Είχε περάσει από το checking και περίμενε να ανακοινωθεί η πτήση της για να αρχίσει η επιβίβαση. Άκουγε μουσική από το MP3 της και συγχρόνως διάβαζε το βιβλίο που κρατούσε και που εδώ και ώρα δεν είχε αλλάξει σελίδα, καθώς δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Πάντοτε όταν...

Με το που ξύπνησε και άνοιξε τα παράθυρα να μπει το φως της μέρας στο δωμάτιο, μπήκε κι ένα βέλος με ένα χαρτί καρφιτσωμένο πάνω του και πήγε και καρφώθηκε στον απέναντι από το παράθυρο τοίχο. Στην αρχή ο Μάνος δεν κατάλαβε τί ήταν αυτό το ιπτάμενο αντικείμενο να...

Το σπίτι το πατρικό μου στον πρώτο όροφο μονοκατοικίας. Το χώριζε θαρρείς από το ισόγειο, μια τεράστια τσίγκινη κατασκευή εν είδει... τέντας! Ήταν ό,τι καλύτερο θυμάμαι από τα νιάτα μου. Σαν άρχιζαν τα Φθινοπωριάτικα πρωτοβρόχια, συνέθεταν πάνω στον τσίγκο μουσική...

Όμορφο χωριό, με αρκετούς σχετικά κατοίκους, πράγμα κάπως ασυνήθιστο, που ξαφνιάζει ευχάριστα τους επισκέπτες. Τα χωριά μας και μάλιστα τα ορεινά, ως γνωστόν, κατοικούνται, ως επί το πλείστον, από πεντέξι ηλικιωμένους όλους κι όλους και μόνο τα καλοκαίρια...

Και εκεί που ζεις σε μια Νιρβάνα, σε έναν κόσμο ακίνητο αδιάφορο, μισοπεθαμένο, έρχεται η Αγάπη και σου κτυπά την πόρτα. Ανοίγεις μια χαραμάδα τη βλέπεις στα κλεφτά, την ακούς που κτυπά περιμένοντας, μα εσύ, όχι, δεν της ανοίγεις να μπει. Την προηγούμενη φορά που...

Είχα έναν φίλο που τον αγαπούσα και κυρίως τον εκτιμούσα πολύ. Φίλοι από τα παιδικά μας χρόνια. Μεγαλώσαμε, μας πήρε η μπάλα της ζωής, απομακρυνθήκαμε, μα δεν χαθήκαμε τελείως. Το έφερε έτσι η τύχη και οι επαγγελματικές μας ενασχολήσεις, τα ιατρεία μας βρίσκονταν...

Ύψος:1.63 το πολύ. (Για τα σημερινά δεδομένα απελπιστικά κοντός). Αδύνατος. Όχι κοκαλιάρης. Μαλλιά μαύρα, μακρυά και ίσια. Μυαλό ξυράφι. Μάτια πρασινογάλανα και μεγάλα, που θαρρείς και έπιαναν το μισό του πρόσωπο. Γυαλιά αιωνίως με ραγισμένα τζάμια. Μόλις τα...

Ημέρα ηλιόλουστη, χαρά Θεού. Η Έλλη κάθεται στην κουκλίστικη κουζινίτσα της. Τακτοποιεί τους λογαριασμούς της, που είναι η μόνιμη μα και μοναδική επαφή της με τα ΕΛ.ΤΑ. Μια επαφή που ποτέ δεν τη ξεχνά την Έλλη! Την επισκέπτεται ανελλιπώς μια φορά το μήνα ή το...

«Καλημέρα σας. Παρακαλώ θα μπορούσα να μιλήσω με την οικοδέσποινα, την κυρία Τσιρίδου;» «Γιατί, μ’ εμάς τους οικοδεσπότες δεν κάνει να μιλήσετε;» «Μα αστειεύεστε; Και βέβαια μπορώ. Το θέμα μου όμως είναι αν αυτά που έχω να πω ενδιαφέρουν εσάς κύριε… κύριε…»...

  Και ξαφνικά την ησυχία της νύχτας διέκοψε μια κραυγή. Μια κλήση για βοήθεια: «Τρέξτε γειτόνοι, βοήθεια, κλέφτες». Κάτι παράθυρα στο στενό σκοτεινό δρομάκι της γειτονιάς άνοιξαν, κάποια άλλα αμπαρώθηκαν περισσότερο, κάποια άλλα κουφωτά, με τους κατοίκους να...

«Ο Επόμενος παρακαλώ». «Καλημέρα σας». «Καλή σας μέρα. Τι μπορούμε να κάνουμε για σας;» «Πολλά μπορείτε. Αρκεί να θέλετε». «Να τα και τα αστειάκια μας πρωί πρωί». «Με συγχωρείτε κυρία μου, αλλά για τα αστεία, ποια ακριβώς είναι κατά την γνώμη σας η κατάλληλη ώρα;...

(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα’’ ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ’’) Στο χωριό της μάνας μου σπάνια πηγαίνουμε. Υπάρχει εκεί το πατρικό της σπίτι και μάλιστα σε πολύ άριστη κατάσταση. Μία κυρία του Χωριού, η Κατερίνα έναντι μιας κάποιας πάγιας αμοιβής το περιποιείται από καιρού σε...

Συνήθιζε να της λέει μια ρήση του Λουντέμη, όταν τον πιάνανε οι ρομαντισμοί και οι ερωτικές παρελθοντολογίες του: «Αγάθη μου εμείς γνωριζόμαστε από πολύ παλιά... Ξεκίνησες από τα παραμύθια μου και δεν ξεμάκρυνες ακόμη’’» «Ωραία λόγια Περικλή μου αυτά του Λουντέμη,...