Ο Δράκων ο Μέγας
Κι επιτέλους,αψηφώντας τον παλιό μου δράκο,αψηφώντας και τον φόβο μου τον πιο κρυφό μου,έβαλα πλώρη για ποτάμια τρυφερά,ποτάμια που έσταζαν σαν μέλι της συκιάς,μέλι,χελιδόνι,μα σ’ εμέναμαζεμένα τα…
Κατηγορία
Ποίηση
3,281 ποιήματα · σελίδα 3 από 165
Σελίδα 3
Σελίδα 3 από 165
10 δευτερόλεπτα
Ότι ήταν τα δικά σου μάτια αυτά που θέλω να βλέπω όταν ξυπνώ.
Όταν θα φύγεις
Όταν θα φύγεις,δεν θα βρίσκωχρόνο και τόπογια να πεθάνω·γιατί ο χρόνος,γιατί ο τόπος,μαύρος ποταμός,στέρεψε μακριά σου.
Αστρόσκονη που Σκέφτεται
Δεν γεννηθήκαμε στη Γη -μας τράβηξε η βαρύτητααπ’ τα σκοτεινά νεφελώματα,το άγνωστο μας ψιθύρισεκαι γίναμε σώμα.
Λίβελος στη Μούσα
Η Κυρία που ερωτεύτηκα ομνύει σε ευφημισμούς:Ποιήτρια, στιχοπλόκος, λογοτέχνις.
Αν ρωτήσουν
Και αν ρωτήσουν,Δεν υπάρχει τίποτα πιο κακόγουστοΑπό τους φθινοπωρινούς έρωτες.
Ο Ναός της Φύσης
Ο Θεός στη φύση βρίσκεταιΌχι απαραίτητα σε κτίσµα ιερόΕκεί έξω πρέπει να προσεύχεσαιΣτα δέντρα, στον αγερα, στο νερό.
Ludus verborum
Τις κακόηχες παρηχήσεις,Τα ρω, τα υγράΤις ζαβλακώδεις εναλλαγέςΤις κισσώδεις κλιμακώσειςΤις επιτηδευμένες παραλήψειςΤις μηρυκαστικές ενθέσεις.
Η Ύλη του Φωτός
Η άνοιξη — σημείο τομής.Δεν έρχεται· ξυπνά,μια νύχτα κατανυκτική,
Εξέλιξη
Βλέπω τη ζωή να ξυπνά μέσα σε οργανισμούς μη ορατούς με γυμνό μάτι. Βλέπω τριακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν, όταν ο Homo Sapiens ακόμα προσπαθούσε. Βλέπω τη Γη ως έναν διαφορετικό οργανισμό όπως τα…
Οι Αφορισμένοι
Εμείς, οι αφορισμένοι των λέξεων,γεννηθήκαμε απ’ τη ρωγμή του κόσμου —όχι για να τον ερμηνεύσουμε,μα για να τον γκρεμίσουμε με ένα βλέμμα.
Αλέκτωρ
Η αυλή της γιαγιάς ήταν ένας μικρός ζωολογικός κήπος, γεμάτος με κουνέλια, κότες,γαλοπούλες και δύο κόκορες: έναν λευκό κι έναν μαύρο. Κάθε καλοκαίρι ήμουν εκεί.Όλα τα πρωινά, ο λευκός κόκορας με…
Η νησιώτισσα
Όμορφη εσύ κόρη, θρέμμα που το γιαλό για σε παντοτινή τής γαλήνης σου, όταν αποζητάς και επιθυμείς, γωνία.
Η πράξις
Απόψε έβρεξε…Είχε τρεις μήνες να βρέξει,ένα ολόκληρο καλοκαίρι,και η φύση, σαν να βρίσκεται σε οργασμό,αναδύει απ' το χώμα της ένα άρωμα βρεγμένης λύτρωσης,όπως ακριβώς το βρεγμένο πάνω στο σώμα σου…
Σβησμένη Λάμψη: Συμβόλαιο Σιωπής
Σβησμένη η λάμψηκάποιων γυναικών —όχι από σκοτάδι,ούτε από τον χρόνο,από οικεία χέρια.
Είμαι εδώ
Το ξέρω, καθώς νιώθω τον αέρα να ανεμίζει στα καστανά μαλλιά μου.
