Ήσυχα και καθαρά κοιτάω πια τον κόσμο κι αφήνω στους αέρηδες ορθάνοιχτη την πόρτα. Τη λύτρωση ψάχνω να βρω μες στης ψυχής το δρόμο, μα τ’ άδικο αίμα γύρω μου με καίει σα να ’ναι φλόγα! Ο θάνατος καραδοκεί, η πείνα, η ξεφτίλα... και μπαίνουν όλοι στη γραμμή, επαίτες...

Μικρά σας λέω μυστικά τα στέλνω μ’ αεράκι μηνύματα και ξωτικά και δροσερό νεράκι. Ως που η κόκκινη κλωστή να φτάσει στο γιοφύρι και παραμύθι να αρχινά που μοιάζει πανηγύρι. Ήτανε κάποτε παλιά... ή ίσως και πριν λίγο, σε ένα δάσος καταπράσινο που έμοιαζε καταφύγιο...

Το Αν του ¨Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ¨ από τη συλλογή του¨Rewards and Fairies¨ με τη δική μου ματιά... Με την ευχή η καινούργια χρονιά να φέρει υγεία, ευτυχία και να κάνει όλα μας τα Αν… Μπορώ!   Αν μπορούσα να γεννηθώ ξανά και σαν αητός να πετάω πάντα ψηλά...

Βοριάς η μοίρα μου και φλόγα απ’ αστραπή, που όλα τα πήρε και τα πέταξε ως τον Άδη! Πίσω του άφησε την άδεια μου ψυχή, Μόνη να κλαίει μια για πάντα στο σκοτάδι!   Κι έκλαψα φώναξα… που άψυχο σε βρήκα  και πήρα νέκταρ για να γιάνω την πληγή σου. Όμως στα χέρια μου...

Σαν από άβυσσο σκοτεινή έρχεται η ζωή... και απ’ τη στιγμή που ερχόμαστε, αρχίζει η επιστροφή. Σ’ αυτή θα καταλήξουμε ήρωες ή δειλοί έχοντας μόνο λάφυρο της μάνας το φιλί! Κάθε στιγμή πεθαίνουμε κι ας ψάχνουμε για ελπίδα, ορμές ζωής κι οράματα, είν’ το μεσοδιάστημά...

Όταν κοιτάω το γιαλό μ’ αφρούς το κύμα και γράφω χίλια σ’ αγαπώ σ’ ένα μου ποίημα Είναι που ψάχνω να σε δω εκεί στην άκρη ως που του κόσμου η γραμμή γίνεται δάκρυ. Να είχα κάτι να φορώ και τύχη να ’χω που θα με φέρει με το νου και βράχο βράχο [...] - γράφει η Σοφία...

Μόνο για απόψε να φανείς. Τίποτε άλλο! Αν μ’ αγαπάς ή με μισείς σου το υπόσχομαι Κι ας με πονά, να μην προβάλλω. Θα τις διαλέξω τις σκηνές μας μία μία. Λέξεις που πόνο θα γεννούν, μην πεις καμία! Μόνο εγώ και εσύ εκεί, στης γης την άκρη. Να με κοιτάς και να χωρώ...

Σιγήσανε οι άνεμοι της ζωής μου τώρα πια, χάθηκε κι ο βορράς απ’ τις πυξίδες. Δίχως βορρά, δίχως βουτιές σε όνειρα βαθιά... Χωρίς ανέμους να φυσούν δεν κινδυνεύω πια από καταιγίδες. Πόσο να αντέχει άραγε αν δεν χτυπά η καρδιά; Πόσο να αντέχει μια ψυχή με αλλουνού...

Μικρός που είναι ο χώρος μου μα το παράθυρο απέναντι θα ανοίξω. Τριγύρω του είναι ο κόσμος μου, ολάκερος στα χέρια μου χωράει να τον κρατήσω! Κι απ’ το παράθυρο μπορώ μια δρασκελιά να κάνω κι ας αγαπήσω κι ας χαθώ... σ’ όνειρο που δεν φτάνω! Σαν ταξιδέψει η καρδιά...

  Φύτεψα κάποτε στο περιθώριο δύο σπόρους ηλίανθο “πόσο το αγαπώ το καλοκαίρι”, είπα κι ύστερα έσβησα μέσα στα κύματα και στην πελώρια αγκαλιά της. Κι εκείνη με ανέστησε και μου έδωσε καινούρια πνοή με έκανε άνεμο και βροχή θαλασσινή με έστειλε δάκρυ λυτρωτικό...

Στα χείλη ’σβησαν απαλά δυο λόγια ξεχασμένα και η αγάπη μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου. Τα βλέφαρα αγνάντεψαν τόπους και πεπρωμένα κι ο πόνος θέση κράτησε για πάντα στην καρδιά μου. Δεν μου απόμεινε ψυχή, άδεια τα βήματα μου. Κι η προσμονή στα όνειρα μοναχικός...

Ξέφυγα πάλι με τη σκέψη μου απόψε σαν το ξυπόλυτο παιδί τρέχω στην άμμο. -Της μοίρας, μου ’πες, τα χαρτιά πάρε και κόψε. Μα κάστρα χτίζω που χαλάς και ξανακάνω. Μανία που ’χει η ψυχή να σ’ ανταμώσει μετρά αχτίδες και ζητάει να τις δαμάσει. Είχες το φύλλο του Τρελού...

Όχι. Όχι… δεν θα μιλήσω! Κι όχι πως δεν έχω τι να πω, έχω πολλά να πω και να καταμαρτυρήσω κι έχω και τρόπο και λόγο και θέμα! Μα δεν μιλώ! Γιατί μιλάει η φωτιά σαν τη σβήσεις; Μιλούν τα φτερά όταν σου τα έχουν ψαλιδίσει; Μιλάνε τα μάτια δίχως δάκρυα; Ναι, ναι, μη...

Τόσα  χρόνια εγκατάλειψης χωρίς μιαν αιτία Κι εσύ εκεί στο παρελθόν και δίπλα από το παρόν μου πιο δίπλα από ποτέ… τι ειρωνεία! Σκέψου την πένα μου,  σκονισμένη δίχως μελάνι ένα άψυχο ατσάλι που προσμένει να ανάψω πάλι τη φωτιά. Να ‘ρθει ζωή στο ξεχασμένο εργαστήρι...