Λέων με ωροσκόπο Καρκίνο
Το πρωτοβρόχι με βρήκε να περιμένω σε μια γωνία μαζεμένη . Τα σπασμένα πλακάκια από το πεζοδρόμιο γεμίζανε με νερά στις λακκούβες που κάνανε και η εφημερίδα που είχα βάλει πάνω στο κεφάλι, είχε ήδη…
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 34 από 41
Σελίδα 34
Σελίδα 34 από 41
Αρχαίες ψυχές, απόσπασμα πρώτο
Εδώ, στην έπαυλη του πατέρα μου, υπάτου της Ρώμης, ατενίζοντας ένα μέλλον θολό, σου γράφω. Τα χαρτάκια σε ποικίλες μορφές σχηματίζουν έναν σεβαστό σωρό. Άλλα από τον χρόνο κιτρινισμένα, άλλα…
Το λογιστικό λάθος
Ύψος:1.63 το πολύ. (Για τα σημερινά δεδομένα απελπιστικά κοντός). Αδύνατος. Όχι κοκαλιάρης. Μαλλιά μαύρα, μακρυά και ίσια. Μυαλό ξυράφι. Μάτια πρασινογάλανα και μεγάλα, που θαρρείς και έπιαναν το…
Η ανατροπή
Η Μαρίνα πήγαινε να συναντήσει τον Στέφανο. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Αν και ήταν μαζί εδώ και μερικούς μήνες, κάθε φορά που είχαν ραντεβού ένιωθε όπως την πρώτη φορά. Ήταν ερωτευμένη παράφορα…
Γνωρίζοντας τη μητέρα μου
Σκαρφαλώνω με δυσκολία την απότομη πλαγιά. Τα πόδια μου βυθίζονται μέχρι το γόνατο μέσα στο μαύρο χώμα. Το χώμα καίει, ο αέρας καίει... νιώθω σαν να αναπνέω φωτιά. Ο ιδρώτας εξατμίζεται πριν προλάβει…
Φορώντας το λάθος όνομα
Πριν από πολλά χρόνια ο παπάς μου έδωσε ένα όνομα, Ειρήνη. Για πολλά χρόνια το κουβαλούσα σαν την μπλε σφραγίδα τυποποιημένου κοτόπουλου, δίχως να καταλαβαίνω το βάρος του, τη σημασία του, δίχως να…
Η σκιά
Ημέρα ηλιόλουστη, χαρά Θεού. Η Έλλη κάθεται στην κουκλίστικη κουζινίτσα της. Τακτοποιεί τους λογαριασμούς της, που είναι η μόνιμη μα και μοναδική επαφή της με τα ΕΛ.ΤΑ. Μια επαφή που ποτέ δεν τη…
Τρία λεπτά
Άπλωσα το χέρι μου με αποφασιστικότητα. Το είχα διαβάσει σε πολλά άρθρα και βιβλία. Κάτι σαν savoir vivre στον χώρο της εργασίας. «Να δείχνετε αποφασισμένος, τολμηρός, σίγουρος αλλά όχι και τόσο…
The exit
Πετάχτηκε σαν ελατήριο απ’ την καρέκλα. Απο το μισοανοιγμένο παράθυρο που έβλεπε νότια, προς τη θάλασσα, μαζί με τη φθινοπωρινή αύρα, ακούστηκε επίμονος ο κουδουνισμός της σιδηροδρομικής φύλαξης.…
Φθινοπωρινός περίπατος
Πεσμένα κίτρινα φύλλα απλώνουν χαλί κάτω απ’ τα πόδια μου. Ακούω τους χυμούς να αποσύρονται αργά απ’ τα κλαδιά. Η ζωή πριν πέσει σε λήθαργο απορρίπτει τα περισσά στολίδια και παίρνει τη στεγνή της…
Παράδοση, του Ντέμη Κωνσταντινίδη
Θυμάμαι κάποιον Οκτώβρη που έβγαλε πολύ κρύο. Μ’ ένα μαύρο ζιβάγκο κατέβαινα βιαστικά τα Πανεπιστήμια, περνώντας δίπλα από τ’ Αστεροσκοπείο. Ριπές κρύου πρωινού αέρα συνόδευαν τα βήματά μου. Πίσω απ’…
Στον αστερισμό του Αντάρτη!
Κι έτσι, σιγά σιγά, εισχώρησε στην ψυχή, φώλιασε στα απόκρυφά της, ο Αντάρτης. Να περιδιαβαίνει πότε εδώ και πότε εκεί, σε ένα αδυσώπητο και ανελέητο αγώνα επιβίωσης. Δικής του;
Ζεϊμπέκικο
Ένα μικρό ταβερνάκι με λίγα τραπεζάκια και τρεις μερακλίδες μουσικούς σαν τα παλιά καπηλειά, μοιάζει να καλεί τον κόσμο να ξεφύγει από την παγωνιά της κοινωνίας και να βρει λίγη ζεστασιά στις…
Η διαφήμιση
?Καλημέρα σας. Παρακαλώ θα μπορούσα να μιλήσω με την οικοδέσποινα, την κυρία Τσιρίδου;» «Γιατί, μ’ εμάς τους οικοδεσπότες δεν κάνει να μιλήσετε;» «Μα αστειεύεστε; Και βέβαια μπορώ. Το θέμα μου όμως…
Super Homo Sapiens
Ψήλωσε για μια στιγμή, λίγο πριν τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του.
Πένα χωρίς μελάνι
Άνοιξε βιαστικά το ημερολόγιο της ζωής της και ξεφύλλισε τις σελίδες μέχρι να βρεθεί μια λευκή σελίδα. Με τρεμάμενο χέρι προσπαθούσε να βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις της και να τις αποτυπώσει στο…
Ξενιτειά και προσφυγιά
- Όχι, αγάπη μου… Όχι, δε θα πάμε σπίτι μας. θα πάμε σε άλλο σπίτι, πιο μεγάλο, θα έχει κήπο, θα έχει πολλά παιδιά η γειτονιά, θα παίζεις μαζί τους, θα πας και σχολείο, θα μάθεις κι άλλες γλώσσες, θα…
Τρεις κλέφτες παρελθόντων
‘Ο άνθρωπος είναι σαν ένα σκοινί τεντωμένο μεταξύ κτήνους και υπερανθρώπου – ένα σκοινί πάνω από την άβυσσο.’
Κορύφωση
[...] Ταυτόχρονα έγειραν και αντάλλαξαν ένα φιλί ενώνοντας τα χείλη τους χωρίς να κλείσουν τα μάτια.Ήδη είχε υφάνει τον ιστό της και εκείνος έπεσε θύμα της γοητείας της. Ένα χάδι στον λαιμό ήταν…
Επιτέλους, είμαι λεύτερος!
Η καρδιά του χειμώνα κι όμως η μέρα τόσο φωτεινή, σαν να ’ναι άνοιξη. Το τζάκι καίει κι εγώ κάθομαι στην πολυθρόνα μου, εκεί που μ’ έχουν ακουμπήσει. Χαίρομαι τη θαλπωρή της ζέστης και τη μουσική από…
