Αρχική › Δημιουργοί › Σ › Χριστίνα Σουλελέ
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Στην πρώτη της συλλογή διηγημάτων η Χριστινα Σουλελέ αναπλάθει την κοινωνική πραγματικότητα σε μία μυθοπλασία που δεν χάνει ούτε στιγμή την αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας. Οι χαρακτήρες της πλάθονται ως κοινωνικά υποκείμενα αναζητώντας τα όρια της χειραγώγησης από το πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον.Tα διηγήματα…
Διαβάστε →Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και…
Ξαφνικά ανακαλύψαμε το Χάλοουιν κι οι κολοκύθες την τύχη τους. Από κει που λιάζονταν στα αλώνια και προορίζονταν για έδεσμα γλυκό ή αλμυρό, βρέθηκαν στα σαλόνια αναβαθμισμένες σε έργα τέχνης…
Μ’ ένα ζευγάρι πολυφορεμένα παπούτσια που έπλεαν στα πόδια του σαν μπαταρισμένες βάρκες, έκανε κάθε μέρα την ίδια διαδρομή, από τον καταυλισμό που ζούσε με τη μάνα και τ’ αδέλφια του ως το γήπεδο της…
Το μαχαίρι έγδερνε νευρικά το σώμα του ψαριού και τα λέπια πετάγονταν άτακτα σε όλο το χώρο. Δεκάρα δεν έδινε η κυρά Καλή ούτε για το ψάρι, ούτε για την καθαριότητα. Μηχανικά γίνονταν οι κινήσεις της…
Όταν βγήκε από το κτίριο της εταιρείας ήταν ήδη απόγευμα. Αν και άνοιξη, το σκοτάδι είχε αρχίσει να απλώνει τα δίχτυα του από νωρίς, παγιδεύοντας το λιγοστό φως του ήλιου που σπάνια ξεμύτιζε εκείνες…
Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα…
-Κύριε Ανδρέα ετοιμάσου, έρχεται το δωράκι σου. -Επιτέλους! Πρώτα θα πέθαινα και μετά θα ερχόταν. -Έλα μη μου γκρινιάζεις και σε λίγο θα βγεις περδίκι από δω μέσα. -Ποιος το στέλνει, ξέρουμε; -Α!…
Αυτός ο διάλογος επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η γιαγιά καθάριζε κρεμμυδάκια. Η μικρή Λουκία δεν μπορούσε να καταλάβει πώς η γιαγιά της μπορούσε να τα αγαπάει, αφού αυτά την έκαναν να κλαίει. Γιατί…
Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην…
Δύσκολοι οι αποχωρισμοί και οι αποχαιρετισμοί. Στενάχωρη εκείνη η στιγμή που πρέπει να κουνήσεις το μαντήλι σε ό,τι σου πρόσφερε γενναιόδωρα στιγμές χαράς και ανεμελιάς, αφού πρώτα βρεις το κουράγιο…
Μια χρυσόξανθη ηλιαχτίδα ξεπήδησε δειλά πίσω από το βουνό, αφήνοντας τις υπόλοιπες μισοκοιμισμένες στο ρόδινο σεντόνι του ορίζοντα. Συνωμότησε με το νοτιά και μαζί πρόσφεραν το πιο ζεστό καλωσόρισμα…
Σήμερα κλείνω τα δεκαοκτώ. Λένε πως ο χρόνος κυλάει σα νερό. Στη δική μου περίπτωση, πέρασε σαν αστραπή και βρέθηκα από τη νηπιακή ηλικία κατευθείαν στην ενήλικη, με όλο το ενδιάμεσο διάστημα να…
