρνηθώ. Δάκρυ - δάκρυ μετρώ ότι έχασα...

Λιγοστό το χώμα ξερό κι' αυτό ζυμωμένο με θαλασσαρμύρες και δάκρυα. Μοναχά πέτρες, γκρεμισμένους καστρότοιχους και χορταριασμένους τάφους θ' αντικρίσεις, ανοικτούς ακόμη ενθύμια της ζωής που κάποτε πέρασε ναυάγια του χρόνου σκορπισμένα λάφυρα των καιρών....

Κι όμως, είναι κάτι μάτια που δεν ξέρουν τι σημαίνει ενοχή κι όμως, είναι αλήθεια κάτι μάτια που επιμένουν πως το δάκρυ είναι αγιοσύνης Κυριακάτικη βροχή. Ταξιδεύω την ψυχή μου κρυφά απ' όλους σε ταξίδια μυστικά τ' άστρα δένω διπλό κόμπο στο μαντήλι και στα φέρνω...

Ξημέρωσε, με μιa επιθυμία αμετεώριστη όπως κάθε φορά... Αύριο θα φύγω... Φουσκώνουν τα λευκά πανιά του ονείρου αθωώνοντας το παρόν. Η επόμενη πράξη ζωής ίσως θεμελιώσει το μέλλον ειρηνεύοντας τις μνήμες και το παρελθόν. Ο νους, αρέσκεται να ταξιδεύει αλλού...

Πάνω στα κλειστά βλέφαρα... στάθηκε ο χρόνος σύμμαχος, εχθρός, ποιος ξέρει, το δάκρυ κεντά ασήμια αφανέρωτα παχνισμένο το χνούδι της νιότης στα ροδόφυλλα κρατάς τη σπίθα, χέρια τρεμάμενα Αύριο... η φλόγα Αύριο... Νυσταγμένη η πόλη οι φανοστάτες σβήνουν, ερήμην σου...

Έψαξε... μες τη σιωπή και σε συρτάρια κλειστά του παλαιοπωλείου της μνήμης και στ' όνειρο του κάτω από φεγγάρια ολόγιομα αυτά που τότε προσπέρασε βιαστικά έψαξε με λαχτάρα, με περιέργεια άλλη μια φορά επίπονη η επιστροφή μα δε βρήκε τίποτα... μόνο σκόνη σκόνη...

Θυμώνω, σπάνια πια. Έμεινα μόνη κοιτώντας με απλανές βλέμμα αφηρημένα το ρολόι στο σταθμό του τρένου. Χόρευε η βροχή στο πλακόστρωτο που γυάλιζε στην αντηλιά ξυπνώντας τις μνήμες. Χάσαμε τις πρωινές καλημέρες τις πήραν τα σύννεφα του Νοέμβρη μακριά. Κάτι από...

Στα δάκρυα του φεγγαριού ξορκίζω τ' άδεια βράδια όσα η ζωή μου στέρησε φιλιά κι αγάπης χάδια στου κεραυνού το ξάφνιασμα έρχομαι κι ας αργήσεις στης λήθης τα περάσματα το παρελθόν να σβήσεις. Όλα χαθήκαν στου παλιού καιρού μας το πηγάδι μα η σκέψη σου, στη σκέψη μου...

    Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές. Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ' το φεγγίτη η μελαγχολία...

Νυχτώνει, ανασαίνω την άνοιξη λαίμαργα, κάτω από σκονισμένα φτερά η ψυχή σφίγγεται περισσότερο άλλοτε βουβά στη σιωπή κι άλλοτε στη μάχη με το χάος του νου. Γέμισαν λεμονανθούς τα κλαδιά το άρωμα ερεθίζει τις αισθήσεις όπως τότε, τρομακτικά ήρεμη εγωιστικά μόνη...

Μυθοπλασίες ζωής ακούρσευτη η θάλασσα του Νότου ανοίγεται μαβιά βαθιά νερά του Λιβυκού στη μνήμη της νιότης, ακριβό το ταξίδι. Με τη φαντασία στην υδρόγειο επινοώντας καινούρια τερτίπια φτερουγίσματα αδέξια, μαθητεύεις να πετάς ακόμη στο όνειρο. Η πέννα στο κόκκινο...

Μου λείπεις, η μοναξιά πάγωσε τη μνήμη η μέρα προχωρά με την φυσική σου απουσία πιο έντονη κι από την ίδια την παρουσία σου τότε σαν κάτι να εξιδανικεύει το παρελθόν η αρμύρα καίει τα ματοτσίνορα σωπαίνω αναγκαστικά οι επιθυμίες δεν θ' αποκτήσουν αντίκρισμα...

Θυμάμαι, σε θυμάμαι αόριστα μελαγχολικό είχες στα μάτια την κυριακάτικη θλίψη των άστρων σε θυμάμαι να κλαις, μεσάνυχτα θαρρείς και ήσουν ήδη λησμονημένος. Κάτω από τα πέπλα της νύχτας η πόλη άδεια δίχως εσένα κι όμως είναι στιγμές που ακόμα πιστεύω πως για σένα ζω...

Δραπετεύεις από τα σχήματα της ζωής η καρδιά ακολουθεί την πτώση στο γεμάτο ποτήρι του πόθου γλιστρούν παράπονα το σημάδι μιας αστραπής φωτίζει το κρύσταλλο ή τον Έρωτα κι ας μην έχει μείνει τίποτα πια τίποτα, εκτός από την ασπρόμαυρη φωτογραφία κορνίζα παλιά στο...

Είχαν επιστρέψει τα χελιδόνια, λασπωμένη η ακτή, έρημη ένα πέταγμα φυγής ονειρεύεσαι κρατάς την πίκρα για το τέλος σε προδίδει, η ταραχή της φλέβας στο λαιμό. Με τη λάμψη του περασμένου καιρού κάτω από τη χρυσαφένια σκόνη στα βλέφαρα, η αλήθεια ταξιδεύει με τα...

Ένα παράθυρο ανοίγει διάπλατα στην άνοιξη για να ξανακλείσει αθόρυβα σε μιαν ύποπτη σιωπή την ώρα που με επίσημο ρυθμό χτυπούν δυνατά τα φτερά της αιωνιότητας στο κάστρο. Φλόγες στους χτιστούς φανοστάτες του ναού στην παρουσία της μεθυσμένης απ’ τα φώτα πόλης ο...