Ύστερη φωνή του ανέμου πνοή σκίζει σύννεφα βαριά κοφτά. Χρόνος με χτύπους καρδιάς μετρά. Αιώνες τώρα πετρώνει τη ματιά. Αγάπης πόνους αποτυπώνει ξαφνικά. Παραμύθι με ακούς! Μη σαλεύεις με το φως. Κράτα τη φαντασία μου εμπρός κλείσε πόρτες φωνή να μην μπει μελωδία...

            Ο κόσμος πάει χάλασε και ήθη δεν υπάρχουν Ισως ελάχιστοι μπορούν σωστή οικογένεια να 'χουν Κρίμα που φύγαν οι καιροί τότε που είχε αξία Οταν στην οικογένεια δίνανε σημασία. Γίνανε όλα ανούσια. Τίποτε δε μετράει. Ενας πηγαίνει από δω κι άλλος γι' αλλού...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ (Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)    Τήν εἴδαμε νά ξετυλίγει τήν ἀνέμη τοῦ χρόνου κατάστηθα στόν ἄνεμο καί τούς χαγάνους. Εἴδαμε τό ράμφος τῆς μέρας ν’ ἀγγίζει τόν ἥλιο της δεμένον στό σιδερένιο παλούκι ἑνός βράχου....

Ασίγαστος ο έρως σου με πολιορκεί, πλησίστιο τον βλέπω εμπρός μου ας ξέρω τάχα ότι τούτος ο διακαής πόθος είναι για το καλό μου, νιώθω ότι διψά για την καταστροφή. Βραχύβιος πολεμά με τη μακροβιότητα της αγάπης μου για σε. Ήρθες άνοιξη, ήρθες Μάη ήμουν ευάλωτη,...

Με τη μνήμη κοντή κι ασπού­δα­στη την αλή­θεια, ασύ­νε­τοι οι και­ροί και βία η ιστορία. Εντέλ­λο­νται το μέλ­λον αυτό­κλη­τοι αρχη­γοί κι επί­δο­ξοι προ­φή­τες ομνύ­ουν στην κατα­στροφή μ’ επι­δρο­μές στο όνει­δος και τη συνε­νοχή δύο γενεών που φύγαν και μιας που...

Αυτή η μέρα η άλλη Η στερεωμένη επάνω στη ζέστα της καρδιάς, αιθέρια και ιαματική· αυτή η μέρα μας έχει σκλαβώσει. Πουλιά πετούν στο γαλάζιο της, σ’ έναν χορό ζέφυρος να αγαπά πουνέντε. Άφησα τα σκεπάσματα και βγήκα να περπατήσω μες στην πόλη. Οι άνθρωποι ωραίοι...

(Διπλό  σονέτο)             Παιδί  μου, άπτερο  πουλί,  πόσα  φιλιά  ν’ απλώσω      στο  άρμα  των  ονείρων  σου;  Στης  γης  το  μονοπάτι      πόσες  του  κόσμου  μας  πληγές  μ’ αγάπη  να  επουλώσω,      να  σε  φυλάξω  απ’ τα  δεινά  κι  απ’ το  κακό  το  μάτι;...

Σας γράφω από το γραφείο μεταφορών και αναδόμησης με  τους ετοιμόρροπους καναπέδες και τα βαθιά τους βαθουλώματα να ταΐζουν χειμώνα κι άλλο χειμώνα.   Ψάχνω στις λίστες απογραφής με τα κρεμασμένα γράμματα. Απροσπέλαστα χαμόγελα και παίζουν δήθεν σκάκι. Ο έξυπνος...

Ο Άλλος μου εαυτός γύρισε τον κόσμο με φτερά περιστεριού. Τον παρέσυρε ο άνεμος σε χώρες μακρινές, ανεμοδαρμένες και θαλασσοπνιγμένες, βομβαρδισμένες και αιματοβαμμένες να σβήσει τις πίκρες και τις αμαρτίες εκείνων που αγαπούν κενές ιδέες και να δώσει ελπίδα στους...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ (Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006») Ὦ σκοτεινό ροδάμι σπαθιοῦ διακαμός καί φεγαριοῦ. Ὦ πορφυρογέννητη ρωγμή μέσα στους παγετῶνες τῶν λουλουδιῶν! Τυλίγοντας τήν ἀφροσύνη τῆς σάρκας σου στήν ἀλουργίδα μιᾶς ἀρχαίας...

Τα λιγνά κυπαρίσσια μιλούν με τ' αστέρια, η θάλασσα πάλι ξάγρυπνη τραγουδεί. Διαλύει της νυχτιάς τα μαύρα ερέβη, φλογισμένη απ' το φεγγάρι μόνη παλεύει, να χαρίσει γαλήνη στη δική μου ψυχή. Κάτω στο λιμάνι τα χρυσά φώτα σβήνουν. Οι ερωτευμένοι πλημμυρίζουν ως άλλοι...

Στον πόνο αφήνομαι σαν να ‘ναι ένα ταξίδι που άδικα διάλεξαν για μένα οι θεοί, σαν καρυδότσουφλο της μοίρας μου παιχνίδι σε ένα κατάρτι μου έχουνε δέσει την ψυχή. Μοιάζει η ζωή τώρα με κάλεσμα σειρήνας, να με πλανέψει με τραγούδια προσπαθεί. Με κούκλες όμορφες...

Γυμνοί καιροί ανάλγητοι κραυγάζουν την αλήθεια σε συσσίτια πεινασμένων σε πρόσωπα ρυτιδωμένα χάσκει ανοιχτό το στόμα διψώντας σταγόνα χαράς Βαρύ της ανάγκης το φορτίο βουλιάζουν οι ώμοι τους στα  καζάνια  της απελπισίας   εκεί που της ζωής οι κόποι...

Μαύρο το αίμα Στάζει απ’ τα χείλη Πεθαμένο το τριαντάφυλλο Το κρατούσε σφιχτά στο χέρι του Θύμηση από τόπο στερνό Θα ξαναγυρίσει κάποτε, είπε Τα μάτια ορθάνοιχτα Παγωμένα Η άνοιξη διαμελισμένη Τυφλό ήταν το χτύπημα Ο χρόνος συνηθισμένος στη φρίκη Ειδεχθής θεατής Το...

Ρακένδυτο το όραμα αλώνει τούτο το βράδυ ένας έρωτας κάλπικος θωπεύει το φεγγάρι... Το λωλό εκπορνευτή που σαγήνεψε της θύμησης τα λόγια και λικνίζει αθέατες εικόνες μες το απύθμενο γιορτάσι της παρακμής του. Φιλιά ανέλπιδα οδοιπορούν στην αμμουδερή ακτή του στους...

Αυτά τα δέντρα μη τα λυπάσαι. Με τον ίσκιο τους, τους κοιμώμενους δροσίζουν. Ανάμεσα στις ρίζες τους μπλεγμένα τα σκελετωμένα και άκαμπτα κορμιά αφήνονται στη σήψη, στα σκουλήκια που χορταίνουν την πείνα τους με ό, τι από τον άνθρωπο απομένει. Αυτά τα δέντρα...

Μια διαφορετική ποιητική συλλογή που κανείς θα τη χαρακτήριζε από την απλότητα και την καθαρότητα των στίχων ήρθε στα χέρια μας. Η Ρένα Γέρου πραγματεύεται μια σειρά ανθρώπινων συναισθημάτων και καταστάσεων με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Καταγράφει μεθοδικά, συχνά...