Έδειξε περίτρανα Σ' αυτήν την κοινωνία Όμως τον αντάμειψε Πόνο κι ειρωνεία. Πότε δεν εμφανίσθηκε Με τραύματα λαβώνει Καθάριες εκείνες τις ψυχές Μα τις απομονώνει Από το πλήθος το πολύ Τη δήθεν κολακεία Μα το ήξερε το γνώριζε Το πλήρωσε με βια. Τρόπων συμπεριφορών...

Λήθη Απολιθωμάτων Μνήμη συναισθημάτων Σκίρτημα καρδίας Δίχως αύριο ούτε παρελθόν Απόντος του παρόντος... Διαγραφή απεγνωσμένης ελευθέρας πτώσεως. Ενατένιση... Ανύψωση!   _ γράφει η Μάρθα...

Σε μία στράτα στη ζωή όλοι μας θα διαβούμε μια στράτα που τη “στρώνουνε” απ' όταν γεννηθούμε. Γι’ άλλους θα βγάλει στη χαρά, γι’ άλλους στον πόνο ίσια αφού της μοίρας τα “στραβά” είναι παραπανίσια. Μα σε αυτούς που μάχονται τα ζάλα τους να πάρουν “φίλοι” καλοί και...

  Στέκουμε ανεμοφόρα λογική ταραγμένη γαλήνη στη σκιά των νεφελών, κι όλα στροβιλίζονται εντός μας της καθημερινότητας συνηθισμένο φονικό, κοινωνία που ουρλιάζει αιώνες τώρα παρακμή, πιότερο παρά ποτέ άλλοτε επιλογή, δες οι τύχες των πάντων πέσαν πάνω μας, δες...

Απόψε πάλι κλαίς κι είναι απ’ τα στήθη που με βύζαξες πιο βαριά η φωνή. Το σώμα σου αρνείται τη στοργή. Δεν είναι πια μαζί με το έμβρυο εγκλωβισμένο. Κι εγώ μικρός ούτε λαλώ, ούτε το κλάμα τι θα πει γνωρίζω. Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια....

Το Χάρη Μελιτά τον συναντήσαμε το 2015 με δύο διαφορετικές ποιητικές συλλογές[1] και το 2013 με μία συλλογή χαϊκού. Στην τελευταία ξεχώριζε η σαρκαστική διάθεση και το καυστικό του ύφος προκαλώντας τον αναγνώστη να σκεφτεί και να συν-αισθανθεί μαζί του όσα...

Είναι και αυτό που μου λείπεις. Που το κρεβάτι μας είναι απλό, άψυχο διακοσμητικό. Που έχει ποτίσει η κολόνια σου τα σωθικά του.   Είμαι καλά. Απλά κοιμάμαι στο πάτωμα.   _ γράφει η Άντια...

Η θύμηση της ομορφιάς του φθινοπώρου όταν το διάχυτο φως καταργεί τις σκιές αντανακλάσεις χρυσαφένιες μαστιγώνουν την ώχρα, στα μάτια δάκρυα αστείρευτα. Θα παραδοθείς κι αυτή τη φορά στα παιχνίδια της μνήμης και στο βάθος της αλήθειας. Μεσάνυχτα, έρχεται αθόρυβα η...

Σκυφτός ο ορίζοντας το βλέμμα του ρίχνει στων ανέμων τις θάλασσες.   Μετρώ το ελάχιστο φως, της απουσίας το χάραγμα στην πλάτη του βράχου.   Θαλασσινό πουλί μονάχο στο πλέγμα του μόλου περιπατητής στ’ απόβροχο με δάκρυα που μούχρωσαν στ’ αγιάζι.  ...

Έχουμε σημειώσει και παλαιότερα πως η νέα τεχνολογία σε συνδυασμό με το υψηλό μορφωτικό επίπεδο και την επακόλουθη ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς νέους να στραφούν στην ποίηση. Και αυτό είναι καλό, αφού πλαταίνει το ποτάμι που αναζητά...

Εδώ που στέκω Κόσμε σαπισμένε Ένα μονάχα σε ρωτώ Γιατί σκοτώνεις τα παιδιά σου;   Ας μην βιαστούν να μ' απαντήσουν Όλοι οι τυχάρπαστοι προφήτες Που εσύ ο ίδιος γέννησες Κι ας συλλογιστούν όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος   Είναι δική τους η ζωή που κάνουν; Ή...

Θολώνει ολοένα και το χάνω είναι γεμάτο αγκάθια και το χάνω είναι το πρωινό με τον τσουχτερό ήλιο και την δριμύτητα του Δεκέμβρη τοπίο μες τον χειμώνα θυμώνει σαν άγριο ζώο, με αφοπλίζει και περιδίνεται γύρω από μιαν ηλιαχτίδα που κρούει την λύρα των τριαντάφυλλων...

Αρμύρα καίει τα μάτια, αρχαία σκουριά η πληγή αιμορραγεί οι Δροσουλίτες τρέχουν να χαλάσουνε τ' ασκέρι μάγια της νύχτας τα φιλιά του, λύνει μ' άστρα η αυγή ποια μοίρα χάραξε με κάρβουνο το δρόμο μου στο χέρι. Να πολεμά μέσα στη νύχτα μοναχός στον κουρνιαχτό του...

Πώς θα ζήσω ξανά τις στιγμές; Το νιώθειν, το συναίσθημα των στιγμών, το αίσθημα της βίωσης των στιγμών. Και τα μικρά λευκά πουλιά που μου σπρώχνουν τα χέρια να κουρνιάσουν στην αγκαλιά μου μέσα. Ύστερα γεννάνε γλυκείς ήχους και τιτιβίσματα. Τεντώνουν επιδεικτικά το...

Είσαι η λέξη που στα χείλη μου σαν αγιασμός  σταλάζει!!! Ήλιος ζεστός  γλυκά που  πάντα μ’ αγκαλιάζει. Κάθε μου βάσανο κάθε μου ανησυχία με μια κουβέντα σου γλυκιά …  γαλήνη κι ησυχία!!!   Στην μήτρα σου μ’ ανάστησες  αδύναμο κλαράκι μανούλα λέξεις μου έμαθες…...

Ο Γιώργος Δουατζής είναι ένας ακάματος εργάτης λόγου και ύφους αδαπάνητος και πολυμορφικός. Ξεχωρίζει στα ελληνικά γράμματα με την ιδιαίτερη ποιητική φωνή του μέσα από την εκφραστική του ποικιλία και το στοχαστικό του ύφος πλουταίνοντας το συναισθηματικό μας κόσμο....

  Τραχύς και δύσβατος βράχος η καρδιά. Δίχως αίμα ζωντανό και σάρκα υλική. Τάχατες έχει κρυφτεί στα κόκαλα απ’ τις ράχες της το αναμάρτητο περίσσευμα. Βροντάει στα ψαχνά. Κομματιάζεται ελαφρώς σπάζοντας όψη κοσμικής αντανάκλασης. Περίφραξη ελλιπής από...

  Κάποτε που η καλοσύνη ήταν γυναίκα Είχε πέσει μεγάλη πείνα Κάθονταν οι άνθρωποι κουλουριασμένοι Πάνω στα κράσπεδα των πεζοδρομίων. Η καλοσύνη τότε Πούλησε τα κοσμήματά της Και τα ακριβά φορέματα Και άρχισε να τριγυρνά ανάμεσά τους Μοιράζοντας καρύδια,...

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους, δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε σαν δυό ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι βγάλανε μια κραυγή σαν ναυαγοί, που λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως...