“Άντεξε ρε μάνα, πού θα πάει; Θα περάσει και τούτη η φουρτούνα.” μονολογούσε σε μια γωνιά ο μερακλής Παναής, που δεν μπορούσε να καταλάβει καλά καλά πώς έβρισκε και ο ίδιος το κουράγιο και τα έλεγε αυτά τα λόγια. Έπρεπε να το βρει, να το αντλήσει από κάπου, αφού...

Τα μέλη που ελάτρεψα Σκέφτομαι και κοιτάω Πως τάχα εκατήντησαν Και το θεό ρωτάω. Πώς τα καταφέρανε Και πήραν αποφάσεις Ρητές και αναπόφευκτες Δεν έζησαν τις ενστάσεις; Αυτές που επροβλήθηκαν Και δώσανε αξία Μα αργότερα συνεπήρανε Θαυμασμού τους αναλγησία; Δεν...

Στη ζωή μου έλαχε Να αντέξω να παλέψω Μα ποτέ δε θέλησα Όνειρα άλλου να κλέψω Μονάχη μου εδιάβηκα Δύσκολα μονοπάτια Ποτέ δεν καταδέχτηκα Να κάμω καρδιά κομμάτια Τα όνειρα που έγειραν Σ’ αυτής το προσκεφάλι Να τα βιάσω με μιας Δική μου η αγκάλη Να τα φωλιάσω...

Τις ζωές μας κύλησαν σε βούρκο και σε λάσπη τις καταδιώξανε τις τρέψανε σ’ απάτη Ζυγιάσαμε τα θέλω μας τα βάλαμε στην άκρη τα πρέπει καταλογίστηκαν κύλισε το δάκρυ. αυτό που δε θα ’πρεπε να δούμε στη θωριά μας αφού ελάτρεψε πολύ η άμοιρη γενιά μας στροφές εγείρανε...

Τα πάντα στη ζωή καταλήγουν στον θάνατο. Το μόνο βέβαιο και σίγουρο, το μόνο αναπόφευκτο και φυσικά απροειδοποίητο και ανεξέλεγκτο. Πολλές φορές λένε πολλοί: Έλα βρε μήπως θα καταλάβουμε και τίποτα; Όλα γίνονται ακαριαία, απροσδόκητα και αναπόφευκτα για τον καθένα,...

Ο γερο-Χρόνος, κουρασμένος όπως ήτανε, αποφάσισε να συγκαλέσει τις ώρες. Είχε μάθει ότι μάλωναν μεταξύ τους και ήθελε να επιφέρει την τάξη και την ομόνοια. Δεν πέρασε πολύς χρόνος και εμφανίστηκαν οι ώρες με σκυμμένο το κεφάλι. -Τι είναι παππούλη; τον καλόπιασε η...

Σε κοιτώ κατάματα Δεν τρέχω να το βάλω Στα πόδια έμαθα απλά Τον αγώνα μου να καταβάλλω Η ζωή απαιτεί Θάρρος μα και τόλμη Το φωνάζω δυνατά Και εζητώ συγγνώμη Κάποιες φορές που στάθηκα Αδύναμη σε εκείνη Βαλάντωσα ελύγησα Και χάθηκε η γαλήνη Αυτή που αναζητώ Αυτήν που...

Στον αέρα πλανούνται νέφη, σύννεφα απελπισίας, απομόνωσης, μα κυρίως μοναξιάς καθοριστικής και αποτελεσματικής από τη μέχρι τώρα πορεία και στάση στη ζωή απέναντι καθώς και από την παθητική του αποδοχή. Τίποτα δεν συστήνει τον παλιό καλό καλλιτέχνη, που μίλαγε με...

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν πολλά όμορφα παιδάκια, που παίζανε αμέριμνα στην αυλή του σχολείου τους. Ένας κακός άνθρωπος, που τριγυρνούσε εκεί, σε εκείνα τα μέρη, θέλησε να τα κλέψει. Όμως εκείνα δεν αντιστάθηκαν, αφού πριν τους είχε δήθεν κάνει δώρο ένο φίλτρο...

Δε νοσταλγώ, επιθυμώ Τα πάντα να προσφέρω Είναι οι λέξεις χαρακιές Θυμάμαι και υποφέρω Μη σε τρομάζει τίποτα Εγώ είμαι για σένα Έρχονται στον ύπνο μου Λες κι είναι καδένα Που θέλει να εφαρμοστεί Απόλυτα να ταιριάζει Στο είναι μου εγκλωβίζεται Κι έχει καταριμάξει...

Δόλια μου ψυχή Μην κλαις και μην σπαράζεις Τα άδικα φερσίματα Μην τα αναπαράγεις. Σίμωσε σε εμέ Σου δίνω εγώ το χέρι Να στήσουμε τώρα πια Στα κρατημένα μας καρτέρι Αυτά που δε μιλούν Μονάχα ερωτούνε Σα θα μας βρούνε μόνους μας Κι απόκριση ζητούνε Γιατί μας...

Τι κι αν δεν είναι ακάνθινα Στεφάνια περιπλέξαν Τα δίκια με τα άδικα Σχέδια και εμπλέξαν Φίλους καρδιακούς Που δεν αντιμιλήσαν Χρόνων διαβαίνανε μαζί Ποτέ δε δυστυχήσαν Στιγμές δεν εμαρτύρησαν Τι κι αν εβρεθήκαν Σε δύσκολες στιγμές Φιλίες δεν προδοθήκαν Μα έρχονται...

Τη μάθαμε μας έμαθε Φαρμάκια μας ποτίζει Μα άλλους πάλι ανέγγιχτους Έτσι μας ορίζει. Σε δόσεις τη λαμβάνουμε Μέσα από τις χάρες Που τις μοιράζει απλόχερα Μα δίνει και αντάρες Βαθμού υπερθετικού Που ’τυχε να γνωρίσουν Άτομα ειλικρινή Μα επιρρεπή να ατυχήσουν Σ’...

Βρέθηκα κατάχαμα, έρημη, μόνη και κατειλημμένη από πλήρη απόγνωση. Τι να έφταιγε, τι με ενοχλούσε, τίποτα δεν μπορούσα να εξηγήσω και να επεξηγήσω. Τα πάντα λες και γύριζαν γύρω μου. Ανακατεμένες σκέψεις, αποφάσεις, όλες συγκλίνουσες και αποκλίνουσες από τον εαυτό...

Αποτυπώματα πολλά Παρθήκαν από τότε Που ζήτησε αναζήτησε Ευτυχίας της το πότε Θα ανταποκριθεί Κάποιος και σε εκείνο Αν θα μπορέσει να λυθεί Μυστήριο με κάθε Βαλεντίνο Που φαίνεται επιτυχώς Τρέπει φυγή σε όλες Τι κι αν το ξέρουν καθαυτού Ερχονται καραμπόλες...

Αν ήσουνα από νησί παινεμένο, ξακουσμένο ιδέα έχασα με μιας και σ’ έχω ξεγραμμένο. Για φίλο σε λογάριαζα κομμάτι δικό μου συνεργάτη σ’ έκαμα μα συλλογιζόσουν το κακό μου. Γι’ αυτό και διέγραψα εντελώς απ’ τη μνήμη σπιθαμή προς σπιθαμή πράμα να μη μείνει. Αλήθεια...

Έδειξε περίτρανα Σ' αυτήν την κοινωνία Όμως τον αντάμειψε Πόνο κι ειρωνεία. Πότε δεν εμφανίσθηκε Με τραύματα λαβώνει Καθάριες εκείνες τις ψυχές Μα τις απομονώνει Από το πλήθος το πολύ Τη δήθεν κολακεία Μα το ήξερε το γνώριζε Το πλήρωσε με βια. Τρόπων συμπεριφορών...

Πολλοί βρεθήκαν επί γης Ορίσαν καθορίσαν Νοήματα μηνύματα Μα δεν ξεκαθαρίσαν. Ρόλους φυγής διαφυγής Ταράχθηκαν δεχθήκαν Υποταγής επιταγής Μα δεν εσυνθλιφθήκαν. Δύναμη ψυχής Δηλώσαν καθιερώσαν Υπόδειγμα ανατροπής Τι κι αν τους βεβηλώσαν. Την έρμη την ψυχούλα τους...

Στη δίνη ενός πολέμου Κληθήκαν άθελά τους Να παίξουνε τους ήρωες Εντός εκτός ανέμου Που έπνεε αντίθετα Με των βαρκών τη ρότα Εμάνιαζε φουρτούνιαζε Τη θάλασσα όπως πρώτα Που γύρευαν να κρυφτούν Τα κορμάκια τους να ζεστάνουν Όμως δε λογαριάζανε Άλλους που τα 'χαν για...

Λεπτά και δευτερόλεπτα καθένα αντικρύζουν στων ρολογιών τ’ ακούσματα ήχοι που αφυπνίζουν. Του τυχαίου καλπασμού τη δόση και τη στάση εφήμερων, επίδοξων σταθμών κολλάει η βράση. Το σίδερο που αναπαμό τρέχει να ξαποστάσει απ’ τη ζέση την πολλή αψηφά να μη διστάσει....