Γράψε Γι' αυτούς που βρώμισαν με τις ψευτιές τους τον κόσμο Γράψε Για το σύμπαν που γέμισε εύκολους εραστές και φτηνοεπαναστάτες Γράψε Για τους γιους της φωτιάς που ο Ήλιος κυλά στις φλέβες τους Έχουν τον Χριστό στα στήθη τους όπως τα παιδιά Γράψε Για ό,τι αγαπάς...

Φανερές όλες οι πληγές σημάδια ζωής οι πόνοι μεταξωτό μαντίλι και κραυγές σφουγγάρι με ξύδι που ζυγώνει Καταχνιά που δεν περνά αγέρας που δυναμώνει προσευχή τριγύρω που συχωρνά μοιρολόϊ βουβό σε δυναμώνει Ηλί Ηλί Λαμά Σαβαχθανί Μαχαιριές σκίζουν καρδιές Καμπάνες...

Βάλε τη μάσκα κρύψε τον πόνο Κάνε γκριμάτσες του γέλιου μόνο Τι κι αν το είναι σου όλο πονάει στο παλκοσένικο λάμψη σκορπάει Μυτούλα κόκκινη μάτια βαμμένα χειλάκια όμορφα ρούχα σχισμένα Λόγια ανάκατα βήμα που τρέμει παραμυθάκι για την ανέμη Μάτια ορθάνοιχτα μικρά...

  Το μαύρο των ματιών σου, που κάθε ελιάς καρπός ζηλεύει Μέσα στη θάλασσα του κόσμου κάνει πως χάνεται, μα ταξιδεύει.   Σε όρη απόκρημνα επιβιώνει Ανάμεσα σε ξεχασμένους -που δεν έπρεπε να ξεχαστούν- Καθώς ξανά κοντοζυγώνει, η ώρα τους να εκδικηθούν....

  Ποιητής είναι δα· δεν είν' και κάνας τεχνοκράτης, μουλάς ή λωποδύτης, ψυχοβγάλτης της πεντάρας να πουλά τα φούμαρά μας, εύκολα, φτηνά, ή τον κοπανιστόν αέρα, αναίσχυντα, με το κιλό Όχι· Ποιητής είναι δα κι όλο κάτι ψίχουλα γυρεύει επιστρέφοντας αιωνίως...

Ο σουρεαλισμός δεν είναι μορφή της ποίησης. Είναι μια κραυγή του πνεύματος που ξαναγυρίζει στον εαυτό του με την απεγνωσμένη απόφαση να σπάσει τις αλυσίδες του και στην ανάγκη με υλικά σφυριά[1]. Ο υπερρεαλισμός ως επαναστατικό κίνημα λειτούργησε απελευθερωτικά...

Ενώπιος ενωπίω, το είδωλο κυνηγώντας Ενός εαυτού που πολλά μετρά κι άλλα τόσα τα χάνει.. Τζάμι θολό που με υποψιάζεις σε αγωνίες νέες. Ακίνητος κι ευκίνητος- σουρώνω τις ευθύνες μου και μου προβάλει μπελαλίδικο καθήκον. Η Κυριακή με χρησιμοποιεί για να υπάρξει....

Τούτα τα λάβαρα Γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των παιδιών Τούτοι οι δρόμοι Πλημμυρίζουν από το αίμα των μανάδων Τούτη η πόλη Θα καεί, για να ζεσταθούν οι πόθοι που θάφτηκαν κάτω από το χώμα της μνήμης Όμως, εμείς, αδέρφια! Θα γεμίσουμε την πόλη με ζωή Θα σκουπίζουμε...

Τη σημασία του πειραματισμού την έχουμε τονίσει/υπερασπιστεί πολλές φορές στο παρελθόν. Ο πειραματική απόπειρα και η συνεχής αναζήτηση της έκφρασης αποτελεί ένα βασικό σημείο της τέχνης και της λογοτεχνίας. Είναι εκείνος που ωθεί προς τα εμπρός την ποίηση και...

Του ήλιου τα παιχνιδίσματα πάνω στο μαξιλάρι, αιφνίδια τον ξύπνησαν… ύπνος τον είχε πάρει, τον δήμαρχο της πόλης μας, τον κύριο Παρτάκη Πάρη. Η πρώτη σκέψη του το τηλέφωνο που δεν είχε χτυπήσει, από τις 6:00 θα έπρεπε να τον είχε ξυπνήσει. Μέρα τόσο ξεχωριστή, να...

Ενίοτε εκλεκτά ταΐζω εδέσματα την λαίμαργη ψυχή μου που άλλοτε η τύχη έφερε εμπρός μου κι άλλοτε στων εκλεκτών μου φίλων τα μαγειρεία αναζητώ. Την ξεπληρώνω έτσι για τα εμέσματα που μ' ευθύνη όλη δική μου την τρέφω στα ταχυφαγεία του κόσμου -τροφή που δεν αξίζει...

έρωτα, έλα μου, γίνε φανέλα μου, γέννα μου σκέψεις.   στην άγρια ρότα σου, με τον ιδρώτα σου να με μουσκέψεις.   έρωτα λάφυρο, λυγιέμαι άχυρο και στάζω μέλι.   σώμα μολύβι μου, νιώσε την ήβη μου- γυμνά τα μέλη.   έρωτα φλέβα μου, Αδάμ και Εύα...

Φέγγεις το βλέμμα του έρωτα στα χείλη σου το μέλι, η νύχτα απ' τ' αφανέρωτα τα μυστικά σου θέλει. Να ορίσει μοίρα και ζωή κι απ' την αρχή ν' αρχίσει στου πόθου το γλυκό κρασί τη δίψα μου να σβήσει. Ανοίγει δρόμο η θάλασσα να φύγω, τ' άστρο λιώνει, νύχτες και μέρες...

O σκοπός της τέχνης είναι να αποδίδει την αίσθηση των πραγμάτων όπως συλλαμβάνονται από τις αισθήσεις και όχι όπως γνωρίζουμε ότι είναι... H τεχνική της τέχνης είναι να κάνει τα αντικείμενα "ασυνήθιστα", να κάνει τις μορφές δύσκολες, να αυξάνει τη δυσκολία και τη...

Γίναμε απλές κορνίζες του χρόνου Σαν τις ατελείωτες ώρες που μας μαχαίρωναν Τα κρύα δειλινά που μας πιρούνιαζαν τα σώματα Τώρα ακίνητα στολίδια φαντάζουμε στις περίοπτες θέσεις μας Που κοινωνούν υγρή σκόνη Αρνείσαι τη βροχή Στέρεψε κι αυτή Τον άνεμο λες δεν τον...

Ρέω- Σαν μια γάργαρη ρήση που δεν χωρά πουθενά· Και τα τσαλιμάκια σου χρόνε Να ακινητείς κάπου στον ύπνο μου και να διαβάζω Ευτυχίες μελωδικές ως έξω από τον κήπο που πουλιά αποστηθίζουνε την ευτυχία Χορός. Κερδίζω και χάνω. Είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι ο μύθος...

Μου αρέσει το χαμόγελό σου είναι δροσερό και φρέσκο Στάλες υγρές, μου νοτίζουν το βλέμμα καθώς σε κοιτάζω Μύες και νευρώνες πάλλονται ξανά και ξανά κρουστά, στα μελίγγια μου -θεριεύει- Συμφωνική μέσα στο κεφάλι μου παίζει ένα Mαδριγάλι* Σαν το Mαδριγάλι του...