Κλείνω τα μάτια μου και δεν θυμάμαι τα δικά σου καλή μου, αλήθεια σε ξεχνώ; Δεν μπορώ να θυμηθώ τις αγκαλιές και τα φιλιά μας καλή μου, αλήθεια σε ξεχνώ; Το σχήμα των χειλιών σου ξεγλιστράει από την ψυχή μου καλή μου, αλήθεια σε ξεχνώ; Την απουσία σου έμαθα στα...

Είναι και εκείνοι οι άνθρωποι... Που γράφουν δυνατά μέσα στην ψυχή σου και πάνω στην καρδιά σου. Που σε αναστατώνουν με το βλέμμα τους, μ’ ένα άγγιγμα μ’ ένα χάδι. Έρχονται σαν σίφουνες και στροβιλίζουν τα φύλλα σου, σε ξυπνούν απ το λήθαργο που βρίσκεσαι. Σε...

Όποιος ψάχνει βρίσκει κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία από μια φράση που άκουσες κάποτε στο μακρινό παρελθόν φυσικά. Ποιος την είπε; μα δεν έχει και τόση σημασία εσύ ξεκινάς χαράματα την αναζήτηση θα ψάξεις και θα βρεις μια απάντηση στο πανάρχαιο...

Εγώ, εσύ Εμείς Ενώσαμε από ένστικτο τη μοίρα μας Κοινή φαινόταν κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό Βιώνοντας τις ίδιες αγωνίες Πλανόδιοι εραστές του ίδιου πόθου Oμοίων παθών Φορώντας τη δίψα για ζωή Φορτώσανε όνειρα και ελπίδες στο ίδιο δισάκι Περιπλανώμενοι σε...

Ένα ιδιαίτερο ζήτημα στην ποίηση είναι η διαχρονικότητα των συλλογών και των ποιημάτων. Κι έτσι θεωρούμε ότι πρέπει να προσεγγίζεται και από την κριτική και από το κοινό. Η ενσωμάτωση επικαιρικών στοιχείων στην ποίηση συχνά γοητεύει και σαφώς εισάγει στα ελληνικά...

Σταγόνες θανάτου εκτοξεύουνε ρίγη. Στο τέλος του πάτου η ζωή είναι λίγη. Πλεόνασμα θάρρους και ψεύτικων λόγων. Με έλλειψη βάρους και έμφυτων φόβων. Ανάγκη για ένωση με ανύπαρκτα αισθήματα. Κοινωνική ισοπέδωση με βλάσφημα ρήματα. Μα εμένα δικάζουνε για προδοσία. Δε...

Τις ζωές μας κύλησαν σε βούρκο και σε λάσπη τις καταδιώξανε τις τρέψανε σ’ απάτη Ζυγιάσαμε τα θέλω μας τα βάλαμε στην άκρη τα πρέπει καταλογίστηκαν κύλισε το δάκρυ. αυτό που δε θα ’πρεπε να δούμε στη θωριά μας αφού ελάτρεψε πολύ η άμοιρη γενιά μας στροφές εγείρανε...

Μάτια καστανά Ποια οινοπνεύματα σε ταξιδεύουν κι απόψε; Πάντοτε μακριά μου. Ζηλεύω τη θάλασσα, που αγγίζει το κορμί σου Και τ’ αστέρια, που ’χουν κλέψει το βλέμμα σου Και ’κείνο το μυαλό σου -το ρημαδιασμένο- Πόσο το μισώ, που δεν με σκέφτεται. Κι ως την άκρη του...

Αγαπημένε μου, πολύτιμε εαυτέ! Γνωρίζω πως τα καταφέρνεις υπέροχα! Πιστεύω σε εσένα! Σε ευχαριστώ που πάντα με αγκαλιάζεις τρυφερά, Σε ευχαριστώ που πάντα δείχνεις κατανόηση, Σε ευχαριστώ που αδημονείς για την επόμενη στιγμή μας και με δίψα ακολουθείς την πορεία...

Έλα ένα φθινοπωρινό πρωινό. Μια συννεφιασμένη Δευτέρα ή μια βροχερή Παρασκευή. Έλα σαν στρώμα παχύ από κίτρινα φύλλα ή σαν ηλιαχτίδα που βράχηκε και τώρα στεγνώνει, στου ουράνιου τόξου την αναπαυτική αγκαλιά. Το χώμα νωπό. Αναδύει αρώματα από σανδαλόξυλο και ρόδινο...

Κλείσε το τζάμι τούτος ο ελαφρύς γλυκός αέρας, που μυρίζει γιασεμί και πασχαλιά μπορεί να σε μολύνει. Κλείσε το τζάμι να μην ακούς τους κότσυφες, που ερωτοτροπούν να μην νιώθεις τη ζεστασιά της άνοιξης μέσα σου άσε την να πάει να τσακιστεί στα πολυώροφα κτίρια και...

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο. Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία. Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια....

Yes Yes   Όταν ο Θεός δημιούργησε τον έρωτα δεν βοήθησε περισσότερο Όταν ο Θεός δημιούργησε τα σκυλιά δεν τα βοήθησε Όταν ο Θεός δημιούργησε τα φυτά τα είχε μετρημένα Όταν ο Θεός δημιούργησε το μίσος είχαμε συγκεκριμένη χρησιμότητα Όταν ο Θεός δημιούργησε...

Τι τιμή κι αυτή αν το καλοσκεφτείς! Ν’ ανοίγεις το παράθυρο πρωί πρωί και ν’ αντικρίζεις έναν ήλιο λαμπρό. Γενναιόδωρο το καλημέρισμα του αειθαλούς επισκέπτη προσφέρει ακάματα ό,τι του υπαγορεύει το αρχέγονο καθήκον χωρίς διαπραγματεύσεις και δοσοληψίες χωρίς...

Πέφτουν τα δάκρυα του φεγγαριού στραφταλίζοντας πάνω στον αφρό της θάλασσας… Κάθεται η κόρη μοναχή και περιμένει, προσμένει να ‘ρθει να την ανταμώσει, κείνος που έφυγε μια νύχτα, μια νύχτα που ο ουρανός είχε φεγγάρι. Απόψε το ίδιο φεγγάρι ήρθε να της μηνύσει τα...

Μπορείς να με πεις ρεμάλι αλήτη ή αργόσχολο κακό εραστή ή βαρετό άνθρωπο. Μπορείς να με πεις άχρηστο παχύσαρκο ή αυτοκαταστροφικό κακό συγγραφέα ή πληκτικό μέχρι θανάτου. Μπορείς να με πεις φτωχό μίζερο ή καταθλιπτικό κακό ονειροπόλο ή ανίατη περίπτωση. Μπορείς να...

Απολογούμαι στους ουρανούς. και στων σοφών τη γνώση. στ’ απορημένο βλέμμα των ματιών και των λευκών ονείρων. στις ανεπαίσθητα ορατές λογοκριμένες έννοιες. Απολογούμαι στα ψηλά φυλλώματα των δέντρων και των κυπαρισσιών στου γλαρού τα λευκά φτερά και στους ταξιδευτές...

Consummation Of Grief Ακούω τα βουνά τον τρόπο που γελάνε πάνω και κάτω στις μπλε πλευρές τους και κάτω στο νερό το ψάρι κλαίει και το νερό είναι τα δάκρυά τους. Ακούω το νερό τις νύχτες που πίνω μακριά κι η θλίψη θεριεύει πιο γοργά την ακούω στο ρολόι μου να...

Χάθηκα φίλοι προς λήθη ηθελημένη, όταν μου ένευσε νεράιδα πικροδάφνη με τ’ άρωμα των άλικων λωτών της Σαν έτεινα τα χέρια σύννεφα πεταλούδες τύλιξαν τη ψυχή μου και την ξεσήκωσαν να προσκαλέσει άλλον, αμέριμνο εαυτό μου Απ’ του νερού τη στράτα νύμφη δροσόχαρη το...