Ήρθε πάλι χθες τη νύχτα στο όνειρό μου το κορίτσι με το μαύρο φόρεμα και την κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά. Ήρθε με τα μάτια χαμηλωμένα με σκυμμένους πάλι τους ώμους τόσες προσδοκίες, που έγειραν πάνω της και η ελπίδα να είναι από την αντοχή πιο βαριά. Ήρθε πάλι χθες...

Ψίθυροι του δάσους η σιωπή που σπαράζει μακάβρια, στερνή. Τι έχει μείνει; Η κραυγή να αναδυθεί η λύπη γυμνή να σταθεί. Λυγμοί δυνατοί της φύσης αιώνιοι καημοί. Ακούς την ηχώ; Καμένη η γη στη στάχτη η ψυχή. Οδύνη μονάχα. Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι τα δέντρα...

Λιγοψυχιά… στα χέρια μου βαραίνει εκείνη η κατάρα από παλιά. Στα βήματά μου ο χειμώνας σέρνει επάνω μου τη λύπη πάντα η άνοιξη θα μου λείπει. Λιγοψυχιά… τα χέρια μου παγωμένα κρέμονται άεργα… νεκρά. Τα μάτια μου από δάκρυα στεγνά. Από τη νύχτα εκείνη, που ο αγέρας...

Μια μικρή αράχνη ήρθε και κάθισε στο νεκροκρέβατό μου. Δαντέλα έπιασε να πλέκει υφάδι τον ιστό της στο νεκροσέντονό μου. Λευκό και άσπιλο υφάδι σαν την παιδική ψυχή. Η δική μου έτοιμη είναι και θα βγει. Συνάντηση μεγάλη έχει οριστεί. Για δες την την μικρή αράχνη...

Τη στιγμή που συναντώ το δάκρυ τη μικρή αυτή στιγμή... πόσο λες ότι διαρκεί; Δευτερόλεπτα... δευτερόλεπτα που ο πόνος παγώνει το χρόνο. Δάκρυα πικρά ναι... δεν έκλαψα ποτέ από χαρά. Ευσυγκίνητη ασπίδα δεν φόρεσα. Το δάκρυ είναι εχθρός, ανάλγητος κριτής και τιμωρός....

Τη νύχτα λυγίζεις πιο εύκολα το σώμα δεν αντέχει άλλο βάρος όλη μέρα να είσαι αλώβητος φάρος χωρίς δικαίωμα στη συντριβή. Τη νύχτα ελπίζεις η σιωπή να φέρει κάποια λύτρωση στης μέρας την αέναη πίστωση. Χρεωμένος με φόβο, με πόνο, με ψεύτικα χαμόγελα, με άτιμους...

Κοινοποίηση παρουσίας καθημερινώς και αδιαλείπτως εκ των έσω παραδομένη στη δίνη και το έλεος με το χέρι απλωμένο ζήτουλας ολίγης σημασίας. Αποζητάμε το λοιπόν όλοι εμείς αποζητάτε το λοιπόν κι όλοι εσείς κάποιο ελάχιστο ενδιαφέρον να εκλάβουμε, που είναι για εμάς...

Μολύβι και χαρτί η σκέψη όμως στεγνή. Οι λέξεις ψάχνουν ένα νόημα μα οι πράξεις μουδιασμένες πως να αποδείξουν το θεώρημα. Μολύβι και χαρτί τα δεδομένα όλα είναι εκεί ψυχροί υπολογισμοί. Πάρε το ένα από εδώ βάλε το άλλο από εκεί και θα ’χεις αποτέλεσμα. Ένα και ένα...

Νεράιδες κατεβαίνουν απ’ τα σύννεφα για να λουστούν στην καταγάλανη αγκαλιά σου. Του ουρανού οι άγγελοι σε τραγουδούν στο βάθος σου το αμέτρητο σκορπάνε οι ύμνοι τους και αντηχούν. Του ήλιου οι κόρες δάκρυ πυρωμένο σταλάζουν στη ματιά σου. Θάλασσα μαγεύτρα εσύ. Το...

Κεκλεισμένων των θυρών εκδικάζω με δικάζω την απόφασή μου μόνη μου τη βγάζω και δεν δέχομαι ένσταση καμιά. Κεκλεισμένων των θυρών με καταδικάζω κατηγόρους, συνηγόρους μάρτυρες και ενόρκους δεν τους λογαριάζω μόνη μου την ετυμηγορία θα βγάλω ετούτη τη φορά. Μην...

Στο παγωμένο τζάμι στέκομαι και περιμένω σε προσμένω. Με λαχτάρα αδημονώ μέσα μου να σε φέρω. Να λυτρωθώ να ελευθερωθώ. Τις στάλες σου την καταιγίδα σου με τόση θέληση και πόνο να προσδοκώ και να ελπίζω. Θέλω μαζί σου να ενωθώ κι απ’ το μηδέν κάτι να τρέξει να...

Σκάβω τη γη έλα σύννεφο και φέρε βροχή. Σπέρνω ζωή έλα ουρανέ μου και γίνε σκεπή πέπλο και άγγιγμα γίνε εσύ για ετούτη τη γη χάδι τρυφερό γίνε κι έλα και τύλιξέ την. Άκου τη γη πως παλεύει πως αγωνίζεται να ζει τα χέρια μου χώμα ιερό υπηρετούν εργάτης δικός της να...

Στα ρημαγμένα πεζοδρόμια κομμένα χέρια γδέρνουν το τσιμέντο σκελετοί λουλουδιών ξεπροβάλλουν μέσα απ’ την καμένη γη κι ενός λεπτού σιγή ποτέ δεν θα είναι αρκετή για να θρηνήσουμε την Άνοιξη. Στα ρημαγμένα σπίτια οι ψυχές αλυχτίζουν στους τοίχους. Με καρφιά...

Δυο μέτρα, δυο σταθμά. Ατόπημα δικαίου είσαι των αριθμών τη σωφροσύνη να μην ενστερνίζεσαι. Να πηγαίνεις κόντρα να αντιδράς. Με νούμερο είσαι βαπτισμένος και για μια «δίκαιη» δωρεά ψυχρά υπολογισμένος. Και αν διαφωνείς ούτως ή άλλως πάντα δεύτερος εσύ ορίστηκε να...

Είναι κάτι πλάσματα ξωτικά νεράιδες με μάτια λαμπερά. Μπαίνουν μες στην ψυχή σου σαν αερικά με όλα τα χρώματα αγκαλιά με λουλούδια στα μαλλιά στα χέρια, στην κορμοστασιά. Η πνοή τους δροσερή η λαλιά τους μουσική η ανάσα τους ζωή. Είναι κάτι πλάσματα ξωτικά με...

Γραμματείς   Γραμματείς, γραμματείς γραμματιζούμενοι και ευπρεπείς πάντα «παρά τω αφεντικώ» καλοκουρδισμένοι και ευθυτενείς. Με αυτά τα ξύλινα χαμόγελα … «αγκυλωμένοι» στην τρίχα κουστουμαρισμένοι κάθε πρωί ακριβώς στις 8 και μισή προσέρχεστε εις την εργασίαν...

Στο κουτί σου είσαι κλεισμένος καλοκουρδισμένος και υπάκουα εκπαιδευμένος. Όλο ναι να λες και ποτέ όχι μωρέ σαν το ψάρι αργοπεθαίνεις στην απόχη. Στο κουτί σου μέσα ευθυγραμμισμένος κινείσαι και ζεις υποδειγματικά και ούτε που το διανοείσαι πως υποστηρίζεσαι...