Όαση τα χελιδόνια που πετούν μακριά από τη φωλιά τους μπουκιές τα κύματα, ανάσες ο ουρανός κι ο ήλιος πάντα σιμά τους   Ακόμα κι  όταν κρύβεται και στάλες τρέχει το δάκρυ όαση όταν τα φτερά ανοίγουν κι η ψυχή τα βλέπει   Όαση όταν ευλογίες έρχονται από εκείνους που...

Άσπρο περιστέρι η καρδιά μου θα φανεί. Αλήθεια τι να εξηγήσω, πες μου τι; Τι να κερδίσω απ’ το χορό; Τα βήματα άλλωστε ξεχνώ και τον ρυθμό.   Θυμήσου πάλι τι είναι αυτό… Είναι δόξα της ψυχής, που με υφαίνει. Μήπως τον κόσμο ξεγελάσω. Τον φτωχό να ξεπεράσω.   Πες...

ΜΑΝΑ: «Κάθισε γιε μου, κάθισε εδώ κοντά, σιμά μου ν' ακούσεις χτύπους δυνατούς, που κάνει η καρδιά μου. Χτυπά γιατί αγωνιά, τρέμει κι αναστοράται τον όμορφο τον κόσμο μου που χάνεται θυμάται. Θυμάται που 'χε όνειρα για σένα  χίλια πλάσει πως θα 'ναι όλα όμορφα για...

Σαν χείλη άγουρα που η γλύκα τους ξεφεύγει και μένει όνειρο στη σκέψη το φιλί, σαν τον κατάδικο που πoτέ δε διαφεύγει ψάχνει διέξοδο η έρμη η ψυχή. Γύρω η ζωή, ένας δρομέας που όλο τρέχει που πίσω δεν κάνει...κι ούτε πρόλαβε να δει. Μέδουσες φτιάχνει που ο νους δεν...

Από μία φιλοσοφική άποψη η Λογοτεχνία και η Ιατρική αποτελούν ανθρωπιστικές τέχνες και συνδέονται άρρηκτα, με κοινό αντικείμενο τον άνθρωπο. Άλλωστε και οι δύο τομείς διερευνούν την ανθρώπινη (ή γενικότερα έμβια) φύση και αναζητούν -με μια διευρυμένη ματιά-...

Φωτογραφία: Μάχη Τζουγανάκη  Θαρρείς πως ο Χειμώνας μεγαλώνει, νικά κατά κράτος τις άλλες εποχές Κοιτάς και αναπολείς λέξεις, όνειρα, οράματα Μα να… διαχέεται απρόσμενα η Άνοιξη στην ψυχή σου Με το φόρεμα μιας εικόνας, με το βλέμμα των ματιών, με την αίσθηση...

Σ' ένιωσα. Ξάφνου. Δονείται η καρδιά μου. Όργανα μοιάζουν να τ' αγγίζεις εσύ Δεν έχω λέξεις να το συλλαμβάνουν ή άλλες σκέψεις για αφομοίωση απλή Έριξες φως στο πέρας του σκότους με άστρα να τρέχουν με αθάνατη ορμή Μου 'δειξαν έρωτα που δεν δείχνουν σε όλους Ο όρος...

Με το δάχτυλο γράφεται πάνω στο ιδρωμένο τζάμι το κάτι που θέλω: μπορεί ένα κρυφό σ’ αγαπώ που δεν με άφησε η τάξη των πραγμάτων να πω και τώρα, μόνος μέσα στο δωμάτιο, αφήνω την καρδιά μου με την ελευθερία να παίζει ευτυχισμένη ολότελα.  Ειπωμένα πια όλα, -αν θες,...

Ο πόνος κλείνει το λαιμό. Σκέψεις φαρμακωμένες αλωνίζουνε το αίμα. Ρήμαξαν οι στοχασμοί από την προσήλωση στην τύχη. Και η ύπαρξη, κυκλωμένη από προσωπεία και χρονοθεσίες, προσχωρεί στις συνελεύσεις των σκουληκιών (επιβεβλημένα και τακτικά). Η κάθαρση είναι παρούσα...

Δεν θα ρωτήσεις και πάλι Άδικα περιμένει αιώνια το παιδικό βλέμμα Έμεινε αγέννητη εκείνη η αγάπη Σε έναν καθρέφτη μπροστά τέθηκε το ερώτημα Δεν απάντησες ποτέ Δεν θα απαντήσεις ποτέ Σαν μουτζούρα μικρή και άτσαλα ζωγραφισμένη Στέκεται ακόμα εκεί η παιδική φιγούρα...

Η ειρωνεία αποτελεί μία βασική εκφραστική διέξοδος προκειμένου ο ποιητής να έκθεση ατομικές και συλλογικές αγωνίες. Ο πιο γνωστός εισηγητής της στην ελληνική ποίηση ήταν ο Κώστας Καρυωτάκης με το βαθύ σαρκαστικό του και μελαγχολικό πνεύμα. Το δρόμο αυτό επέλεξε στη...

Της θάλασσας οι σκόπελοι, τα βράχια, οι νησίδες, άμοιρων ναυαγών ψυχών σωσίβιες ελπίδες… Πέλαγος, να 'σουν μια αγκαλιά κι ένα φιλί το κύμα, για να μην πνίγονται παιδιά, μάνες μην κλαιν σε μνήμα. Ωκεανέ, πώς στένεψες; Πόσο μικρός φαντάζεις… Σύνορα φράχτες σ'...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Χρόνος γερασμένος σε μια καρέκλα σκοτεινή φορούσε καθαρή απελπισία κι είχε ξεχάσει τα γιατί. Βιαστικά του είπα καλημέρα ήταν η ώρα πια αργά μια ηλιόλουστη βροχή δεν έφτανε στο χώμα κι όμως τρυπούσε την ψυχή. Με κοίταξε κι αυτός...

Ψυχή μου ελεύθερη, μα πολιορκημένη, ποιητική, που μέσ' στου Μάη τους κοσμοκαιρούς απέθαντη περιπολείς σαν τις ακταιωρούς, στη δίνη των ανέμων εκεί δεδικασμένη η θάλασσα αντρειώνεται, πνίγεται από σκέψεις εντός χτυπιέται το σκαρί, θανάσιμα φορές ρέποντας στην...

Είναι βαριά, μου έλεγε η γιαγιά μου, η καλογερική κι η προσευχή· κοίτα που πάλι το θυμήθηκα· τώρα που ένα νέφος θλίψης ζώνει την πόλη και των χρωμάτων που ξέρω ξεθώριασαν οι λάμψεις- κεί που άνθρωπος είμαι και πονώ και στην μελαγχολία σκέψεις αντιπαραβάλω λυρικές....

Το κρύο βρίσκει ένα σωρό ιδανικές κρυψώνες να τρυπώνει στη μελανιασμένη του ελπίδα που έχει σταματήσει από καιρό ν' αναπνέει η βυθισμένη ματιά του στη θλίψη αμίλητη σ' έναν εφιάλτη που δεν ήθελε. Παραπατώντας στις άλλαλες κραυγές τής αδικίας έσφιγγε το παράπονο...

Ξεχύθη απ΄των τεττίγων την καρδιά Άσμα στη φεγγαρόλουστη βραδιά Που την ημέρα λησμονήσαν τα παιδιά Και ερημικά γαλήνια αγάλματα νυκτός Χρυσοβατράχια ακρόποδα Το βλέμμα αποστρέψαν Απ' τον καθρέπτη των σκιών Στη λίμνη των ειδώλων Και της Σελάνας το κορμί Με...

Δεν αμφισβητώ την αγάπη Όλα τα αμφισβητώ Ό,τι υπάρχει, με όποια έννοια, τριγύρω Ούτε ξέρω αν αναπνέω Αν υπάρχω ή αναπλέω Βλέπω φως μα αμφιβάλλω για τον ήλιο Εγώ εισέβαλα μες στη ζωή σου; Είναι αλήθεια η ύπαρξή σου; Ή εμφανίστηκες όταν σε είχα πιότερο ανάγκη; Η...