Ήταν τα μάτια σου το μόνο φως μες στο σκοτάδι σκάλα στον ουρανό πηγάδι για τον Άδη Ήταν τα χέρια σου του φεγγαριού πυξίδες ευχές που πιάσανε του σκοταδιού περσίδες Βράδυ πανσέληνο θα είμαι μακριά σου Άδης και ουρανός παίζουν με τη σκιά σου _ γράφει ο Νίκος...

Μου ’πες πέντε   σκάρτα λόγια ’κείνη τη βραδιά κι από τότε δε σε θέλω πια Ήτανε και όσα είχα σβήσει από καιρό, μαζευτήκανε ηφαίστειο Σκάρτα λόγια πρόσεχε τη νύχτα να μη λες, αγριεύονται και φεύγουν, φεύγουν οι καρδιές μόνο γλύκα θέλει, θέλει η νυχτιά το σκοτάδι...

Η καρδιά σου, το ξέρω, αγαπά. Όμως ο χρόνος θα δείξει αν αξίζουν όλα αυτά ή αν θα νικήσει η θλίψη... Οι καρδιές είναι για ν’ αγαπούν και τα λόγια είναι για να πονάνε. Κράτησε όλα αυτά που σου πάνε κι άσε τ’ άλλα στη φωτιά να καούν Το ξέρω ο χρόνος είναι πάντα...

Νύχτα μητέρα λογισμών που αλήθεια με τρομάζουν σε ποιων το φως αστερισμών οι εφιάλτες μου κουρνιάζουν; Νύχτα της έμπνευσης τροφός μα και του φόβου αντάμα το ένα σου στήθος βγάζει φως και τ’ άλλο πνίγει κλάμα. Νύχτα δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ, αν ίσως σε φοβάμαι, μήπως...

-Μέχρι εδώ. Θα φύγω! -Μείνε! -Πες μου μια αλήθεια… -Σ’ αγαπώ! -Μία αλήθεια… -Σ’ αγαπώ πολύ! Τα μάτια της, όση ώρα μιλούσαν, είχαν μείνει ακίνητα, κολλημένα στο θολό από τις άγρυπνες σταγόνες της βροχής τζάμι, που έπεφταν πάνω του απαλά και ταυτόχρονα με πονηριά τού...

  Όμορφη νύχτα μη μου λες κουβέντα ήρθαν τα νύχια, δίνουν κομπλιμέντα όμορφη νύχτα στο δρόμο τριγυρνώ παλιά ξενύχτια, χαμένα σ’ αγαπώ. Όμορφη νύχτα κι αν τρέχει η πληγή πες καληνύχτα σαν ψίθυρος στ’ αφτί όμορφη νύχτα γλυκά με παγώνεις ρίχνεις τα δίχτυα, την...

Είχαν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που ο Κωστής χώρισε την Κρυσταλλία, αλλά ένιωθε την παρουσία της να πλανιέται στο σπίτι. Έπιασε τον εαυτό του να τη σκέφτεται και να νιώθει ενοχές που της είχε μιλήσει τόσο άσχημα πριν τη διώξει. Αλλά τώρα αυτά έπρεπε να τα...

Άδεια η κάμαρη μ’ ένα τσιγάρο συντροφιά. Το φως λιγοστό, σκιά λειψή που γέρνουν οι ώμοι της σε μια κόλλα χαρτί. Οι λέξεις λυγμοί, σιωπές που καίνε αλύπητα. Σωριασμένοι θυμοί, κατάχαμα μια σκέψη μάγισσας στιγμής που τα ίχνη σου έχασε. Οι αντοχές ανήμπορο ισοδύναμο...

Τον γνώρισε μια χειμωνιάτικη νύχτα. Με τη φωνή του, την παρέσυρε σ’ ένα μαγικό ταξίδι- αστραπή. Ξεγύμνωσε την ψυχή της και αφέθηκε έρμαιο στα ερωτικά του καλέσματα. Μιλούσε τόσο ακαταλαβίστικα. Δε μπορεί να ήταν τίποτε άλλο παρά ο κώδικας της αγάπης. Ο χρόνος...

Ο πιερότος εκτελεί την παντομίμα της μοναξιάς τη μεσονύκτια ώρα με μόνη σύντροφό του τη σελήνη λικνιζόμενος στο μελαγχολικό της φως και την ιδέα της πληρότητας Μιμούμενος την υποτονική της λάμψη και του προσώπου της τα μυστικά αναπαράγοντας τις θάλασσες και τις...

Στέκεται εδώ και χρόνια από πάνω μου ένα μαύρο σύννεφο και με χλευάζει κι εγώ, που από μικρό παιδί λάτρευα τα σύννεφα τώρα τα μισώ. Σκόρπισε η ψυχή μου μέσα τους μια νύχτα και σκότωσε το φεγγάρι σκίστηκε η καρδιά μου σε τόσα κομμάτια έσβησαν τα αστέρια σκοτάδι...

Νύχτα μου λες πως γίνονται άσπρες οι ψυχές, πως νύχτα μόνο σ’ ακούνε οι λέξεις, πως νύχτα ακούς όλες τις πίκρες των ανθρώπων να μιλούν... Είναι μια γλυκιά ερωμένη, που μπορεί να σε σβήσει με μια γουλιά ποτό σε κάποιο ξεχασμένο μπαρ και με δυο ρουφιξιές τσιγάρου στη...

Το σκοτάδι υποχθόνια δημιουργεί ένα ρίγος στη ράχη, το άγνωστο πίσω απ' την πλάτη με φοβίζει. Ο καπνός των τσιγάρων, η μυρωδιά από το αλκοόλ, οι ανακατεμένες φωνές μού είναι αδιάφορες. Το ουίσκι μού καίει το λαιμό και το παιχνίδισμα του ήχου από τον πάγο στο ποτήρι...

Χειροκροτήματα. Σαν κι αυτά που πλημμυρίζουν τα θέατρα, όπως εκείνα που αρμόζουν σε θεατρίνους. Υπόκλιση. Αφαίρεση της μάσκας, βήματα κατευθυνόμενα στη λησμονιά των παρασκηνίων. Μια καληνύχτα πέφτει και θρυμματίζεται, σταγόνες βροχής λιώνουν μια καλημέρα. Τ’...

Σου ζητώ να με δεις πως πεθαίνω κι αν πονέσεις φύλαξέ μου το φως Να φωτίσει τη ψυχή καθώς βγαίνω απ' το σώμα που είχα ως θνητός. Σου ζητώ ένα άγγιγμα ακόμα Ίσως ένα 'όλα θα πάνε καλά' κι ένα φίλημα πάνω στο στόμα με τις σκέψεις και τα μάτια κλειστά Σα γροθιά στο...

σε σκέφτομαι χωρίς αναπνοή/ χωρίς ενοχή/ χωρίς τίποτα/ θα ήθελα να σου πω/ να μη σου πω/ απλά να υπάρξω μαζί σου/ να φύγω από παντού/ να είμαι μόνο εδώ/ σε ένα εδώ χωρίς πολλά παρά μόνο εκείνα που θα λέμε και δε θα λέμε/ να ρουφάω τις στιγμές σαν το τσιγάρο μου/...

Τούτη η νύχτα μυρίζει πίσσα και καμένη γη. Μοιάζει ανθρώπου χέρι να την τάραξε και για να κρύψει τη ζημιά του, ν’ άπλωσε πάνω της ένα παχύ στρώμα φρεσκοφτιαγμένης σκοτεινιάς. Τι να ’ναι αυτό που έτσι βάρβαρα ταΐζει το θυμό σου; Θηρίο ανήμερο βγήκες στους δρόμους να...

Ο Περικλής αρχικά ήταν ένας φίλος επιβολής. Τι εννοώ μ’ αυτό. Οι γονείς μου έκαναν παρέα με τους γονείς του και κατ’ επέκταση αναγκαστικά κάναμε κι εμείς. Ευτυχώς και για τους δύο οι δικοί μας βρίσκονταν δύο φορές το μήνα. Συνήθως Παρασκευές βράδια στο σπίτι των...

Νύχτα χλωμή με πρόσωπο θολό δίχως αστέρια, δίχως φεγγάρι στέκομαι μέσα σου και περιμένω να έρθουν για λίγο οι αναμνήσεις μου από τα χρόνια τα παιδικά. Να θυμηθώ τους φίλους να θυμηθώ τα γέλια τους και τις κινήσεις τους δεν μπορώ φυσικά να παίξω μαζί τους έχω...