Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα έβδομο
Πέφτοντας από τον ουρανό, τα φτερά της ψυχής μου, προσθαλασσώθηκαν.
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 33 από 41
Σελίδα 33
Σελίδα 33 από 41
Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα έκτο
Το παιχνιδιάρικο πρωινό φως μού χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο. Σηκώθηκα κεφάτη από το τεράστιό μου πουπουλένιο στρώμα, κατέβηκα στην τραπεζαρία φορώντας ένα γαλάζιο ανοιχτό φόρεμα με κουμπάκια. Απόθεσα…
Η δαμασκηνίτσα
Όμορφο χωριό, με αρκετούς σχετικά κατοίκους, πράγμα κάπως ασυνήθιστο, που ξαφνιάζει ευχάριστα τους επισκέπτες. Τα χωριά μας και μάλιστα τα ορεινά, ως γνωστόν, κατοικούνται, ως επί το πλείστον, από…
Ο Καφενές
Το πρώτο βήμα μετέωρο, το δεξί του πέλμα κουνήθηκε πρώτα δεξιά, ύστερα αριστερά πριν πατήσει σταθερά τη γη. Ακολούθησε αβέβαια και το αριστερό. Μετά βίας κρατήθηκε για να μην ξεράσει, εκεί στη…
Αγάπη ερωτική
Και εκεί που ζεις σε μια Νιρβάνα, σε έναν κόσμο ακίνητο αδιάφορο, μισοπεθαμένο, έρχεται η Αγάπη και σου κτυπά την πόρτα. Ανοίγεις μια χαραμάδα τη βλέπεις στα κλεφτά, την ακούς που κτυπά περιμένοντας,…
Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα πέμπτο
Καθώς ακούω τη βροχή να χτυπά ρυθμικά στο τζάμι της κουκέτας, η σιγαλιά είναι η μόνη συντροφιά μου. Κοντεύουμε να φτάσουμε από το λιμάνι του Λίβερπουλ στο λιμάνι του Καλαί. Μια τεράστια σκάλα θα…
Μια μέρα δανεική
Δείξε μου το φόβο σου.. Κοίταξέ με για μια μόνο στιγμή. Εγώ θα καταλάβω...
Ρούχο αδειανό από σώμα
Θόρυβοι. Γνώριμοι, κι όμως τρομακτικοί. Η αιφνίδια πραγματικότητα δεν έχει προλάβει να τους εξουδετερώσει. Το πιρούνι χτυπά το πιάτο, η καρέκλα τρίζει καθώς μετακινείται πιο κοντά στο τραπέζι, η…
Το πιο σωστό λάθος…
Βαρέθηκα να σας λέω ιστορίες. Αλλά εσείς έχετε καλομάθει και μόλις με δείτε τεντώνετε τα χέρια σας, στρογγυλοκάθεστε στις καρέκλες σας και περιμένετε να πάρω εγώ το τιμόνι. Ας είναι όμως. Για μια και…
Εξομολογήσεις ενός δεκαπεντάχρονου
Κάθομαι τώρα στο μικρό μου γραφείο που βρίσκεται δίπλα στο κρεβάτι που κοιμάμαι και σκέφτομαι ότι πλέον είμαι στα τριάντα τρία και νιώθω ότι κύλησαν πολύ γρήγορα τα χρόνια. Να γύριζα πίσω το χρόνο.…
Μόνα Λίζα
Είχα έναν φίλο που τον αγαπούσα και κυρίως τον εκτιμούσα πολύ. Φίλοι από τα παιδικά μας χρόνια. Μεγαλώσαμε, μας πήρε η μπάλα της ζωής, απομακρυνθήκαμε, μα δεν χαθήκαμε τελείως. Το έφερε έτσι η τύχη…
Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα τέταρτο
Από τότε, οι μέρες διακατέχονταν τις νύχτες και οι μέρες τους μήνες. Γλίστραγα το ίδιο επιδέξια από τη σχισμή της πόρτας που με οδηγούσε προς το φως. Τις έκλεβα να μου χαρίσουν τον χρόνο στο χώρο της…
Κλεψύδρα
Άλλη μια κουραστική μέρα έφτασε στο τέλος της, σκέφτηκε και άνοιξε με την κάρτα της την πόρτα του δωματίου της. Σήκωσε το βλέμμα της και είδε τον αριθμό του δωματίου της: 233. «Τι σύμπτωση»,…
Ο στρουμπουλός πλανήτης και οι πυγολαμπίδες της ευτυχίας
Κάπου ανάμεσα στον Κρόνο και τον Άρη στο τρίτο μπορεί και τέταρτο αστέρι δεξιά, βρίσκεται ο πλανήτης Στρουμπουλός. Οι Στρουμπουλόνιοι, οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη είναι κάτι παράξενα πλασματάκια με…
Η δική μου επέτειος…
Κάθε χρόνο σαν σήμερα κατηφορίζαμε από νωρίς με τον παππού τον φαρδύ δρόμο της Τοσίτσα. Φρεσκοξυρισμένος, μύριζε λεβάντα, μες το καλοσιδερωμένο του κοστούμι, φορώντας τον αιώνια βαρύ κοκάλινο σκελετό…
Οι μόροι
Η νόνα Φιορέτα Παλατιανού ήταν πραγματική αριστοκράτισσα. Ζούσε σ'ένα τετραώροφο στο Καμπιέλλο, στην Παλιά Πόλη της Κέρκυρας. Στο ίδιο σπίτι έμενε ο θείος Σπύρος και η τζία [1] Αγκιολίνα. Ο άντρας…
Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα τρίτο
Η Ρώμη τυλιγμένη προστατευτικά ακόμη στα πέπλα της, δεν έλεγε ν’ ανοίξει τα μάτια της. Μόνο τα βλέφαρά της τρεμόπαιζαν παιγνιδιάρικα καθώς φλέρταρε με το πρωινό. Σηκώθηκα νωχελικά από το κρεβάτι, μη…
Δε μιλώ φωναχτά
Με τα ίδια ρούχα γυρίζω· χειμώνα – καλοκαίρι. Αυτά έχω μόνο. Αυτά κράτησα. Αφύλαχτα σοκάκια· και δρόμοι· και περαστικοί· έχουν μάθει τη μορφή μου, το σουλούπι μου, το χρώμα που ’χει το σακάκι μου……
Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα δεύτερο
Για κάθε άνθρωπο υπάρχει η αδελφή ψυχή. Η στιγμή που ο άνθρωπος βγήκε σαν φλόγα απ΄ τον κόλπο του Δημιουργού, ήταν δύο σε ένα, κι αυτά τα δύο μέρη συμπληρώνονταν τέλεια, το καθένα ήταν το τέλειο μισό…
Η θεία απ’ το Σικάγο
Σήμερα νιώθω την ακατανίκητη επιθυμία να σας μιλήσω για τη θεία μου την Τζένη από το Σικάγο ή Τζέιν, όπως την αποκαλεί ακόμα ο παππούς μου. Αμφότεροι έχουν περάσει τα εβδομήντα, μόνο που όταν κάνουμε…
