Η Αλίκη έγραψε Σε ένα χαρτί Ένα όνομα. Το τύλιξε μια Το τύλιξε δυο. Το τύλιξε τέσσερις Το έβαλε στο στόμα Το μάσησε, το κατάπιε. Όταν περνά ο καιρός το στομάχι της φωνάζει. Πεινά. Διψά. Κανείς δεν ξέρει. Μπορεί απλά να τον φωνάζει. Γράμματα που κατέβηκαν από τον...

Κράτα εκείνο το βιβλίο / Στη σελίδα 79 Έχω στριμώξει ένα χαρτί / Κίτρινο διπλωμένο. Κράτα εκείνο το χαρτί / Έξω ο ήχος του φυσά. Μια θύμηση ξένη / Σα φάντασμα γυρνά Σε ξεχώρισα εφτά φορές / Σαν τα θαύματα. Κράτα εκείνο το γράμμα / Και στρίμωξέ το Βάζε το να...

Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπώ περισσότερο. Παίρνεις το σχήμα των λέξεών μου. Τους ήχους μου. Ξεπηδάς από την άκρη των ματιών μου και φτιάχνεις μια όραση. Ναι μια όραση. Από εκείνες που κινούνται στον αέρα. Ταξιδεύουν σα πούπουλα που απαλά ανεβοκατεβαίνουν με τη θέληση...

Η Αρετή κατεβαίνει τα σκαλιά. Ένα ένα. Αργά. Κοιτάζει δυο φορές πίσω της. Η πόρτα ξύλινη. Η πόρτα κλειστή. Μηχανικά βάζει το χέρι στην τσέπη του παλτού. Δε βρίσκει το κλειδί. Σα να το ξέχασε πάλι. Στη γειτόνισσα βλέπει πάλι να χτυπά την πόρτα. «Πάλι ξέχασες κορίτσι...

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου. Στα μνήματα κυνηγιούνται φαντάσματα. Από διαφορετικές ηλικίες και ανάσες. Θυμιατό που καπνίζω ξαπλωμένη στο χώμα. Από τη δική σου ανάσα λιβάνι που καίει. Μία τρύπα ικανή εδώ για να θάβει τα όνειρα. Το σπίτι που σε θρέφει - Το...

Παιδί αχτένιστο. Μια λάσπη ενώνει τις τούφες του. Όμορφα που κλαίει μέσα από τις χαραμάδες των βλεφάρων του. Ωραίο το κάδρο στο φακό. Γραμμή για πούλιτζερ. Ο δημοσιογράφος το αγαπά. Το ερωτεύεται. Το παιδί το αχτένιστο. Με τη λάσπη που ενώνει τις τούφες του....

Μια από τις ιώσεις των εποχών με άφησε στο κρεβάτι για μια ολόκληρη μέρα. Αποφάσισα να αναβάλω όλες μου τις δουλειές και να χαθώ κάτω από τα παπλώματα και τις κουβέρτες διαλέγοντας ένα βιβλίο από τη γεμάτη μου βιβλιοθήκη που όλο της δίνω υποσχέσεις και όλο της κάνω...

Σε ένα σημείο στέκω. Εκείνο που δεν το ‘γγίζει καμιά εποχή. Καμιά ανέραστη επιθυμία. Που δεν το κουνά τίποτα φευγαλέο. Απαντά με σιωπή σε όσους μιλούν επιθετικά. Στέκει πάνω του ένας εαυτός ακατέργαστος και δυσπρόσιτος. Σε αυτό το σημείο που δεν ακουμπάς εύκολα....

Στον δρόμο/ Το παιδί/ Να το κρύψω/ Παλτό δανεικό/ Κάτω από το ύφασμα/ Μετρώ/ Ως το 100/ Μην το βρουν/ Φτου ξελευθερία/ Να την πει/ Να κερδίσει/ Κάτω από το παλτό/ Συρταρωτό/ Μέσα στην τσέπη/ Το κουτί/ Ανοίγει και κλείνει/ Θα σε βρω/ Θα σε χάσω/ Στον δρόμο/ Σε...

Νύχτωσαν τα φώτα. Και η πόλη για σένα νύχτωσε. Τα χέρια μου αστέρια σε κρατούν. Τόσο που φωτίζεις την καρδιά μου καις. Κι εγώ με εγκαύματα ακίνητη στέκω. Στον τοίχο οι σκιές μας χορευτές στη σιωπή που απλώνει η κουρτίνα της θύμησης. Με τα σημάδια σου ντύνομαι....

Σημείο. Στο αφήνω στο χαρτί. Το τσαλακώνω. Το σκίζω. Το καίω. Πάλι από την αρχή. Σε πληγώνω. Σε πονώ. Σε ξεχνώ. Σε όχι. Σε ναι. Σε τίποτα Έχω αγκάθια. Ένα ένα. Με το τσιμπιδάκι των φρυδιών. Να βγουν. Να ματώσω. Οξυζενέ. Για τα τραύματα. Έχω δυο άκρες. Στα μάτια....

Θα ήσουν ο Bob. Εγώ θα ήμουν η Charlotte. Θα είμασταν εκείνοι. Χαμένοι στην πόλη μας. Ανάμεσα στους ανθρώπους της. Να μην ξέρουμε τίποτα. Χαμένοι στις λέξεις. Στις ιδέες. Στα όνειρα. Θα λέγαμε το χτες αύριο. Θα γράφαμε στο τζάμι τα ερωτηματικά κι ύστερα ένα ένα,...

Αγαπητέ Χρόνε, Σε ψάχνω. Σε κλέβω. Σε στερούμαι. Σε παίζω. Σε κλαίω. Σε προειδοποιώ. Σε ομορφαίνω. Σε ασχημαίνω. Σε αισθάνομαι. Σε διώχνω. Σε σκέφτομαι. Σε γράφω. Σε χαζεύω. Σε μυρίζω. Σε φωτογραφίζω. Σε σκλαβώνω. Σε ελευθερώνω. Σε σβήνω. Σε παγώνω. Σε μισώ. Σε...

Μόλις είχε μπει ο Δεκέμβρης. Κατεβάσαμε όλοι μαζί το χριστουγεννιάτικο δέντρο από το πατάρι και τις κούτες με τα στολίδια και αρχίσαμε το στόλισμα με τραγούδια και παιχνιδιάρικες φάτσες. Είναι η μυρωδιά των αναμνήσεων που γεννά αυτήν την ομορφιά το ξέρω, κι εγώ...

-Καπνίζετε; -Όχι -Μου δίνετε ένα τσιγάρο; -Ναι -Είστε καιρό εδώ; -Όχι -Α, είμαστε γείτονες -Ναι -Είστε παντρεμένος; -Όχι -Κι εγώ -Μένετε χρόνια σε αυτή τη γειτονιά; -Όχι -Θυμάμαι πώς μύριζε το γιασεμί εδώ ακριβώς σε αυτήν την πολυκατοικία, ήταν μια μονοκατοικία με...

Ήμουν η Ματίλντα. Πέταγα ψηλά ανάμεσα στο σαλόνι και την κουζίνα. Τα βράδια δραπέτευα στον ουρανό. Αστέρια και χρυσόσκονη. Ναι. Πέντε λεπτά διαδρομή στη μαγεία αρκούσε. Να μιλάω με εκείνους που δε μιλάνε. Να βλέπω όσα δε βλέπει κανείς. Με τα αόρατα έκανα συχνά...