Μέσα σε μια θάλασσα εαυτών που πνίγονται και κράζουν για βοήθεια, μα δε παίρνουν, όλοι μεταξύ τους μοιάζουνε, εμένανε θαυμάζουνε, γιατί μόνο εμένα βλέπουν. Ποτέ τους δε βουλιάζουνε, και όλα όσα άλλαξα, ανθρωπόμορφες γίναν τύψεις. Μία ο ένας μου μιλά, κι άλλοτε μία...

The horrible people, the horrible people It's as anatomic as the size of your steeple Capitalism has made it this way, Old-fashioned fascism will take it away Marilyn Manson - The Beautiful People     στα αναβολικά δηλώνουν υποταγή επιχειρηματίες,...

Ένα σύννεφο είχαν αδράξει τα χέρια κι ένα βλέφαρο φως ήταν καινούργιος ο ουρανός, χτες, πάνω από τα εύθραυστα της ψυχής σήμερα πάλιωσε, με τη συνήθεια το ίδιο και η προσευχή πολυκαιρισμένα λόγια κρυμμένα σε ραφές και στο μαύρο σου πουκάμισο. Αύριο, θα σου μιλήσω...

[Δε σε γνώρισα ποτέ μου] Στο χρόνο που ατέρμονα διαγράφει Έχοντας κλέψει το αδράχτι της μοίρας Μεταμφιεσμένος πονηρά ξεγελά Τα τρωτά μου σημεία τα φθαρτά Δε σε βρήκα πουθενά να γυρνάς   [Δε σε άκουσα ποτέ μου] Στο φύλλωμα των δέντρων μόνο πουλιά Ταξίδια ήχων...

Κάθομαι και χαζεύω το τασάκι ώρες ώρες Φορτωμένο με σκέψεις κι αποτσίγαρα καθώς είναι, θυμίζει χωματερή ή νεκροταφείο Καμιά φορά ρίχνω λίγο νερό, ίσως για να σιγουρευτώ ότι έσβησαν οι καύτρες ίσως για να μην ενοχλεί η μυρωδιά της αποσύνθεσης   _ γράφει ο Ε....

  Φύτεψα κάποτε στο περιθώριο δύο σπόρους ηλίανθο “πόσο το αγαπώ το καλοκαίρι”, είπα κι ύστερα έσβησα μέσα στα κύματα και στην πελώρια αγκαλιά της. Κι εκείνη με ανέστησε και μου έδωσε καινούρια πνοή με έκανε άνεμο και βροχή θαλασσινή με έστειλε δάκρυ λυτρωτικό...

Ξεκολλούν οι μέρες από της εβδομάδας το κορμί αλλά δύσκολες είναι για τους πολλούς. Η εποχή σκληραίνει. Τι κι αν πόλεμος δεν υπάρχει-όλα γύρω μας πολεμούν. Η  εγγαστρίμυθη Πέμπτη μονολογεί κάτι που στ’ αυτιά μου φτάνει σαν αλγεβρικός ψίθυρος που μεταγλωττίζεται σαν...

Εικόνες είναι η μνήμη, δεν είναι λέξεις. Εικόνες είναι που κατοικούν στα ράφια της ψυχής, σαν βιβλίο, δίχως σελίδες κι αριθμούς. Κι εκεί μένουν με τη σκόνη της νοσταλγίας στις γραμμές τους, μέχρι τη στιγμή που ο βιβλιοδέτης χρόνος άλλο βιβλίο θα φτιάξει να...

Μου επιτρέπεις να σε κοιτάω; Μου επιτρέπεις, όταν κουνάς τα βλέφαρά σου να παίζω στην ταινία της μοναχικής σου εξορίας; Σταλαγμίτες οι στιγμές στο σπήλαιο της τσακισμένης σου αξιοπρέπειας, πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν τα δάκρυά μου να γίνουν πάγος και μετά...

Σ’ αυτή την ψεύτρα τη ζωή, μόλις θα γεννηθούμε, ένα μολύβι όλοι μας πρέπει να το κρατούμε. Να γράφουμε, να σβήνουμε τις πράξεις της ζωής μας κι όλοι να υπογράφουμε με αίμα της ψυχής μας. Το γράμμα “Α” πιάνουμε κι ΑΓΑΠΗ λαχταρούμε μόνο που πάντα δυστυχώς με τ’ ΑΔΙΚΟ...

Νεραϊδαχτίδα της αναταραγμένης θάλασσας, σε βλέπω να παίζεις με την αγάπη των κυμάτων της. Σ’ ακούω να τραγουδάς ύμνους στην αύρα του φεγγαριού, ανιχνεύοντας τα υπόγεια ρεύματα της ψυχής σου. Να στολίζεις με κοχύλια το κεχριμπαρένιο σώμα σου, κυρά του μυστηριακού...

Και στροβιλίζομαι σ’ ένα υπέροχο βαλς μαζί σου. Τα μπράτσα σου σιδερένια με κρατούν κι εγώ αφήνομαι να με οδηγείς εκεί, εκεί που θέλεις εσύ, γιατί εκεί είναι, εκεί είσαι το άλλο μου μισό. Οδήγησέ με, ν’ απογειωθώ, οδήγησέ με εκεί που κι άλλοι βρέθηκαν, εκεί που...

Οδυσσέας Ελύτης «Το άξιον εστί» [Ψαλμός ΙΕ΄]   ΘΕΕ ΜΟΥ συ με θέλησες και να, στο ανταποδίδω Τη συγγνώμη δεν έδωσα, την ικεσία δεν έστερξα, την ερημιά την άντεξα σαν το χαλίκι. Τι, τι, τι άλλο μου μέλλεται; Τα κοπάδια των άστρων οδηγώ στην αγκάλη σου κι η Αυγή,...

Στα μάτια του κόσμου ο Μπιλ ήταν αλήτης. Μη ρωτήσετε γιατί. Ήταν αλήτης. Έτσι είχε γεννηθεί. Δεν τίθεται θέμα συμπόνιας. Κλωτσούσε απ' την κοιλιά της μάνας του. Κλωτσούσε. Την κοιλιά της μάνας του. Έβαζε δυο δυο τις γυναίκες στην μπανιέρα. Γεμίζοντάς την πρώτα με...

Μέσα από εσένα γνώρισα εμένα, τα βαριά πανωφόρια της μιζέριας πέταξα από πάνω μου και φόρεσα ρούχα αέρινα, μόνο για σένα. Τα μάτια έκλεινα στο σκοτάδι, τώρα το κοιτώ κατάματα δε με τρομάζει. Το πένθος της βαρυχειμωνιάς το ‘θαψα βαθιά, για να ξεχαστεί δε γύρισα ποτέ...

Στα χείλη ’σβησαν απαλά δυο λόγια ξεχασμένα και η αγάπη μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου. Τα βλέφαρα αγνάντεψαν τόπους και πεπρωμένα κι ο πόνος θέση κράτησε για πάντα στην καρδιά μου. Δεν μου απόμεινε ψυχή, άδεια τα βήματα μου. Κι η προσμονή στα όνειρα μοναχικός...

Για μια δίνη μιλώ του καημού δολοφόνος Στα γιατί απαντώ Δεν με πιάνει ο πόνος. Για μια κόρη μιλώ που ’ναι τόσο μικρή ανθρώπινο υλικό μα δεν έχει ψυχή. Για ένα ταξίδι μιλώ αστρική προβολή σαν αγγέλου ουρανό και σα τάφου γη. Για εσένα μιλώ κι εμένα απεχθάνομαι μύθους...

Γκασέλα του απελπισμένου έρωτα (Gacela del amor desperado) Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα Η νύχτα αρνιέται να’ ρθει Για να μην έρθεις εσύ Και μήτε εγώ να μπορέσω να πάω. Όμως εγώ θα πάω. Κι ας τρώει το μηνύγγι μου ένας ήλιος από σκορπιούς. Όμως κι εσύ θα’ ρθεις Με τη...

Εάν τη ζωή δεν έχω  ένα τέλος επιθυμώ να με ραίνει με χαρά  σαν θα μακραίνω Άφησέ με να ανοίξω γυάλινη πόρτα λευκή Διάφανη και ελεύθερη  το κατώφλι να περάσω  Μια στιγμή να προφτάσω  δίχως τους λεπτοδείκτες δίχως τους μετρητές  που τη ζωή φυλακίζουν Εάν τη ζωή δεν...